De enige moslim in het dorp

In Twello, een klein christelijk dorpje op de grens van Overijssel en Gelderland, fietst Quillan Kainama (18) met verhullende kleding door het centrum. Hij is de enige moslim in het gereformeerde dorp. Regelmatig wordt hij aangestaard of zelfs nageroepen wanneer hij zich vertoond op straat. ‘’Toch heb ik me nog nooit zo gelukkig gevoeld.’’

Quillan woont sinds zijn zesde in Twello. Sindsdien heeft hij al het een en ander meegemaakt. ‘’Mijn ouders zijn naar dit dorp gekomen voor het werk van mijn vader. Ik heb heel veel respect voor mijn ouders en ik weet waar ze het voor doen. Toch heb ik door de verhuizing wel een aantal nare dingen meegemaakt. Zo werd ik op de middelbare school altijd broodje shoarma genoemd en werd ik vaak aangesproken op mijn geloof. Daar heb ik het wel eens heel lastig mee gehad. In die tijden heb ik altijd moed en hoop geput uit mijn geloof. Nu gaat alles goed en heb ik ook het gevoel dat ik steeds meer geaccepteerd word.’’

Vrienden

‘’Ik had weinig vrienden vroeger omdat ik werd buitengesloten vanwege mijn geloof. Ik vond het vooral naar dat kinderen niet met mij mochten spelen van hun ouders, omdat ik moslim was. Als kleine jongen ga je dan twijfelen aan jezelf en je afvragen: ben ik echt zo anders? Is dit wel wat ik wil? Gelukkig kon ik altijd praten met mijn familie hier over en zodoende ben ik doorgegaan. Nu sta ik hier en heb ik me ondanks alles nog nooit zo gelukkig gevoeld.’’

Quillan had eigenlijk maar een goede vriend op de middelbare school, namelijk Pascal Maalderink. ‘’Hij was een van de weinige die wel met mij mocht en wilde afspreken. Ik heb enorm veel steun van hem gekregen en hij is nog altijd een van mijn beste vrienden’’, vertelt Quillan. Pascal geeft toe dat hij het aan het begin wel een beetje onwennig vond om met Quillan af te spreken. ‘’Hij is een moslim en ik ben christelijk. Over sommige onderwerpen hebben we dan wel eens een discussie. Maar dat hoort erbij en we resepecteren elkaar. Uiteindelijk maken we vooral heel veel lol met elkaar.’’

‘’Onze vriendschap is eigenlijk tot stand gekomen door mij’’, lacht Pascal. ‘’Nee maar even zonder dollen, ik had het altijd erg met Quillan te doen op de middelbare school. Hij werd geplaagd en belachelijk gemaakt. Ik was eigenlijk de enige die hem niet bevooroordeelde. We hadden vanaf het eerste moment een enorm goede klik. En waarom zou ik dan niet met hem omgaan? Omdat hij toevallig moslim is? Ga toch weg. Zo denk ik niet en gelukkig denken mijn ouders ook niet zo. Quillan is gewoon een hele fijne kerel die nooit een vlieg kwaad zou doen. Hij is echt een van mijn beter vrienden geworden, vooral op de middelbare school.’’

School

Quillan is inmiddels wel van zijn middelbare school af. Hij is vorig jaar geslaagd en hij studeert nu Toegepaste Psychologie in Deventer. ‘’Ik denk dat die switch erg belangrijk voor mij is geweest. Een nieuwe stad, nieuwe mensen om mij heen en niet iedereen met een vooroordeel. Op deze school en in deze stad ben ik natuurlijk ook niet de enige moslim. Het heeft me erg goed gedaan om met leeftijdsgenoten te praten over de islam. Dat is iets wat ik eigenlijk nog nooit eerder had gedaan.’’

Op de middelbare school heeft Quillan dus een lastige tijd gehad. Hij ondervond destijds niet alleen veel steun van zijn goede vriend Pascal maar ook van zijn mentor, Samantha Eijerkamp. ‘’Ja, dat is echt een topper’’, lacht Quillan. ‘’Het schoolvoorbeeld van een goede mentor. Als ik ergens mee zat of als ik had lastig had kon ik altijd bij haar terecht.’’

‘’Ja, we hebben samen heel wat uurtjes volgemaakt. We hebben wel eens tot zes uur in de avond gezeten samen’’, vertelt Eijerkamp. ‘’Ik heb Quillan altijd een hele fijne jongen gevonden. Ik begreep eigenlijk ook nooit dat hij buiten de boot viel puur om zijn geloof. Ik ben ook wel eens erg boos geworden op de klas dat ze Quillan bevooroordeelde. Maar niks leek te werken’’, kijkt Eijerkamp terug.

‘’Totdat ik met een idee kwam. Ik wilde dat Quillan een soort spreekbeurt ging houden voor de klas over de islam. Hij was hier eerst fel op tegen maar heeft het uiteindelijk wel gedaan. Ik was toen ontzettend trots op hem. Of het geholpen heeft? Ik weet het niet zeker, maar ik denk het wel. Dat moet je anders maar aan hem vragen!’’

‘’Het heeft zeker geholpen’’, voegt Quillan toe. ‘’Ik ga niet zeggen dat ik na het houden van die spreekbeurt meteen de populairste jongen van de klas was, maar ik had wel het gevoel dat mijn klasgenoten anders naar mij keken. Dat vond ik ontzettend fijn en ik ben mevrouw Eijerkamp daar ook echt heel erg dankbaar voor. Maar dat weet ze wel!’’

‘’Tegenwoordig heb ik vrienden, een leuk baantje en boeit het me minder hoe mensen over me denken. Zoals ik al zei, ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld!’’, sluit Quillan af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *