26 februari 2021

Tussen twee culturen: “Wow! Kan dat allemaal in jouw cultuur?”

“Ik  ben van Marokkaanse afkomst. In het dagelijks leven merk ik hier niet heel veel van. Ik doe de standaard studentendingen . Naar school gaan, sporten, werken, stappen, al die dingen. Ik zie wel veel verschil in hoe ik ben opgevoed. De Marokkaanse cultuur verschilt erg van de Nederlandse. Vooral de Marokkaanse kleding en het eten is anders dan de Nederlanders gewend zijn.

Door mijn afkomst merk ik dat ik al vaak 1-0 achter sta in de Nederlandse maatschappij. Ik moet mezelf vaak bewijzen. Ik ben anders dan de rest en mensen hebben daar een oordeel over. Zodra ik vertel over mijn doelen in het leven of wat ik op het moment doe, krijg ik vaak te horen: “Wow, dat is goed van je! Kan dat allemaal in jouw cultuur?”. Vaak volgt daarop de vraag of mijn ouders dat wel allemaal goed vinden.

Ik ben hartstikke blij met mijn opvoeding aangezien ik hetzelfde kan doen als mijn Nederlandse vriendinnen. Mijn ouders zijn super beschermend tegenover mij. Als ik ergens naar toe wil gaan, bijvoorbeeld naar een feestje, moet ik ze wel veel geruststellen . Dit komt doordat zij de situaties waar ik nu in zit en de feestjes die ik nu meemaak  zelf nooit hebben meegemaakt toen zij nog jong waren. Mijn Nederlandse vriendinnen hoeven zich vaak minder te verantwoorden. Dit omdat hun ouders daar zelf ook ervaring mee hebben. Mijn ouders pushen het geloof niet maar geven aan dat zij alleen het beste voor ons willen. Ik mag mijn eigen keuzes maken. Ik word niet uitgehuwelijkt of verplicht om een hoofddoek te dragen. Mijn moeder en zus dragen wel een hoofddoek. Hier hebben zij zelf voor gekozen maar mijn andere zus en ik voelen dat niet zo. Wij hebben er dan ook voor gekozen geen hoofddoek te dragen.

Als we kijken naar vriendjes is dat zowel een cultuur als geloof dingetje. Ik ben van Islamitische afkomst en als ik de regels zou volgen moet ik iemand van hetzelfde geloof vinden. In mijn cultuur is het dan weer de bedoeling dat ik iemand van dezelfde afkomst vindt. Zelf denk ik daar anders over. Ik ben in Nederland geboren en ik vind de Arabische/Marokkaanse cultuur echt onzin en heel ouderwets. Mijn ouders hebben nooit aangekaart dat ik iemand van hetzelfde geloof of van dezelfde afkomst zou moeten vinden. Wel is het zo dat ik niet met een jongen of vriendje thuis kan komen als het niet serieus is. In ons geloof is een relatie niet toegestaan. Bij een relatie komt namelijk seks kijken. Dit mag niet voor het huwelijk. Dit geldt voor zowel jongen als meisje. In de maatschappij wordt vaak gedaan alsof alleen het meisje maagd moet blijven. Veel mensen denken dit. Dit is dus niet waar! Tegenwoordig is bijna niemand meer maagd tot zijn of haar huwelijk. Ik vind het idee van seks na het huwelijk erg mooi en ik snap waarom God je wilt beschermen tegen seks. Ik heb momenten gehad waarin ik spijt had van mijn keuzes en daar kan je erg onzeker van raken. Er wordt in het heilige boek verteld dat God je probeert te beschermen tegen het slechte. Een relatie is niet zo zeer slecht, maar waarom zou je een relatie met iemand nemen als dat niet de ware zal zijn? En ja, daar kom je dus alleen achter door een relatie te nemen.

Tegenwoordig merk je bij veel Arabische gezinnen dat relaties wel worden toegestaan. Want hé, we leven anno 2019 en je wilt toch zeker weten of je de rest van je leven met iemand wil spenderen. Omdat het een ‘taboe’ is wordt er niet zo snel over gesproken. Het zijn niet zo zeer mijn ouders, het is meer de omgeving waarin ik ben opgegroeid waardoor ik zelf ook niet snel een jongen mee naar huis zou nemen. Het gaat hier voor mij om het respect naar mijn ouders toe. Ik wil pas iemand aan ze voorstellen als ik zeker weet: dit is hem. En dat is tot nu toe nog niet gebeurd.

Ik zou, ondanks dat mijn omgeving het niet verplicht, het wel erg leuk vinden om een vriend te krijgen met hetzelfde geloof als ik. Het lijkt me erg mooi om de liefde voor het geloof met elkaar te delen. Ik heb gemerkt dat wanneer ik contact met een jongen heb die er anders in staat met betrekking tot het geloof het botst. Ondanks dat we beide de situatie hebben geaccepteerd en respect voor elkaars geloof hadden. Het is toch iets wat voor mijn gevoel in de weg staat.

Of ik me wel eens gediscrimineerd voel? Oh jazeker. We leven in Nederland, hier is vrijheid van meningsuiting. Helaas maken bepaalde mensen daar maar al te graag gebruik van en dat doet echt pijn. Ik heb vroeger vaak gehuild omdat ik er niet zo uitzag  zoals iedereen. Nu omarm ik mijn Marokkaanse uiterlijk.

Ik krijg wel eens van klanten op mijn werk of van mensen in het algemeen te horen dat ik een goeie buitenlander ben omdat ik Fries versta en me zou gedragen zoals het hoort. Ik vind het vervelend om zulke dingen te horen. Het wordt bedoeld als compliment maar het voelt als een steek onder water. Tóch even benadrukken dat ik anders ben. Ik voel me niet eens  een buitenlander.

Er was een tijdje geleden veel gedoe met terroristische aanslagen. Op zulke momenten kreeg ik altijd de vraag hoe IK er wel niet over dacht, want het was tenslotte MIJN geloof. Mijn geloof staat dit soort gedrag helemaal niet toe. Het is zwaar om in zulke tijden raar aangekeken te worden of zelfs te worden ontweken. Mensen liepen met een boog om mij heen.

Ik ga nog regelmatig terug naar Marokko maar dit voelt voor mij niet als thuis. Ik ben in Friesland geboren en getogen. Ik vind het wel altijd heel leuk om terug te gaan maar dit voelt meer als vakantie. Voor mijn ouders voelt het wel echt als thuiskomen als we weer in Marokko zijn.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *