22 januari 2021

Geadopteerd uit China: ”Voor mij zijn zij wel gewoon mijn echte ouders”

Een erg groot deel van de adoptiekinderen in Nederland komt uit China. Zo ook Yi-Chun Wieldraaijer: zij was twee en een half jaar oud toen ze, samen met haar zus, geadopteerd werd. Intussen is ze 22 jaar en woont ze in Drachten bij haar Nederlandse ouders. Als jong meisje is ze opgegroeid in en opgevoed met de Nederlandse cultuur, maar herinner je je dan nog iets van je tijd in China?

“Vrij weinig. Ik heb vroeger regelmatig oude videobanden teruggekeken van mijn adoptie, dus daardoor weet ik hoe de adoptie is verlopen, maar echt bewust ben ik me er niet van. Het enige wat ik me wel echt herinner was toen ik in een hotelkamer op bed lag met mijn zus naast me. Dat zal misschien de dag van adoptie zijn geweest. Op de een of andere manier komt dat nog wel heel bewust naar boven. Ik vraag mij wel eens af waarom ik mij dat wel herinner.”

Hebben jouw ouders je ook moeten vertellen dat je geadopteerd was of was dat iets wat je eigenlijk altijd al wist?

“Mijn ouders zijn altijd heel open geweest over de adoptie. Ik ermee opgegroeid en daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Ik ben blij dat ze niet gewacht hebben tot een bepaalde leeftijd om te vertellen dat ik geadopteerd was. Het lijkt mij een vreemde ervaring te zijn om daar op latere leeftijd achter te moeten komen. Wat wel een grappig verhaal is, is dat ik vroeger dacht dat mijn vader wel mijn biologische vader was, puur omdat hij ook zwart haar had. Maar nee, ik ben er gewoon mee opgegroeid, dus ik wist het in principe altijd al wel.”

”Mijn ouders zijn altijd heel open geweest over de adoptie en daar ben ik ze dankbaar voor”

Had je dan ook naarmate je ouder werd het idee dat je ‘anders’ was omdat je  geadopteerd bent?

“Niet per se. Heel veel mensen zeggen altijd: ‘‘Oh, dat zijn dus niet je echte ouders.’’ Maar ja, mijn ouders hebben mij opgevoed en voor mij zijn zij wel gewoon mijn echte ouders. Ik ben ermee opgegroeid en dat voelde voor mij aan als ‘normaal’. Maar naarmate je ouder wordt begin je wel vragen te stellen over en je af te vragen naar je afkomst. Je merkt toch wel een verschil, maar meer in de zin van dat je weet dat je ergens anders vandaan komt.”

Heb je dan ook ooit de behoefte gehad om op zoek te gaan naar je biologische ouders?

“Naarmate ik ouder werd kwam die behoefte wel sterker naar boven. Ik was altijd al wel geïnteresseerd in en nieuwsgierig naar mijn achtergrond. Het land en de cultuur waar ik vandaan kom. Ik denk dat ik dat in de toekomst ook echt wel wil gaan onderzoeken. Maar ik ben op dit moment ook gewoon erg druk bezig met mijn studie en daar moet je wel echt tijd in steken. Daarnaast gaat er ook gewoon veel geld in zitten, natuurlijk. En je moet daarvoor ook de juiste instanties hebben. Dus dat zie ik over een paar jaar wel. Maar de interesse is er wel.”

Voelde je je direct thuis hier in Nederland, en bij je ouders in Nederland?

“Eigenlijk wel, ja. Maar dat is echt gewoon zo omdat ik niet beter wist. Ik was twee en een half jaar oud toen ik geadopteerd werd, dus je groeit gewoon op in deze cultuur en in dit land.”

Hoeveel invloed heeft het feit dat je geadopteerd bent gehad op je hele leven?

“Vroeger als kind heeft het wel een hele grote invloed gehad. Ik werd toen vaak uitgescholden voor ‘Chinees’. Gepest omdat ik anders was. Dat heeft mij vroeger wel verdriet gedaan. Toen dacht ik altijd: waarom ben ik niet gewoon Nederlands? Dat doet je als kind natuurlijk wel wat. Dus in die zin voelde ik me wel eens een buitenstaander. Discriminatie was het eigenlijk gewoon, pesterijen. Maar tegenwoordig heeft het eigenlijk geen invloed meer op mijn leven. Ik word en voel me geaccepteerd, ik ben trots op wie ik ben en dat ik hier ben.”

”Vroeger dacht ik altijd: waarom ben ik niet gewoon Nederlands?”

Heb je er dan nu ook nog moeite mee dat je je biologische ouders niet kent?

“Valt wel mee eigenlijk. Het is meer de nieuwsgierigheid naar mijn biologische ouders en of ik ook nog broers of zussen heb. Je hoort ook wel eens mensen zeggen: ‘’Ja, dat heb ik van mijn ouders.’’ Dus dat is meer de nieuwsgierigheid van ‘wat zou ik van mijn ouders geërfd hebben?’ Ik zou graag willen weten wat ik met ze gemeen heb en wat ik qua karakter van mijn ouders heb geërfd. Echt de nieuwsgierigheid naar mijn afkomst, maar verder heb ik er nu absoluut geen moeite mee.”

Heb je ook het idee dat je een soort band hebt met China?

“Ja, ik weet dat het mijn geboorteland is. Ze zeggen altijd dat als je teruggaat naar je land van afkomst, je een soort thuisgevoel krijgt. Ik ben nooit weer terug geweest, maar ik denk eigenlijk wel dat dat een gevoel bij mij zou kunnen zijn als ik wel terug zou gaan. Zo’n vermoeden heb ik wel. Het voelt wel als mijn thuisland, dat wel. Dus ik wil ook sowieso wel een keer terug.”

”Ik denk wel dat ik een thuisgevoel zou kunnen krijgen als ik terug zou gaan”

Waarom heb je dat dan nog niet gedaan?

“Om het geld eigenlijk. Ik ben 22 en het is een hartstikke dure reis. Ik wil daar dan ook gewoon heengaan op het moment dat het rustig is in mijn leven zodat ik daar ook echt de tijd voor kan nemen. Mocht het geld er voldoende zijn, zou ik er sowieso een keer heen willen gaan om het land en de cultuur mee te maken. En om te kijken waar ik vandaan kom en hoe het had kunnen zijn.”

Denk je eigenlijk ook dat je je meer thuis zou voelen in China dan in Nederland?

“Daar dacht ik vroeger wel eens aan. Maar nu denk ik dat eigenlijk niet meer. Ik heb het hier prima en ik denk niet dat ik daar terugkom en opeens wil emigreren naar China. Ik denk dat ik daar veel te verwesterd voor ben.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *