“Paranormaal is helemaal niet spooky’’

Ines Boerrigter, paranormaal medium, vertelt waarom haar beroep dat niet is. Benieuwd? Klik op de titel!

Praten met overleden mensen; er zijn mensen die beweren dat ze het kunnen. Het zijn paranormaal begaafden. Sommige daarvan kiezen ervoor om er hun beroep van te maken door anderen te helpen. Zo iemand is Ines Boerrigter, 57 jaar en moeder van twee meiden. Ze woont samen met haar man Wim in Bussum. Al sinds haar zesde levensjaar weet Ines dat ze over paranormale gaven beschikt. Het moment van realisatie ligt voor haar nog vers in het geheugen.

“Ik ben naar boven gelopen naar mijn kamer en ben uit het zolderraam gaan staren en toen wist ik: zo ben ik ook!’’ Dit was volgens de toen zesjarige Ines la moment suprème, het moment waarop ze besefte dat ze helderziend is. “Mijn moeder heeft altijd gedacht: die Ines weet dingen; hoe kan het dat ze sommige dingen weet.” Om erachter te komen wat voor dingen dat dan zijn, vertelde haar moeder een verhaal over een jongen die dingen wist te vertellen over zijn overleden ouders. Het daaropvolgende moment was er één van realisatie. Het  bepaalde haar leven, en niet zondermeer in positieve zin.

Starende blikken

Onbegrip en zelfs stilzwijgen; met deze woorden valt een groot deel van Ines volgende levensfase te beschrijven. “Het is heel ingewikkeld als iemand iets niet begrijpt. Je krijgt dan vaak starende blikken. En dat heb ik zó veel meegemaakt!’’ En hoewel ze wel snapt dat het lastig is om je voor te stellen wat helderziendheid nu precies is, heeft het haar wel voor langere tijd ontzettend beziggehouden.

‘’Mijn moeder heeft altijd gedacht: hoe kan het dat ze sommige dingen weet.’’

Het bleef niet alleen bij onbegrip. Sommige dingen die zij meemaakte, mocht ze zelfs niet eens uitspreken. Vaak werd haar verhaal direct afgekapt met hevig gesis. Aan deze periode is, zo weet Ines te vertellen, grotendeels een einde gekomen. “Het is nu beter. Er zijn meer mensen die zoiets hebben van we willen het beter hebben. We willen echt dat het leuk is met elkaar. Dat maakt het voor mij ook veel makkelijker. De mensheid is echt veranderd; er is meer ruimte.’’ Het is vandaag de dag dus leven en laten leven.

 

Acceptatie

“In het dagelijks leven zijn er natuurlijk heel veel mensen die zeggen van: ik snap niet wat jij kan. Die parkeren mij, en dat is prima. Het heeft lang geduurd voordat ik er vrede mee had.’’Jarenlang heeft Ines zich niet begrepen gevoeld, maar daar kwam verandering in toen ze haar huidige man leerde kennen. Hij blijkt ook dingen te kunnen die zij ook kan. Sindsdien wordt er binnen het gezin ook openlijk gesproken over de dagelijkse ervaringen met helderziendheid. “Ik heb dat niet vaak gedaan, want ik hield het voor mezelf. Ik wilde gewoon niet dat mijn dochters bang werden van mijn verhalen.’’

Tegenwoordig schuift Ines op het gebied van paranormaliteit niks meer onder stoelen of banken. Dat blijkt uit de reactie die haar dochter Rinske geeft. “Het is zo normaal voor mij; ik kan het me niet eens anders herinneren. Ze is wel altijd heel erg, naar hoe lang ik me kan herinneren, open geweest over alles.’’ Op het moment dat Rinske buiten het gezin spreekt over de helderziendheid van haar moeder dan merkt ze toch wel een beetje onbegrip, terwijl ze dat ook wel snapt. “Als ik het er nu met mensen over heb, dan kom ik wel veel vragen tegen. En ik heb zelf ook wel zoiets van poeh, hoe zit dat dan.”

“Ik noem het altijd helderziendheid, want paranormaal heeft een bijklank gekregen alsof het een beetje ‘spooky’ is. En dat is het dus helemaal niet.’’

Huizen schoonmaken

Op het gebied van helderziendheid zijn er verschillende werkzaamheden denkbaar. Koffiedik lezen, iemands toekomst voorspellen of het lezen van handen zijn hier voorbeelden van. Ines houdt zich vooral veel bezig met huizen schoonmaken. Je voelt ‘m wellicht wel aankomen; het heeft niks te maken met stofzuigen of het dweilen van de vloer. Het is “ergens naartoe gaan waar iemand last heeft van wat er ook nog meer in die ruimte is.’’

Het last hebben van iets dat aanwezig is, klinkt misschien als iets vaags en onverklaarbaars, maar dat is het niet, weet Ines te vertellen. “Als iemand aanwezig is die echt pijn heeft, dan kunnen er dingen gebeuren als dat je ineens een wind voelt.’’ Die iemand is voor de meeste mensen niet zichtbaar, maar zij kan diegene wel zien en er contact mee leggen. Zelf noemt Ines het ook ‘’mensen’’ of ‘’wezens’’. Door het gesprek aan te gaan met diegene probeert ze de rust in het huis te herstellen. En de succesverhalen volgden.

“Waar ik ook naar luister, alles heeft een stem.”

Breed inzetbaar

Iets compleet anders dan het schoonmaken van huizen zijn de werkzaamheden die Ines verricht voor het bedrijf Optimal Thermal Solutions (OTS). Dit bedrijf, dat  zich bezighoudt met de koeling van elektronica, staat onder leiding van Norbert Engelberts. ‘’We gebruiken haar eigenlijk als een meetinstrument. Zij kijkt vanuit haar helderziende als wij bijvoorbeeld een test uitvoeren, waarbij we temperatuurmetingen doen bijvoorbeeld, dan kijkt zij mee.  En dan kijkt ze van iets wordt heet, daar zitten dan elektronen in die bewegen, dat kan zij zien. Zij kan op een bepaalde manier gevoeliger meten dan mijn  meetinstrumenten. En dan kan ik ook andere conclusies trekken”, zo verklaart Engelberts.

Er kan binnen bedrijven dus gebruikgemaakt worden van helderzienden. Het is maar net of het bedrijfsmanagement erin gelooft. En het doel? “Tot andere inzichten komen, waardoor ik nieuwe apparaten of instrumenten zou kunnen ontwikkelen’’, beweert Engelberts.

Signalen ontvangen

“Altijd komen er dingen binnen; het is maar net waar ik aandacht aan geef. Waar ik ook naar luister, alles heeft een stem.” Ines beschrijft het als signalen die ze oppikt, en het zijn er meer dan de meeste mensen kunnen ontvangen. “Wat ik gemerkt heb, is dat er zoveel gradaties zijn van wat je kan ontvangen. Eigenlijk heeft iedereen een ander iets dat ie ontvangt. En dat moet je zien te achterhalen. Wat ik goed kan, dat is dat ik gewoon zit en dat je zo voelt van ja, laat maar binnenkomen. En als ik dan mijn focus leg op iets of iemand, dan komt er gewoon iets binnen, en dat spreek ik dan uit.’’

Moeilijk was het wel voor haar om de signalen die ze oppikt zo te reguleren, dat ze er persoonlijk niet aan onderdoor zou gaan. Het zorgde ervoor dat haar leven op den duur heel chaotisch werd. Als gevolg hiervan is ze voor zichzelf gaan bepalen welke wezens ze wel en welke niet om zich heen wilde hebben. Ze voelde dat ze daar naargelang meer grip op begon te krijgen. Uiteindelijk heeft dit ertoe geleid dat de chaos werd verruild voor meer rust en eigenwaarde.

Persoonlijk kan ik mijn vinger er niet op leggen. De signalen die Ines zegt te ontvangen, kan ik niet verklaren. Tijdens het interview vertelde ze dat ze signalen binnenkreeg van mijn eigen opa en dat hij aanwezig was. Dat is op het eerste gezicht gek om te horen, maar vervolgens hoorde ik dingen van haar over mijn opa waar ik zelf nooit op aangestuurd heb. “Hij laat mij een DAF zien, een oude vrachtauto’’, zo meende ze door te krijgen van hem. Ik stond wel even perplex; mijn opa was vrachtwagenchauffeur van beroep en hij reed in een DAF. In het hele interview nooit ter sprake gekomen. Onverklaarbaar maar overdonderd zal dit mij bijblijven, met de waarheid in het midden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *