{"id":384,"date":"2026-03-27T15:33:40","date_gmt":"2026-03-27T15:33:40","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/?p=384"},"modified":"2026-03-27T15:38:15","modified_gmt":"2026-03-27T15:38:15","slug":"vertrekken-naar-benidorm-voor-de-kerk-zonder-de-gemeente-zou-ik-hier-niet-heen-gaan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/2026\/03\/27\/vertrekken-naar-benidorm-voor-de-kerk-zonder-de-gemeente-zou-ik-hier-niet-heen-gaan\/","title":{"rendered":"Vertrekken naar Benidorm voor de kerk: ‘Zonder de gemeente zou ik hier niet heen gaan’"},"content":{"rendered":"\n

Jaarlijks trekken tienduizenden pensionado\u2019s naar Spanje om te schuilen tegen de barre winter in Nederland. Driehonderd daarvan zijn lid van de Nederlandse interkerkelijke gemeente in Benidorm. 18 denominaties komen samen onder \u00e9\u00e9n dak, en dat zonder ruzie. \u2018Ik zou niet eens weten uit welke stroming mijn broers en zussen komen.\u2019<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een kilometer verderop kabbelen azuurblauwe golven uit de middellandse zee tegen de rotsen van het strand in het Spaanse Benidorm. Toch hoor je hier in El Ancla (Het Anker) alleen maar Nederlandse stemmen. En dat is niet zo vreemd. Want al jaren huist er een Nederlandse interkerkelijke gemeente in deze feeststad. Maar liefst achttien verschillende kerkstromingen vieren tweeduizend kilometer van Nederland samen diensten. Van baptisten tot gereformeerden: hoe kan dat goed gaan in \u00e9\u00e9n kerk?<\/p>\n\n\n\n

\u201cWe zijn een digitale, transnationale en hybride kerk\u201d, vertelt kerkenraadvoorzitter Jan Sytze van Wijnen trots en glimlachend. Samen met zijn vrouw Annemieke is hij op bezoek in de pastorie bij dominee Jozias de Koeijer, die op zijn beurt vergezeld wordt door zijn echtgenoot Paulien. De pastorie \u2013 een eenvoudig appartement op de eerste verdieping van een vierhoge flat \u2013 was de afgelopen drie maanden de uitvalbasis van het predikantsechtpaar. Na dit weekend keren Jozias en Paulien terug naar Nederland.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Wissel van de wacht<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het Anker kent namelijk geen vaste dominee. Elke voorganger staat een periode van ongeveer drie maanden op de kansel in Benidorm en vertrekt vervolgens weer naar Nederland. Zo neemt dominee Jan Hoek samen met zijn vrouw Alie het stokje over na Jozias\u2019 laatste kerkdienst. Annemieke is al vijftien jaar lid van de kerk en vindt de wisseling van de wacht absoluut geen probleem: \u201cHet is uitstekend. Elke voorganger geeft nieuwe inzichten en daardoor eindig je niet in een sleur van preken die op elkaar lijken. Eerlijk is eerlijk: soms heb je het gevoel dat het voor de continu\u00efteit beter is als een dominee langer blijft, maar toch zou ik het niet anders willen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Annemieke in de pastorie<\/em><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Sodom en Gomorra<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een verklaring waarom het in Benidorm met verschillende denominaties goed gaat, heeft dominee De Koeijer niet zo snel. Sterker nog, hij noemt het een wonder dat gemeenteleden naar de kerk trekken. \u201cBenidorm is net zoals Sodom en Gomorra. Dat was mijn beeld voordat ik hier kwam, en dat is na mijn termijn volstrekt bevestigd.\u201d De stad staat voornamelijk bekend als uitgaansoord voor Britten, Ieren en Nederlanders. \u201cWelke idioot zoekt dan in deze omgeving en seculiere tijd een kerk \u00e9n zet zich daar vervolgens ook nog eens voor in? Mensen komen de kerk binnenwandelen en voelen zich direct verbonden door het horen van hun moedertaal. De theologische leer die achter zo\u2019n kerk zit is dan niet zo belangrijk.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cMaar\u201d, voegt hij toe, \u201cWat in deze kerk heel goed gaat, is dat gemeenteleden het gesprek met elk\u00e1\u00e1r aangaan in plaats van tegen elkaar. Dat mocht ik hier ook wel leren: speel op de bal, niet op de man.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Van strand naar kerk<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vanaf het Benidormse strand is het een kleine vijfentwintig minuten lopen tot de voordeur van de kerk. Naast een grote Canarische Dadelpalmboom wapperen de Spaanse en Nederlandse vlag in een zachte zeebries op deze zonovergoten zondagmorgen. De eerste gemeenteleden begroeten elkaar vriendelijk en de plastic stoelen en tafels staan buiten gedekt voor de koffie na de dienst. Bij binnenkomst wordt \u00e9\u00e9n ding duidelijk: men kent hier elkaar goed. Leden knuffelen elkaar, geven drie zoenen en maken een praatje.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

De kerk viert haar diensten in een omgebouwd architectenbureau. \u201cDe generatie voor ons heeft met bloed, zweet en tranen geld ingezameld om het gebouw in \u00e9\u00e9n keer af te betalen. Daardoor kunnen we hier nu zonder zorgen elke zondag kerken\u201d, vertelt Jan Sytze. Vanuit de koffiezaal betreden de gemeenteleden met een trap \u2013 of lift als de gezondheid dat eist \u2013 de zaal voor de dienst. Elke stoel is belegd met een blauw kussentje. In de hoek van de kerk speelt de organist op een elektrisch orgel een aantal bekende melodie\u00ebn en ook hier in de zaal knuffelen de gemeenteleden elkaar bij het weerzien. Vanuit de ramen zie je een strakblauwe lucht en doemen in de verte de Spaanse bergen op.<\/p>\n\n\n\n

De taal verbindt<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voorin de kerk zit aan het gangpad een vrouw in haar rolstoel, Irene heet ze. Ze draagt een gele blazer en tuurt vrolijk de kerk in. Jaren geleden trok ze met haar man richting Benidorm. \u201cHij had astma en was altijd ziek in Nederland\u201d, legt ze uit. \u201cToen we in Spanje waren, hield dat meteen op.\u201d Inmiddels, jaren later, is het niet haar man die zorg nodig heeft, maar zijzelf. \u201cIk kreeg een beroerte, en dus zijn de rollen zijn nu omgedraaid\u201d, vertelt ze met een glimlach.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Gemeentelid Irene<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

\u201cWe wonen nu permanent in Spanje, en de kerk is een wezenlijk onderdeel van ons leven hier. In Nederland ruzi\u00ebn de dominees, en daarmee de kerken met elkaar. Groepen worden zo uit elkaar getrokken, maar we geloven toch allemaal in hetzelfde? Als we daar nou op blijven focussen\u201d, pleit Irene. Waarom de mensen naar Het Anker komen? \u201cUiteindelijk verbindt de taal, mensen zijn lang van huis en vinden in deze kerk herkenning en verbinding. Er is geen andere Nederlandstalige kerk in de buurt, dus je moet het met elkaar doen. M\u00e1\u00e1r\u201d, voegt Irene met klem toe. \u201cIk vind wel dat de mensen hier een basis van de Spaanse taal moeten leren. In Nederland menen ze dat elke buitenlander de taal moet beheersen, maar als ze hier zijn doen ze dat zelf niet. Daarom bied ik vanuit mijn gevolgde opleiding Spaans, lessen aan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Volledig Nederlands<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Irene kletst verder met haar buurvrouw en tegelijkertijd lopen de dominee en de ouderling van de dienst richting het podium. \u201cZijn er ook mensen voor het eerst vandaag\u201d, vraagt de ouderling bij de mededelingen. Er gaan een aantal vingers de lucht in. Als je aan het begin van de dienst je ogen sluit, en die pas weer opent bij de zegen, zul je niet hebben gemerkt dat je eigenlijk in Spanje bent. Van het votum tot de zegen, alles is Nederlands gesproken en ook de liederen zijn van Hollandse bodem. Deze morgen zingt de gemeente \u2018Lichtstad met uw paarlen poorten\u2019, \u2018Eens zal op de grote morgen\u2019 \u00e9n het \u2018Ere zij God\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Vol passie predikt De Koeijer voor de laatste keer in zijn Spaanse termijn: \u201cBroers en zussen, kijk op uw horloge: over een minuut is het hier op aarde misschien wel afgelopen. Kies n\u00fa nog voor de Heere Jezus!\u201d Na afloop van de dienst spreekt Annemieke hem een woord van afscheid toe en begeeft iedereen zich na het zegenen van het echtpaar richting de koffie. Onder die mensen is Leo Koppelaar. Een 65-jarige man die per jaar zo\u2019n zes maanden in Moraira verblijft, een badplaatsje op veertig minuten rijden van de kerk. \u201cHet is heerlijk in Spanje. Ik voel me een BN\u2019er hier: een bevoorrechte Nederlander\u201d, zegt hij. Oorspronkelijk vertrok Leo naar Zuid-Spanje vanwege de ziekte van Parkinson. Hier, in het warme weer, heeft hij minder last van stress en daarmee van zijn ziekte: \u201cHet mooiste aan de kerk? Het samen eren en dienen van God. Maar weet je wat ik het \u00e1llermooiste vind? Dat we hier met achttien verschillende denominaties samenkomen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

