Door: Amy van Sluijs

Nog voordat de eerste lopers zich ’s ochtends vroeg verzamelen bij de startlijn, is het langs de Al Marjan Boulevard in Ras Al Khaimah al erg druk. De vrachtwagens rijden af en aan, de camera’s worden opgebouwd, de hekken worden neergezet en vrijwilligers dragen dozen met waterflessen naar lange rijen tafels langs het parcours. Over een paar uur gaan hier duizenden amateuratleten en tientallen elite-atleten van start. Nu staan er vooral mensen die níet meedoen.

Op 14 februari 2026 gaat de 18^e editie van de Ras Al Khaimah Half Marathon van start. De wedstrijd in het vrijwel onbekende emiraat, staat bekend als één van de snelste halve marathons ter wereld. De afgelopen jaren is het evenement uitgegroeid tot een internationale publiekstrekker, met in 2025 meer dan 10.000 deelnemers – een record. Tegelijkertijd stijgt ook het toerisme in Ras Al Khaimah: in de eerste helft van 2025 – wanneer de race plaatsvond – trok het gebied ruim 654.000 bezoekers. Dat is een toename van 6% ten opzichte van een jaar eerder. De halve marathon speelt daarin een belangrijke rol. Voor het emiraat is het evenement namelijk een onderdeel van een bredere strategie om zich internationaal te profileren als sport- en toerismebestemming. Nieuwe samenwerkingen, zoals een meerjarig partnerschap met sportmerk ASICS, moeten die ambitie versterken en het evenement naar een hoger niveau tillen.

Een halve marathon duurt voor de snelste atleten ongeveer een uur. Maar voordat het startschot klinkt om stipt 6:15 uur, is er al een systeem van specialisten maandenlang hard aan het werk. Zij zorgen ervoor dat elke kilometer nauwkeurig wordt gemeten, dat er water klaarstaat langs het parcours, dat de elite-atleten op tijd bij de start staan en dat na afloop dopingtests worden uitgevoerd. De meeste van hen blijven echter onzichtbaar voor het publiek. “Als één onderdeel niet werkt, werkt de hele race niet. Én dat kan ook nog eens het verschil zijn tussen wel of geen wereldrecord”, zegt John Gray. De Engelsman is verantwoordelijk voor de vrijwilligers en de drinkstations langs het gehele parcours: precies 21.0975 kilometer.

Duizenden vrijwilligers

John is al jaren betrokken bij grote hardloopevenementen. Hij heeft zo’n dertig jaar in de sportsector gewerkt in het Britse Gateshead, in de buurt van Newcastle. Sinds 2008 reist hij jaarlijks af naar de Verenigde Arabische Emiraten om mee te werken aan de Dubai Marathon, en sinds 2024 ook aan de Ras Al Khaimah Half Marathon.

Zijn taak begint al maanden voorafgaand aan de race, die dit jaar op zaterdag 14 februari plaatsvindt. “Vóór de race is het mijn taak om duizenden lokale vrijwilligers te werven. Zij helpen bij allerlei verschillende taken: drinkposten, routebegeleiding, start- en finishzones, uitdelen van medailles”, zegt hij. Op de dag van de race staan langs het parcours een aantal tafels met flesjes water, en speciale flesjes met drankjes van de elite-atleten. De vrijwilligers zetten de flessen op de tafels en reiken ze aan wanneer de lopers voorbij komen.

Het lijkt een simpele taak, maar er komt een heuse verantwoordelijkheid bij kijken. “Als er niet genoeg water is op de juiste plekken, kunnen lopers uitdrogen en zelfs neervallen”, legt John uit. “Voor elite-atleten kan het zelfs het verschil betekenen tussen wel of geen wereldrecord. Die verantwoordelijk voel ik wel.” De Ras Al Khaimah Half Marathon staat namelijk bekend als een van de snelste halve marathons ter wereld, waar zeker een goede kans is op het lopen van wereldrecords. Dit komt door het ontzettend vlakke parcours en de ideale omstandigheden voor snelle tijden. Dat maakt de organisatie extra scherp, maar ook extra gevoelig voor fouten.

Een keten van afhankelijkheden

De organisatie van een internationale hardloopwedstrijd zoals deze, bestaat uit verschillende teams die elk hun eigen gespecialiseerde taak uitvoeren. Zo zijn er mensen die het parcours opbouwen, specialisten die zorgen dat de tijdregistratie klopt en officials die de dopingcontroles uitvoeren. Hoewel ieder team een eigen verantwoordelijkheid en taak heeft, zijn ze wél sterk afhankelijk van elkaar.

