Met z’n allen naar de kerk

Voorganger zijn in een dienst die 24/7 doorgaat, hoe is dat?

Een trein nemen die zo laat op de avond vertrekt, dat je bijna een privé coupé hebt. Daarna een tram door het holst van de nacht en uiteindelijk uitkomen bij een klein kerkje ergens te midden van een rij huizen. Op een koude, regenachtige vrijdagnacht naar de bethelkapel in Den Haag. Dat is wat een groep theologie en levensbeschouwing studenten van Windesheim deed om daar zelf diensten te gaan houden.

Dat er een groep studenten naar een kerkdienst gaat is wellicht niet een big happening. Al is deze kerkdienst wel iéts anders dan de wekelijkse zondagsdienst. Sinds 26 oktober 2018 is deze kerkdienst onafgebroken bezig. Dit zogenaamde ‘kerkasiel’ wordt gehouden tegen het uitzetten van de familie Tamrazyan. Deze Armeense familie woont al negen jaar in Nederland, maar wordt met uitzetting bedreigd. Een eerder beroep op het kinderpardon werd afgewezen. De familie bivakkeert boven in het gebouw, terwijl aan de achterkant de dienst dag en nacht aan de gang is.

De bethel zelf ziet het doel van deze voortdurende kerkdienst om via dit kerkasiel een combinatie van rust en veiligheid te creëren voor de familie Tamrazyan, en binnen de periode dat deze dienst gaande is, een gesprek met de overheid aan te wakkeren.

De studenten hadden van één tot zeven uur in de nacht de tijd om hun toespraken te doen.

Joshua Prins (22) mocht de nachtdienst van de studenten aftrappen.

Joshua, jij mocht de eerste voorganger zijn bij jullie diensten, hoe zat het met je zenuwen?

“Dat maakt me helemaal niets uit, ik heb expres niets voorbereid. Ik wist gelukkig wel een paar thema’s om aan het licht te brengen. Bovendien helpt het dat ik mezelf eraan herinner dat ik niet alleen ben, en dat we deze avond samen doorgaan. Dit gevoel kreeg ik dan ook. Ik vind het erg leuk om zelf te mogen spreken. Het was wederom een herinnering aan het feit dat ik er ontzettend van geniet om dingen te vertellen en uit te leggen.”

Wat spreekt je aan over deze dienst?

Wat mij erg aansprak was het bijna romantische idee van het optrommelen van saamhorigheid waar er om gevraagd wordt. Toen ik hoorde over het begrip kerkasiel had ik gelijk een idee van een sfeer die bij aankomst werd bevestigd door de goedhartige vrijwilligers. Liturgisch gezien boeit de dienst me niet. Het maakt mij niet uit hoeveel gebeden en zegeningen ik meekrijg. De relevantie van continuïteit is wat me juist trok. Het idee van een onvoorwaardelijk gebed zonder einde, daar krijg ik een warm hart van.”

 

Een aantal uren later kwam Wijnand Abma (26) aan het woord. In plaats van zang of Bijbelteksten zette Wijnand een video op van de rapper Hopsin. De video toonde de rapper in de woestijn, rappend en rijmend over zijn worstelingen met het geloof.

Wat vond je van deze avond Wijnand?

“Erg mooi, ik vond het een mooie nacht met veel verschillende vieringen en diensten. We mochten hele diverse verhalen horen van elkaar en elkaar bemoedigen en opbouwen in de diensten. Ik heb zelf wel ervaring met het organiseren van diensten en activiteiten, maar de manier zoals we dit een hele nacht voor een hoger doel mochten doen was heel mooi om mee te maken.”

Wijnand Abma

Je had voor een video van de rapper Hopsin gekozen, wat was de achterliggende gedachte?

“Hopsin is toegankelijk, direct en emotioneel open. Ik ben niet direct fan van hem, hij kan erg neerbuigend en moraliserend zijn, maar in het nummer Ill mind of Hopsin 7 komt zijn eigen worsteling met levensbeschouwing erg sterk naar voren. Dit persoonlijke aspect is mooi om met elkaar te bespreken, om in Hopsins intieme en persoonlijke vragen meegenomen te worden.”

 

“De diensten zijn misschien niet eens een ode aan God zelf, maar reflecteren op zijn minst de roep van de mens om na te denken en elkaar te vinden”

 

Bij het doorgeven van de kaars en het wisselen van de spreker werd gezorgd voor kleine stukjes muziek. De zingende stemmen van de studenten galmden door de hoge ruimte van de kerk. Het geluid van de piano en het geluid van een meeslepende saxofoon zorgden voor de instrumentele bijdrage. De geluiden van de saxofoon werden verzorgd door Iris Oosting (20). Ze voelde zich comfortabel met haar instrument.

“Het voelde goed om even mijn eigen ruimte te kunnen pakken en telkens een klein stukje te kunnen spelen. Dat gaf veel voldoening. Het was wel heel vermoeiend en in een langdurende dienst elke keer tussendoor moeten spelen kost veel energie. Er was dan ook voor mijn gevoel minder ruimte om even naar buiten te gaan om uit te rusten, want dan moest ik weer spelen.”                                                                                                Iris Oosting

 

Ook Iris had haar ‘stukje’ dienst klaar liggen. Hoe heb jij je toespraak aangepakt?

 “Voor mijn eigen praatje was ik heel nerveus. Ik wist nog niet precies wat ik ging zeggen en was bang voor de mening van de anderen. Toen ik mijn praatje deed ging het gelukkig goed en wist ik wat ik moest zeggen. Ik had wel veel tijd over. Maar gelukkig deed de rest goed mee en wisten we samen de tijd op te vullen. Het was fijn om van de toeschouwers waardering te krijgen. Ze vonden het goed gaan en inspirerend. Dat was een meevaller, want ik was voortijd echt best pessimistisch.”

Iris geeft aan dat ze voor een volgende keer zich niet zo druk hoeft te maken.

“Ik geloof in de liefde van God”

Waarom is deze actie gaande binnen de kerk? Er is een achterliggende gedachte. Een kerkdienst mag niet onderbroken worden. De Algemene Wet op Binnentreden stelt dat de politie en andere overheidsinstanties, terwijl er een dienst gaande is, niet binnen mogen komen. Dit houdt in dat zolang er personen zijn die diensten houden binnen de kerk, niemand zomaar deze dienst stopt. Echter dit voor de familie dat zij weinig zien van de zon en de regenbuien: ze kunnen niet naar buiten. Stopt de dienst, dan kan de familie ieder moment uitgezet worden. Een kerk is een plek van geloof, hoe zien de studenten dit?

Joshua:

“Het verhaal van God en ik is iets waar ik nog geen antwoord op heb kunnen vinden. Het enige wat voor mij als student relevant is, is het vinden en herkennen van Gods aanwezigheid op plekken zoals deze. De diensten zijn misschien niet eens een ode aan God zelf, maar reflecteren op zijn minst de roep van de mens om na te denken en elkaar te vinden. Hoe zou ik ooit naar mijn buitenlandse buurman kunnen lopen waarin ik hem vertel dat hij niet langer welkom is in ons leven?”

Wijnand:

“In de meeste vieringen zal iets van het christelijk geloof naar voren komen, of dat impliciet of expliciet is verschilt per voorganger. Ik probeer het in de viering die ik zelf verzorg bewust breder te trekken naar algemene levensbeschouwing en zingevingsvragen omdat ik mij binnen de opleiding specialiseer in maatschappelijk pastoraat of geestelijke verzorging.”

Daar voegt Wijnand nog aan toe dat de dienst die hij verzorgde graag wilde aansluiten bij een onderwerp als zingevingsvragen. De dienst van Wijnand was niet specifiek gericht op het christelijke aspect, maar vooral een levensbeschouwelijk, en breder toepasbare dienst.

Iris:

“Voor mij staat in deze dienst toch het geloof wel heel centraal. Ik geloof in de liefde van God. En ik geloof dat ik dat in deze dienst mag uitdragen naar de familie. Ik denk dat het goed is dat het binnen de kerk gehouden wordt. Want dan krijg je niet dat de boodschap die verteld wordt compleet tegen elkaar ingaat. Nu staat het geloof als basis, en alles wat daaraan raakt kun je vertellen in de dienst.”

Wanneer de laatste studenten hun diensten houden, en er nieuwe gasten binnenkomen is er tijd voor een evaluatie. Wat vonden de studenten van deze ervaring?

Wijnand:

“Ik hoop dat deze situatie snel opgelost is, dat de familie snel positief uitsluitsel krijgt over hun situatie. Maar ik zou persoonlijk nog wel eens terug willen komen als het nodig is. Het is jammer dat ik zo ver weg woon van Den Haag, als ik dichterbij woonde zou ik sneller een nacht erheen gaan om te spreken of te luisteren. Ik hoop dat de staatssecretaris over zijn hart zal strijken, niet alleen voor de familie maar ook voor de andere honderden kinderen in uitzichtloze situaties.”

Iris:

“Wat me aanspreekt aan deze kerkdienst is dat iedereen zijn/haar bijdrage kan leveren in het vluchtelingenprobleem. Deze kerkdienst brengt weer even het vluchtelingenprobleem in beeld. En er is een opening om daadwerkelijk je steentje bij te dragen.”

Joshua:

“Al met al was het een prachtige avond. Ik was blij dat ik mocht zingen en dat ik van de sfeer mocht proeven. Het inloop en uitloop idee vond ik ook leuk, wat paste bij de vorm die de liturgie had.”

 

“Ik zou de dienst vaker willen doen, maar ik zou zoveel dingen nog willen doen. Het lijstje van ambities en vervulling is best lang, ik en denk dat een tweede bezoek aan Den Haag er niet op tijd gaat zijn. Ik heb er ontzettend van genoten” aldus Joshua.

De kerkdienst in Den Haag is nog gaande. Vele woorden zijn gesproken, vele verzen zijn gezongen, zolang er gegadigden zijn die de kerk bezoeken zal de dienst voortduren.

door Daphne Oudman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *