![\"\"](\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-content\/uploads\/sites\/275\/2026\/03\/IMG202603201444323-edited.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nOp de hoek van een drukke straat, niet ver van de toeristische routes in de Catalaanse stad, staat een caf\u00e9 waar het terras al vroeg op de dag volloopt. Hier werkt Daniel, die al zijn hele leven in Barcelona woont. \u201cWij krijgen hier alleen nog maar toeristen,\u201d zegt hij terwijl hij glazen spoelt, en een paar pilsjes tapt. \u201cDeze biertjes zijn zeven euro per stuk, dat kunnen locals hier simpelweg niet voor betalen.\u201d Daniel vertelt dat het gemiddelde maandloon in Spanje rond de 1500 euro is. \u201cVoor locals is het gewoon te duur geworden,\u201d zegt hij. \u201cMaar toerisme is ook het belangrijkste inkomen van Spanje. Dus ja\u2026 het is dubbel.\u201d<\/p>\n\n\n\n
En dat is het ook. Dubbel. Het contrast met bijvoorbeeld Nederland, is groot. Hier ligt het gemiddelde inkomen aanzienlijk hoger, terwijl de prijzen in Barcelona inmiddels vergelijkbaar zijn met die van Amsterdam. Zo ontstaat een scheve situatie voor de Barcelonees: internationale prijzen, lokale lonen.<\/p>\n\n\n\n
Dat geluid klinkt ook op de straten van Barcelona, waar de afgelopen jaren duizenden inwoners demonstreerden tegen massatoerisme. Beelden van spandoeken, waterpistolen en teksten als \u2018Tourists Go Home\u2019 op muren beklad haalden vorig jaar nog internationale media. E\u00e9n van die demonstranten is Francesc, die niet alleen protesteert, maar zich ook actief inzet binnen gemeentelijke trajecten rond massatoerisme. Francesc spreekt rustig, bedachtzaam. Niet als iemand die toeristen de schuld wil geven van de sociale problemen in de stad, maar als iemand die balans heeft zien verdwijnen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cHoe kun je de toerist de schuld geven?\u201d Zegt hij, \u201cHet is een prachtige stad, ik snap heel goed dat mensen hier komen. De lokale overheid gaat hier echter niet goed mee om. De toeristen staan op de eerste plaats voor hen, en dan komen de inwoners pas. Dat kan niet de bedoeling zijn.\u201d Het natspuiten van toeristen met waterpistolen was slechts symbolisch volgens de demonstrant. \u201cHet gaat om bewustwording. Toeristen hebben niet altijd door wat voor impact hun massale reisgedrag heeft op ons bestaan.\u201d Francesc volgt openbare hoorzittingen, spreekt met vertegenwoordigers en pleit al jaren voor strengere regels rondom toerismebeleid. We boeken vooruitgang,\u201d zegt hij. \u201cAirbnb en kortetermijnverhuur worden aangepakt. Nieuwe vergunningen zijn stopgezet en tegen 2028 moeten bestaande verhuurconstructies verdwijnen.\u201d Eind vorig jaar legde de Spaanse regering nog een boete van 64 miljoen euro op aan Airbnb, onder meer voor het publiceren van advertenties voor woningen die niet meer verhuurd mogen worden. Daarnaast wordt vanaf volgende maand de toeristenbelasting verhoogd. Met dat geld wil de stad investeren in betaalbare woningen.<\/p>\n\n\n\n
Het komt dus steeds meer onder de aandacht. Maar of dat genoeg is? \u201cAbsoluut niet,\u201d zegt Francesc, zonder enige twijfel, \u201cToeristenbelasting is verhoogd met een paar euro per dag. Dat schrikt mensen niet af wanneer ze een vakantie boeken. Kijk naar cruiseschepen; duizenden mensen tegelijk, die allemaal met een grote groep naar dezelfde plekken gaan. Ze blijven meestal een dag, en vertrekken weer. De volgende dag komen er nieuwe cruises aan, en begint het allemaal weer opnieuw.\u201d De Barcelonees benadrukt dat toeristen zelf niet de vijand zijn. \u201cZij komen gewoon voor een vakantie. Het probleem zit in het systeem.\u201d<\/p>\n\n\n\n
De avond valt langzaam over Barcelona, maar de stad lijkt juist wakker te worden. Binnen in een klein, half verstopte Irish Pub aan een zijstraat van La Rambla is het dringen. De houten statafels zijn tot op de centimeter gevuld, stoelen zijn bijgeschoven en laatkomers leunen tegen de muur met een biertje in de hand. Boven de bar hangt een groot scherm; de wedstrijd van FC Barcelona tegen Newcastle United staat op het punt te beginnen. De spanning is voelbaar, maar de sfeer is gemoedelijk. Zowel Britse supporters, als de Catalaanse fans komen samen om de wedstrijd te bekijken. Wie ook een plekje aan een statafel heeft kunnen vinden, is Maarten.<\/p>\n\n\n\n
Maarten is een Nederlander die inmiddels een aantal jaar in Barcelona woont. Hij werkt op afstand voor een Nederlands bedrijf. Hij ziet zichzelf dan ook als een goed voorbeeld van de groeiende druk op de stad; met een Nederlands salaris draagt hij, hoe onbedoeld ook, bij aan de stijgende prijzen. Daardoor wordt het voor mensen met een lokaal inkomen steeds moeilijker om rond te komen. \u201cIk snap heel goed dat mensen de straat op gaan.\u201d Over de jaren heen heeft Maarten veel vrienden gemaakt in Barcelona en ziet hij de problemen van dichtbij terug. \u201cInwoners hebben het gevoel dat zij niet op nummer \u00e9\u00e9n staan,\u201d zegt hij. \u201cEn dat snap ik. Natuurlijk is het niet zo dat ik direct verantwoordelijk ben voor de stijgende prijzen. Maar het is wel een gevolg van de overheid die te traag ingrijpt bij overschot aan reizigers. Het is een gevolg van beleid. Of eigenlijk: het gebrek daarvan.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Toch overweegt Maarten om terug te gaan naar Nederland. \u201cPas als je weg bent uit ons kikkerlandje, merk je hoe goed dingen daar geregeld zijn.\u201d Niet iedereen heeft die keuze. Aan de rand van het centrum, leeft een man in een tentenkamp. Samen met een paar anderen. Hij wil anoniem blijven. Hij zegt niet dakloos te zijn geworden door de gevolgen van toerisme. Zijn leven ontspoorde door \u201cpersoonlijke, domme keuzes.\u201d Hierdoor verloor hij uiteindelijk zijn woning. Zijn verhaal is rauw, direct. \u201cAlhoewel ik niet door toerisme dakloos ben geworden, ga ik door toerisme hier nooit meer een huis vinden,\u201d zegt de Barcelonees. Hij is hier geboren, dit is zijn stad. Maar in het centrum voelt hij zich bekeken. \u201cMensen wijzen. Alsof je een zelf attractie bent.\u201d Hij vermijdt dan ook toeristen. \u201cZij zijn hier voor vakantie. Ze willen dit niet zien.\u201d Ook hij, zegt dat toeristen altijd voor gaan op de oorspronkelijke inwoners.<\/p>\n\n\n\n Dat zijn harde woorden. \u201cToeristen gaan hier voor.\u201d En het komt regelmatig terug in gesprekken met inwoners. Het klinkt als een simplificatie, misschien zelfs een beetje overdreven. Maar wie langer kijkt naar wat er in Barcelona gebeurt, ziet dat die uitspraak echt zo gek nog niet is.<\/p>\n\n\n\n Om te begrijpen waar dat gevoel vandaan komt, moet je kijken naar hoe een stad economisch functioneert. Toeristen brengen geld. Veel geld. In Barcelona is toerisme goed voor naar schatting 12 tot 15 procent van het bruto binnenlands product van de stad. Ook banen in de horeca, hotels, retail en entertainment zijn afhankelijk van toeristen. Voor een stad die zich economisch wil blijven ontwikkelen, is dat moeilijk te negeren.<\/p>\n\n\n\n Appartementen worden opgekocht en omgebouwd tot vakantieverblijven. Kleine lokale winkels verdwijnen en maken plaats voor souvenirshops, brunchcaf\u00e9s en internationale ketens. Wie als toerist door de straten van La Rambla loopt, hoeft niet te zoeken naar de zichtbaarheid hiervan. Om de paar meter weer een nieuwe souvenirwinkel. Magneten in alle vormen en kleuren, rijen ansichtkaarten die zachtjes bewegen in de wind, T-shirts met dezelfde opdruk in vijf verschillende tinten. Je hoeft niet eens naar binnen om te weten wat er aangeboden wordt; het ligt al buiten, uitgestald alsof de stoep onderdeel van de winkel is. \u201cHello sir, where are you from?\u201d Het komt van achter je. Wanneer je omkijkt staat hij er al. Een man met een industri\u00eble hoeveelheid armbandjes, zoveel dat het lijkt alsof het deel van hem is geworden. Leer, touw, kralen, kleuren.<\/p>\n\n\n\n \u201cNetherlands,\u201d zeg je. Zijn gezicht licht op, alsof je precies het antwoord geeft waar hij op hoopte. \u201cAhh! Nederland! Hoe is het, hoe is het!\u201d zegt hij, in een versie van het Nederlands die hij waarschijnlijk vaker gebruikt dan begrijpt. Hij lacht erbij en vertelt dat hij familie heeft in Amsterdam. Hoe toevallig. Armbandjes glijden over zijn polsen, net voor hij er \u00e9\u00e9n losmaakt en al bijna om je arm wil doen. \u201cNee, dank je.\u201d En gauw weglopen.<\/p>\n\n\n\n Er zit routine in. Dit gesprek heeft hij vandaag al tientallen keren gevoerd. Misschien wel honderden. Maar ook dat is Barcelona: Een stad die langzaam verschuift van een leefomgeving naar een verdienmodel.<\/p>\n\n\n\n En daarin ontstaat een spanningsveld. Want waar een toerist tijdelijk is, is een inwoner permanent. Maar economische systemen reageren sneller op tijdelijke pieken dan op langdurige stabiliteit. Neem de openbare ruimte. Straten worden heringericht om grote bezoekersstromen aan te kunnen. Pleinen worden aantrekkelijker gemaakt voor terrassen. Evenementen worden georganiseerd om toeristen te trekken. Dat zijn op zichzelf logische keuzes, maar ze veranderen wel hoe inwoners hun eigen stad ervaren. Wanneer mensen zeggen dat toeristen voor gaan, bedoelen ze zelden dat letterlijk. Het gaat om het gevoel dat beleid, infrastructuur en economische keuzes vaker in het voordeel van bezoekers uitvallen, dan van bewoners.<\/p>\n\n\n\n Die dynamiek is niet uniek. In Amsterdam speelt al jaren een vergelijkbaar verhaal. The Economist heeft in 2023 een rangschikking gemaakt met de twintig populairste bestemmingen per inwoner. En ja hoor, Amsterdam staat bovenaan de lijst als we kijken naar het internationale toerisme, gevolgd door Parijs, Milaan en Barcelona. Per inwoner van onze hoofdstad lopen er ongeveer 10 buitenlandse bezoekers rond in Amsterdam. De stad staat dus opvallend hoog in het rijtje van hoogste huurprijzen ter wereld. En daarnaast klagen bewoners over drukte, overlast en hebben inwoners het idee de stad te zijn kwijtgeraakt. Internationale studenten en andere mensen uit het buitenland vergroten de vraag naar huurwoningen, waardoor de markt krapper wordt en huurprijzen toenemen.<\/p>\n\n\n\n In de verordening die de stad bijna 5 jaar geleden aannam, staat dat er maximaal 20 miljoen overnachtingen per jaar maximaal toegestaan zijn in de hoofdstad. Dit heeft de stad gedaan omdat er toen al werd gesproken over te veel toeristen. Maar, die doelstelling is in 2023, 2024 en 2025 niet gehaald. In 2026 worden het er volgens de prognose van de gemeente meer dan 25 miljoen. \u201cToerisme is iets moois en toerisme hoort bij Amsterdam, maar er moet balans zijn om het mooi te houden,\u201d zegt volksinitiatief Amsterdam Heeft Een Keuze, die in september een rechtszaak hebben aangespannen tegen de gemeente Amsterdam. Inwoners vinden dat de gemeente niet genoeg doet tegen massatoerisme, en noemen het \u2018onleefbaar.\u2019<\/p>\n\n\n\n Onleefbaar. Nu rijst de vraag, hoe kan Barcelona gered worden van de onleefbaarheid? Of gaat Barcelona Amsterdam achterna? Nou, dit ligt niet zo makkelijk. \u201cElke stad heeft een andere context,\u201d vertelt toerismestrateeg en vakantie-expert Isabel Mosk. \u201cDe woningmarkt, het beleid, de omvang van de stad, de manier waarop toerisme zich verspreidt door de stad; dat verschilt allemaal.\u201d Waar Amsterdam vooral geconcentreerde drukte kent in specifieke wijken, lijkt die druk in Barcelona breder voelbaar, zeker op de woningmarkt, waar de crisis volgens haar al langer en dieper speelt.<\/p>\n\n\n\n Toch ziet de toerismestrateeg ook duidelijke parallellen. In beide steden groeit het gevoel onder inwoners dat basisvoorzieningen verdwijnen en dat blijven wonen in de stad waar je opgroeit steeds minder vanzelfsprekend is. Maar een simpele oplossing, die is er niet: \u201cEr is niet \u00e9\u00e9n maatregel die dit oplost,\u201d zegt ze. \u201cVerhogingen van toeristenbelasting of beperkingen op verhuur zijn vaak vooral symbolisch. Een signaal dat de overheid iets doet, maar onvoldoende om de enorme stroom van bezoekers echt af te remmen.\u201d<\/p>\n\n\n\n Er zit echter w\u00e9l verschil in de aanpak. Amsterdam probeert toerisme actief te sturen, ze willen er niet vanaf. De gemeente probeert bezoekersstromen te spreiden naar andere wijken en momenten. Door samen te werken met musea en attracties willen ze dat bezoekers vooraf tickets boeken, zodat drukte beter gereguleerd wordt. En ook gelden er beperkingen zoals vergunningen en een maximum aantal verhuurdagen voor platforms als Airbnb. Barcelona kiest volgens Mosk vaker voor hardere ingrepen: het volledig willen afbouwen van vakantieverhuur, strengere juridische maatregelen en duidelijke deadlines. Maar of dat de juiste aanpak is om balans te herstellen, dat blijft dus onzeker. Want zoals de toerismestrateeg het samenvat: \u201cToerisme is geen probleem met \u00e9\u00e9n oorzaak, en dus ook geen probleem met \u00e9\u00e9n oplossing.\u201d<\/p>\n\n\n\n Barcelona laat zich makkelijk bewonderen, maar minder makkelijk begrijpen. Achter elke drukke straat en elk zonnig plein schuilt een andere werkelijkheid voor de inwoners. En net zoals de dakloze vrouw bij de prullenbak en de Nederlandse toeristen, kruisen deze twee werelden elkaar nog wel eens. Zonder elkaar te begrijpen.<\/p>\n\n\n\n Twee Nederlandse toeristen struinen door het centrum van Barcelona. Aan hun gesprek is te horen dat het Nederlanders zijn. Wanneer zij plots iets opmerken valt hun gesprek stil. Er begint<\/p>\n","protected":false},"author":1269,"featured_media":291,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[42,1],"tags":[],"class_list":["post-277","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-barcelona","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-content\/uploads\/sites\/275\/2026\/03\/IMG20260318115902.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/277","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1269"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=277"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/277\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":483,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/277\/revisions\/483"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/media\/291"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-content\/uploads\/sites\/275\/2026\/03\/IMG20260320144703-1024x768.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-content\/uploads\/sites\/275\/2026\/03\/IMG20260318115807-1024x768.jpg\")
<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"