{"id":190,"date":"2025-10-16T10:06:47","date_gmt":"2025-10-16T10:06:47","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/?p=190"},"modified":"2025-12-15T15:54:31","modified_gmt":"2025-12-15T15:54:31","slug":"kottink-is-geesteren-en-geesteren-is-kottink","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/2025\/10\/16\/kottink-is-geesteren-en-geesteren-is-kottink\/","title":{"rendered":"\u201cKottink is Geesteren en Geesteren is Kottink\u201d"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>Jan Kottink (57) vindt dat zijn caf\u00e9 tot de kern van Geesteren behoort. \u201cVoor mij is er geen Geesteren zonder Kottink, er zijn hier veel mooie momenten geweest, zoals trouwerijen, maar wij zijn ook bij droevige momenten, zoals begrafenissen. Uiteindelijk is Kottink ook de plek waar de mensen weer samenkomen in Geesteren en dat al 200 jaar.\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>\u201c34 jaar geleden heb ik het bedrijf overgenomen, nadat het een tijdje verhuurd was. Deze overname ging soepel.\u201d Volgens Jan wilde de huurder stoppen. Het pand was van zijn ouders en Jan wilde het graag overnemen. \u201cIk was jong en dacht: \u2018Ik zal dit wel even doen, ik kan de wereld aan.\u2019 En het is mij ook uiteindelijk gelukt.\u201d Voordat Jan aan dit avontuur begon, had hij al wel enige ervaring. \u201cIk had al wel verschillende stages gedaan, voordat ik het caf\u00e9 overnam, maar het was wel zwaar. Toen we begonnen, wisten Marga, mijn vrouw, en ik waar we aan begonnen, het was een oude en gedateerde zaak, maar met het grote voordeel dat we een goede naam hadden.\u201d<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img fetchpriority=\"high\" decoding=\"async\" width=\"768\" height=\"1024\" src=\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-768x1024.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-209\" srcset=\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-768x1024.jpg 768w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-225x300.jpg 225w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-1152x1536.jpg 1152w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-1536x2048.jpg 1536w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-18x24.jpg 18w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-27x36.jpg 27w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-36x48.jpg 36w, https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_164005-1-scaled.jpg 1920w\" sizes=\"(max-width: 768px) 100vw, 768px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Jan kan zich geen Geesteren voorstellen zonder Kottink. \u201cIk zie Kottink als het hart van Geesteren.\u201d Toch heeft Jan de tent af en toe in de bouwvak een weekje dicht. \u201cIn de bouwvak ga ik even op vakantie. Dan heb ik na afloop mensen die naar mij toe komen van: \u2018wat is het saai in Geesteren, er is helemaal niets te doen en wat is het rustig.\u2019 Ik ben blij om die reacties te horen, want dan weet ik dat wij het goed doen en dat mensen ons waarderen.\u201d Jan kan zich dan ook niet voorstellen dat Kottink uit Geesteren weggaat. \u201cLaten we blij zijn dat er iets in het dorp open is waar iedereen naartoe kan. Dat er reuring is, dat er vermaak is, dat er een plek is waar ze samen kunnen komen, waar ze lol kunnen hebben, desnoods samen verdriet hebben. En als Kottink weggaat, dan ben ik er zelf niet meer. En dan vertrekt ook het hart van Geesteren.\u201d<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow\">\n<p><strong>\u201cAls Kottink weg zou gaan, dat zou toch een verlies zijn voor Geesteren. Het hart zou dan weggaan.\u201d<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n<p>Met dat gezegd te hebben, kan Jan maar moeilijk stoppen. \u201cAchter de schermen zijn we bezig met een overname. Mijn zoon Pieter (26) wil het bedrijf overnemen, hij werkt al veel mee in het caf\u00e9.\u201d De mannen hopen de overname over zeven jaar klaar te hebben. \u201cAls het gelukt is met de overname, dan ben ik 65, maar dan zul je mij hier nog veel zien. Ik blijf, zolang ik het nog kan, werken in het caf\u00e9, want ik vind het gewoon te leuk werk.\u201d Volgens Pieter heeft Jan daar nu al last van. \u201cAls Jan nu een vrijdag vrij heeft, dan is hij nog steeds voor meer dan \u00e9\u00e9n uur in het caf\u00e9. Het is al het ware zijn kindje.\u201d<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow\">\n<p><strong>\u201cIk blijf zolang ik het nog kan werken in het caf\u00e9, want ik vind het gewoon te leuk werk en Kottink is mijn kindje.\u201d<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n<p>De ouders van Jan zaten ook al op die plaats tot hij zeven jaar was. \u201cIk weet nog wel toen ik klein was, mochten mijn broertjes, zusjes en ik tijdens een bruiloft achter de bar zitten, op een kratje, pakten we een flesje drinken en mochten we even van de sfeer genieten en moesten we daarna naar bed.\u201d Jan ziet dit ook als een van de redenen waarom hij in de horeca is gegaan. \u201cIk houd van de reuring, het samenwerken en het plezier. Als ik op een drukke avond het caf\u00e9 inkijk en de zalen vol zijn, dan weet ik gewoon waar ik het voor doe.\u201d Ook was de drang om de horeca in te gaan ervan kleins af aan al. \u201cHet is er bij mij met de paplepel ingegoten. Ik wilde vroeger al de horeca in en dat is nooit veranderd.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p>Wat er bij Jan met de paplepel in is gegoten, moest toch een tijdje stoppen, in verband met corona. \u201cDit was het gekste dat ik mee heb gemaakt. Ik had nog nooit een weekend vrij gehad en ineens had ik een weekend vrij. Ik had ineens tijd voor dingen waar ik normaal geen tijd voor had, zoals wandelen en op zondagavond televisiekijken.\u201d Tijdens de zes weken sluiting vanwege corona zat het caf\u00e9 potdicht. \u201cIk ben niet eens naar Kottink geweest tijdens die zes weken. Toen de versoepelingen er weer aankwamen, zijn we weer rustig aan begonnen en kwam ik weer eens in het caf\u00e9.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p>Voor Kottink gelden een paar dingen die hetzelfde zijn gebleven. \u201cWe staan altijd klaar voor mensen, we zijn servicegericht en heel open. Ook zijn wij enorm betrokken bij het dorp.\u201d Volgens Jan zijn er ook meerdere redenen voor het succes van Kottink. \u201cWe hebben een zaak waar veel mensen ons de handel gunnen en waar veel mensen Kottink zien als een vertrouwd gezicht. En daar ben ik trots op.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p>Dat Kottink 200 jaar bestaat, is voor Jan in \u00e9\u00e9n woord \u2018bijzonder.\u2019 Doordat Jan al 34 jaar op Kottink zit, heeft hij al een paar generaties meegemaakt. \u201cHet is best wel grappig om weer bijna dezelfde gezichten te zien. Van sommigen heb ik de ouders meegemaakt en zie ik nu hun zonen en dochters ook weer in het caf\u00e9 zitten.\u201d En volgens Jan valt de appel soms niet ver van de boom. \u201cAls ik de ouders heb meegemaakt en die waren iets ondeugend, dan zie ik dat vaak bij hun kinderen terug. Het is dus een beetje \u2018zo vader, zo zoon en zo moeder, zo dochter\u2019.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p>Maar voor Jan zitten er ook nadelen aan het hebben van een eigen caf\u00e9. \u201cHoe mooi het is om te zien dat het geld dat in de kassa zit, echt van jou is; zo zwaar is de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken. Ik kan niet zomaar zeggen: \u2018Ik neem een weekend vrij,\u2019 als er niet genoeg personeel is, dan moet je er ook staan. Dat is mooi, maar soms ook zwaar.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jan Kottink (57) vindt dat zijn caf\u00e9 tot de kern van Geesteren behoort. \u201cVoor mij is er geen Geesteren zonder&hellip;<\/p>\n","protected":false},"author":1453,"featured_media":208,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-190","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-persoonlijke-verhalen"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/20251008_1639590-1-scaled.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/190","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1453"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=190"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/190\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":210,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/190\/revisions\/210"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media\/208"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=190"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=190"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=190"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}