Zo vertelt John dat hij bijvoorbeeld moet weten hoeveel elite-atleten er deelnemen aan de wedstrijd en op welk kilometerpunt zij hun persoonlijke drinkflessen willen hebben. Die informatie krijgt hij van het team die verantwoordelijk is voor de begeleiding van de topatleten, ook wel de elite-atleten genoemd. Daarnaast is er contact met andere teams en helpen zij elkaar met allerlei taken. Voor de registratie van de tijd worden er matten op de weg gelegd die elke loper passeert en waarmee de tijd wordt geregistreerd. “Wij zetten de weg af voor de specialisten van MIKA-timing, zo voorkomen we dat voertuigen over die matten rijden voordat de race begint. MIKA-timing is de organisatie die gaat over de tijdsregistratie, en zij zorgen er ook voor dat alle startnummers voor zowel de elite- als de amateuratleten worden gedrukt en uitgedeeld”, vertelt John.

De schakel rondom de elite-atleten

Verderop in één van de drukste straten van het emiraat, Al Marjan Boulevard, ligt het hotel waar de elite-atleten én een groot deel van de organisatie verblijven. Hier begint het werk van een ander team ook al vroeg in de ochtend.

De Nederlandse Anniek Lammertink-Janssen maakt deel uit van het team dat verantwoordelijk is voor de begeleiding van de elite-atleten. Anniek en haar team zorgen ervoor dat de internationale lopers zich volledig op de wedstrijd kunnen focussen, en dat de rest daaromheen door hen geregeld wordt.

“Wij regelen alles vanaf het moment dat de atleten op het vliegveld aankomen, tot het moment waarop we ze – een dag na de race – weer op het vliegveld afzetten”, zegt ze. “Wij zorgen ook voor het contact met het hotel over aangepaste maaltijden, de startnummers en de technische details van de wedstrijd.”

Het team van atletencoördinators vormt een schakel tussen de atleten en de rest van de organisatie. Media die een specifieke atleet willen spreken voor een interview, officials die een startnummer nodig hebben of het dopingteam dat na de race iemand wil testen – allemaal komen ze via deze atletencoördinators. “Wij hebben het kortste lijntje naar de atleten toe en wij zijn eigenlijk een beetje het middelpunt tussen alle disciplines. Iedereen weet dat ze bij ons moeten zijn als ze iets van de atleten willen”. Op deze manier zorgt Anniek er samen met haar team ook voor dat de atleten niet door iedereen worden lastiggevallen, én dat ze een duidelijk aanspreekpunt hebben.

Dat betekent ook dat zij veel verschillende teams moeten coördineren en dat ze met vrijwel elk onderdeel van de organisatie te maken hebben. Voor de tijdsregistratie leveren ze bijvoorbeeld de startlijst aan. Op die lijst staat onder welke naam de atleten lopen en welk startnummer ze hebben. Dit is essentieel voor de commentatoren tijdens te race, om de lopers te herkennen.

“De specialisten van MIKA-timing hebben ook onze startlijst nodig: zij printen de startnummers uit”, vertelt ze. “De media gebruiken diezelfde informatie om te weten welke atleet welk nummer draagt en wie ze eventueel willen spreken voor een interview.”

Opjagen naar de start

Op de ochtend van de race – rond 5:00 uur – verzamelen alle elite-atleten en atletenbegeleiders zich in het hotel, voordat ze naar de start gebracht worden met een bus. Daar begint een ander soort logistiek. Anniek vertelt lachend, “We moeten ze altijd echt een beetje opjagen, sommigen staan zich twee minuten voor het startschot nog om te kleden”.

Het grootste deel van de elite-atleten komt uit Ethiopië of Kenia en spreken niet goed Engels. De Kenianen snappen de basis van de taal wel, maar de Ethiopiërs werken in hun eigen land ook nog eens met een andere kalender en uren van de dag, wat de communicatie over tijden nóg moeilijker maakt. “We werken veel met korte zinnen en handen en voeten”, zegt ze. “Soms helpt een manager of coach als vertaler, dat maakt het voor ons een stukje makkelijker”.

Wanneer alle elite-atleten eenmaal bij de start staan, kan het team van atletenbegeleiders pas echt ontspannen. Vanaf dat moment ligt de verantwoordelijkheid bij de lopers zelf. “Uiteindelijk moeten ze het natuurlijk zelf doen, ze moeten zelf de wedstrijd lopen en zorgen dat ze een goede tijd neerzetten. Op dat moment hebben wij ons werk gedaan”.

Dopingcontrole na de finish

Maar zelfs nadat de eerste loper over de finish komt, is de wedstrijd nog niet voorbij. In een tent dichtbij de finishzone staat het dopingteam dan al klaar om hun taak uit te voeren.

De Britse Richard Driscoll leidt hier de verplichte anti-dopingcontroles. Hij werkt al sinds 2008 bij de races van organisator Peter Connerton en reist elk jaar met een klein team naar de Emiraten. “Onze taak begint zodra de eerste atleten finishen”, zegt hij. Het team volgt tijdens de race voortdurend de uitslagen via een app van MIKA-timing, die verbonden is met het tijdsregistratiesysteem. Zo kunnen ze vast in de gaten houden wie ze moeten ophalen voor de dopingcontrole.

Vervolgens sturen ze zogenaamde ‘chaperones’ – begeleiders – naar de finishlijn. Hun taak is strikt gereguleerd. “Wanneer een atleet wordt geselecteerd, moet hij meteen geïnformeerd worden”, vertelt Richard. Daar komt een hele lijst met regels van World Athletics bij kijken, die allemaal precies gevolgd moeten worden.” De chaperone moet de atleet constant in de gaten blijven houden en bij hem of haar blijven totdat de test is afgenomen. “De atleten mogen absoluut niet alleen gelaten worden, we moeten zeker weten dat het monster niet gemanipuleerd wordt”, legt Richard uit.

“Het resultaat is voor mij niet relevant”

De procedure zelf is nauwkeurig vastgelegd. Zo moet de atleet minimaal negentig milliliter urine produceren. Die urine wordt vervolgens verdeeld over twee verzegelde flessen met unieke codes. Daarna worden de monsters naar een laboratorium gestuurd.

“Wij als testers krijgen nooit de uitslag van de test te weten. En ik denk ook dat dat het mooie ervan is. Het resultaat is voor mij ook niet relevant, dat is de verantwoordelijkheid van World Athletics”, vertelt hij. En dat systeem is ook bewust op deze manier ingericht, zodat het een onafhankelijk proces blijft.

Het kan zelfs gebeuren dat iemand een medaille wint en dat die jaren later alsnog afgepakt wordt. Monsters mogen namelijk tot tien jaar bewaard worden en later opnieuw getest worden met betere technologie.

Moment van de waarheid

Wanneer de laatste atleet getest is en het papierwerk is gedaan, zit het werk van het dopingteam er ook op. Voor sommige andere teams gaat de dag dan nog even door. Zo staan er bij de finishzone vrijwilligers die lopers naar het finishgebied begeleiden, waar ze hun medailles en water krijgen. Dit gaat door totdat de laatste amateuratleet over de finish is gekomen. Ondertussen worden de eerste onderdelen van het parcours ook alweer afgebroken.

Voor de meeste toeschouwers en lopers is de wedstrijd dan allang voorbij, maar voor de mensen achter de schermen wordt dan pas duidelijk of ze hun werk goed hebben gedaan. “Voor mij is het evenement geslaagd als alle atleten op de juist manier zijn getest en als dat proces soepel is verlopen”, zegt Richard.

Gray kijkt naar andere signalen: “Als de race director – Peter Connerton – tevreden is, ben ik ook tevreden. Dan weet ik dat mijn team en ik alles goed hebben gedaan en dat alles volgens plan is verlopen.”

Voor Anniek draait het vooral om samenwerking tussen de verschillende disciplines: “Als iedereen het gevoel heeft dat we goed samengewerkt hebben en alle atleten veilig over de finish zijn gekomen, dan is het evenement voor mij geslaagd.”

Evenement van een uur

Aan het einde van de dag verdwijnen de hekken, worden de tenten afgebroken, rijden de laatste vrachtwagens weg en zijn alle elite-atleten weer veilig terug in het hotel. Wat overblijft is een lege weg langs de kust van Ras Al Khaimah. De halve marathon zelf duurde voor de snelste lopers zo’n 58 minuten, maar voor de mensen die hem organiseerden zat er weken – soms maanden – werk achter.

Zonder hen zou er geen start geweest zijn, geen water langs het parcours, geen tijdsregistratie en geen zekerheid over de resultaten. De wedstrijd is nog maar net voorbij, terwijl de organisatie al nadenkt over hoe ze het volgend jaar nóg beter kunnen organiseren.