In Nederland lijken we elkaar de tent uit te vechten in de kerk, kijk naar de scheuring van de CGK, overschrijdend gedrag in kerken of kritiek op mensen zoals Tom de Wal. Maar hier gaat het heel gemoedelijk, heb je daar een verklaring voor?<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Leo: \u201cTja, wat in Nederland niet lukt, lijkt hier wel goed te gaan. Ik denk dat het ook te maken heeft met nestgeur: er is hier een ontzettend vertrouwelijke en warme sfeer. We zitten in hetzelfde schuitje: allemaal Nederlands maar ook woonachtig in Spanje. Daarnaast is er hier simpelweg geen andere Nederlandse kerk. Daarom focussen we ons op de overeenkomsten en niet op de verschillen. En dat gaat hartstikke goed.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Leo in de kerk<\/em><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Wat brengen die verschillende visies je?<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Leo: \u201cOntzettend veel mooie gesprekken. Ik zie het evangelie als een diamant. Door in gesprek te gaan met broers en zussen die bijvoorbeeld hun handen omhoog doen tijdens liederen, ontdek ik steeds meer vlakjes van die diamant.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De 82-jarige Ineke doet er bij de koffie nog een schepje bovenop de verscheidenheid die Leo ziet. \u201cIk zou niet eens weten welke geloofsstroming mijn broer of zus naast mij aanhangt\u201d, vertelt ze. \u201cVoor mij doet dat er helemaal niet toe. Soms hoor je weleens dat iemand het ergens niet mee eens is. Maar dat escaleert niet zomaar tot een ruzie.\u201d Volgens Ineke leven mensen een rustiger leven dan in Nederland. \u201cIn Spanje zijn er minder verplichtingen en daarmee stress. Daardoor ontwikkel je een levensstijl waardoor je elkaar sneller en makkelijker accepteert. Dat strenge en strakke van Nederlandse kerk hoort al helemaal niet bij de Spaanse stijl \u2013 daardoor denk ik dat het in de kerk ook beter gaat.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Ineke tijdens de koffie<\/em><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Ongelovigen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De gemeente trekt niet alleen gelovigen aan, maar ook mensen die zich niet christelijk noemen. \u201cIk sprak laatst iemand die de dienst had bezocht\u201d, vertelt dominee De Koeijer terwijl hij rechterop gaat zitten en er een grijns op zijn gezicht verschijnt. \u201c\u2019Man wat kan jij preken\u2019, complimenteerde de man mij. \u2018Ik kon niet in slaap vallen: zo mooi en boeiend. Ik bleef luisteren tot het einde. Maar\u2019, zei hij er snel bij, \u2018ik ben zo ongelovig als de pest. Ik geloof niets van wat je vertelt.\u2019 Ik vind het zo bijzonder hoe open de mensen hier zijn, dat is echt anders dan in Nederland. Daarmee schep je een verbinding en kun je het hebben over de thema\u2019s die ertoe doen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Veroordeeld<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tijdens de koffie loopt er een vrouw die zichzelf niet gelovig noemt, maar wel betrokken is bij de kerk. Ze is druk in de weer met het neerzetten van de stoelen en brengt de vaat richting de keuken. Uitweiden over haar geloof doet ze niet graag. \u201cMaar de mensen hier zijn z\u00f3 warm en gezellig, ik heb die sociale contacten echt nodig.\u201d Wat ze dan vindt van de geestelijke preken die de dominees geven: \u201cAch ja, ik vind dat niet het belangrijkste hier. Je wordt hier tenminste niet veroordeeld als je het allemaal niet weet.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dutch Angels<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Hoe word je een kerk waar zelfs niet-gelovigen graag heengaan? In de pastorie weet Annemieke het wel: \u201cIn Nederland ben je kerk op zondag, hier zijn we de hele week kerk. We hebben een wandelclub, een scooterclub \u2013 de Dutch Angels \u2013, handwerkavonden, Bijbelstudies, sjoelmiddagen, gemeentevergaderingen, Spaanse les, vrouwochtenden en nog veel meer. Die gezelligheid verbindt \u00e9n geeft de mogelijkheid om mensen naar de kerk te trekken.\u201d Jan-Sytze voegt toe: \u201cTijdens het wandelen gaan er ook mensen uit de buurt mee, je zou het missionair wandelen kunnen noemen. De gesprekken over geloof en zingeving komen vanzelf als je een lange tijd met iemand op stap bent.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Voor Annemieke en Jan Sytze is het duidelijk: \u201cZonder de kerk zouden we hier niet elk jaar heen gaan. We halen er ontzettend veel uit, en stoppen er daarom ook graag veel tijd en energie in.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Rijkeluiclub?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het klinkt bijna als het paradijs. Lekker weer, strand \u00e9n een kerk waar ruzie niet lijkt te bestaan. Maar is het vertrekken naar Spanje niet weggelegd voor de rijken van Nederland? Terwijl Paulien nog een kop thee en een muffin uitdeelt, reageert Annemieke ferm. \u201cDat beeld klopt absoluut niet. Er zijn hier genoeg mensen die alleen van een pensioen leven. Er is een gemeentelid dat hier maandenlang vanuit een caravan leeft, dat is niet per se een luxeleventje hoor.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Er zijn ook mensen die tijdens hun pensioen veel vrijwilligerswerk doen en zich inzetten voor anderen.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Annemieke: \u201cHet beeld dat we hier \u2018ons pensioen uitzitten\u2019 klopt ook voor geen meter. Vrijwel de hele kerk draait op vrijwilligers. Er is jaarlijks een bazaar waar we geld inzamelen voor goede doelen. Daarvoor komen mensen speciaal uit Nederland om die hier te organiseren. Dat doen we met en voor de Spaanse buurt, zo blijven we ook verbonden met de mensen om de kerk heen. Vorig jaar haalden we dertienduizend euro op. Vrijwilligerswerk zat hier.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Verbinding boven verschillen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Dus: hoe gaat het in Het Anker goed met al die verschillende mensen? Wie Het Anker binnenstapt, merkt snel dat deze gemeente niet draait om kerkstromingen, maar om de verbinding met de mensen. De gedeelde taal, het vele contact buiten de zondag \u00e9n het besef dat iedereen hier ver van huis is, zorgen voor verbondenheid. Daardoor kunnen achttien denominaties hier probleemloos samen onder \u00e9\u00e9n dak kerken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Genieten van het eind<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Terwijl de laatste koffiekopjes richting de vaatwasser gaan vertelt Ineke dat ze zonder Het Anker niet in Spanje zou wonen. \u201cVijf jaar geleden overleed mijn man. De eerste gedachte was: dan ga ik maar weer terug naar Nederland. Maar omdat het de coronatijd was, kon dat niet zomaar. Ik bleef hier en woon er nog steeds. Tot op de dag van vandaag ben ik ontzettend dankbaar dat ik niet terug ben gegaan. De kerk is mijn thuis, en dat ga ik in Nederland nooit zo vinden. Mijn kinderen zoeken mij vaak op en ik geniet hier ontzettend van mijn laatste dagen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jaarlijks trekken tienduizenden pensionado\u2019s naar Spanje om te schuilen tegen de barre winter in Nederland. Driehonderd daarvan zijn lid van de Nederlandse interkerkelijke gemeente in Benidorm. 18 denominaties komen samen<\/p>\n","protected":false},"author":1298,"featured_media":385,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[38,1],"tags":[],"class_list":["post-384","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-benidorm","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-content\/uploads\/sites\/275\/2026\/03\/DSC_7677-scaled.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/384","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1298"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=384"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/384\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":406,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/384\/revisions\/406"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/media\/385"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=384"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=384"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/buitenlandjournalistiek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=384"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}