29 november 2020

Geadopteerd uit Colombia: “Nederland is voor zover ik het zie gewoon mijn thuisland”

Ricardo Los (21) was ongeveer één jaar oud toen hij geadopteerd werd uit Colombia, maar hij weet het niet 100% zeker. “Er waren geen geboortegegevens van mij bekend dus niemand wist wanneer ik geboren was, maar ze schatten me een half jaar oud toen ik naar het ziekenhuis werd gebracht. Daar ben ik ongeveer nog een half jaar gebleven voordat ik werd geadopteerd.”

“Ik herinner me niks meer van Colombia, daar was ik te jong voor. Ik ben met een longontsteking naar het ziekenhuis gebracht door mijn biologische moeder, maar die heeft mij daarna niet meer opgehaald. Na een maand in het ziekenhuis te hebben gelegen kwam er nog steeds niemand om mij op te halen en toen zijn ze gaan kijken wie mijn familie was. Er was niks vatbaars dus ze moesten diep graven om erachter te komen waar ik vandaan kwam.”

“Uiteindelijk zijn ze er toen achter gekomen dat mijn biologische moeder in de tussentijd al overleden was en dat mijn biologische vader in een afkickkliniek zat. Die was niet echt toerekeningsvatbaar en kon dus niet zorgen voor een kind. Verdere familie die voor mij zou kunnen zorgen was er ook niet en daarom ben ik in een weeshuis geplaatst. Uiteindelijk ben ik toen ter adoptie gesteld. Echte herinneringen van Colombia heb ik dus niet, maar ik heb wel veel foto’s, allemaal nog in van die dikke fotoboeken. Ik heb daardoor wel een idee van hoe het er daar uitziet.”

“Mijn ouders hebben nooit gedaan alsof ze echt mijn biologische ouders waren. Ze vertelden mij al op vrij jonge leeftijd dat ik een andere moeder had en in kleine stappen ben ik de rest te weten gekomen. Je zegt natuurlijk niet tegen een jongetje van drie jaar dat z’n moeder dood is, dus het duurde even voordat mijn ouders dat volledig aan mij verteld hadden. Niet dat ik het daar moeilijk mee zou hebben. Ik kende mijn biologische moeder helemaal niet en had dus ook geen band met haar.”

“Je zegt natuurlijk niet tegen een jongetje van drie jaar dat z’n moeder dood is”

“Ik woon al voor zolang ik mij kan herinneren in Nederland en heb dus ook geen andere taal gesproken voordat ik Nederlands moest leren. Ik heb geen connectie met Colombia, maar wel met Nederland. Hier ben ik opgegroeid en Nederland is voor zover ik het zie gewoon mijn thuisland. Ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik geadopteerd ben, omdat het voor mij altijd een heel open onderwerp is geweest. Niemand van de mensen om mij heen maakte er een ‘issue’ van dus ik accepteerde het ook gewoon.”

“Hier ben ik opgegroeid en Nederland is voor zover ik het zie gewoon mijn thuisland. Contact met mijn biologische vader heb ik nooit gezocht. Ik heb wel een kopie van zijn paspoort gekregen toen ze erachter kwamen dat hij mijn vader was. Ik weet wel hoe hij heet en hoe oud hij is, als hij nog leeft, want dat weet ik eigenlijk niet.”

“Als hij nog leeft, want dat weet ik eigenlijk niet”

“Mijn interesse in mijn biologische vader valt dan ook tegen, want ik heb hem nooit gekend. Ik weet niet wat ik zou moeten als ik eenmaal contact met hem heb. Ik heb die hele man niet meegemaakt en ik weet niet eens of hij wel weet dat hij een zoon heeft. Of ik broertjes of zusjes heb weet ik ook niet dus er is niet echt iets voor mij om naar te zoeken en daarom is de drang er tot nu toe nog niet echt geweest.”
“Toen ze in het ziekenhuis uit gingen zoeken wie ik was kwamen ze erachter dat mijn volledige naam Juan Sebastiàn Ricardo Ruïz is. Er is voor mij toen een soort medisch paspoort opgesteld, want ik ben nooit officieel geregistreerd als inwoner. Ik heb dus ook geen Colombiaans paspoort.”

“Op dat medisch paspoort stond dus Juan Sebastiàn Ricardo Ruïz. Mijn ouders vonden Ruïz een hele mooie naam, maar dat is in Colombia een achternaam. Ze konden het dus niet registreren als roepnaam. Je noemt je kind in Nederland ook niet ‘de Vries’, dat is raar. Eenmaal in Nederland mocht Ruïz wel als roepnaam geregistreerd worden en dus stond er Ruïz Los op mijn eerste paspoort.”

“Door de jaren heen ben ik erachter gekomen dat ik niet geboren ben op de dag dat ik mijn verjaardag vier. Op mijn medisch paspoort stond 1 oktober als geschatte geboortedatum. Ook vertelden mijn ouders mij dat mijn roepnaam in Colombia Ricardo was. Ik vond het wel fijn dat ik de naam heb die mij daar is gegeven dus toen is mijn naam veranderd in Ricardo.”

“Doordat ik op een vrij jonge leeftijd naar Nederland ben gekomen ben ik dus gewoon Nederlands opgevoed. Dit is mijn gezin en ik weet niet beter dan Nederland. Naast mijn uiterlijk waren er geen verschillen met Nederlanders en ik heb ook nooit het gevoel gehad dat mensen mij anders hebben behandeld op basis van mijn uiterlijk.”

“Dit is mijn gezin en ik weet niet beter dan Nederland”

“Ik denk wel dat ik geluk heb gehad. Ik weet niet hoe ik daar opgegroeid zou zijn, want Colombia is niet het rijkste land. Het is voor mij dus misschien wel goed geweest dat ik geadopteerd ben. Als je toch kon kiezen tussen waar je kon opgroeien was Nederland de betere keuze geweest, vooral in mijn situatie zonder ouders. Ik weet niet hoe dat afgelopen was.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *