{"id":199,"date":"2025-10-16T09:19:07","date_gmt":"2025-10-16T09:19:07","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/?p=199"},"modified":"2026-03-27T14:18:48","modified_gmt":"2026-03-27T14:18:48","slug":"de-scheiding-van-mijn-ouders-heeft-ervoor-gezorgd-dat-ik-nu-toegepaste-psychologie-studeer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/2025\/10\/16\/de-scheiding-van-mijn-ouders-heeft-ervoor-gezorgd-dat-ik-nu-toegepaste-psychologie-studeer\/","title":{"rendered":"‘De scheiding van mijn ouders heeft ervoor gezorgd dat ik nu toegepaste psychologie studeer’"},"content":{"rendered":"\n

De scheiding van zijn ouders was voor Gijs Mensink (18) soms erg verwarrend en lastig. Hij kreeg ineens twee huizen. Zijn moeder verhuisde naar een andere stad waar ze samen ging wonen met haar nieuwe vriend. Gijs kreeg er ineens een stiefvader en een stiefbroertje en stiefzusje bij. Ook verslapte de band met zijn vader. Dit alles was voor hem niet altijd even makkelijk. Tijdens de dag van de stiefouder praat Gijs hierover. \u201cDit is de reden dat ik toegepaste psychologie ben gaan studeren.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De deur valt net achter Gijs\u2019 moeder dicht. Haar auto rijdt weg en aan de keukentafel waar we zitten is het nu stil. Gijs staat op en gastvrij pakt hij meteen twee glazen uit de kast en vult deze met kokendheet water uit de kraan. Hij zet de twee dampende glazen op tafel, samen met de rijkelijk gevulde theedoos. Terwijl hij een theezakje uitkiest, begint hij al openlijk te vertellen.<\/p>\n\n\n\n

Gijs groeide op in een \u2018doodnormaal\u2019 gezin, zoals hij dit zelf beschrijft. Samen met zijn twee oudere zussen, Noor en Merel, woonde hij met zijn ouders in Deventer. Gijs was een vrolijk, sportief en behulpzaam kind. \u201cMaar ook soms gevoelig en wat onzeker,\u201d vertelt zijn moeder Mari\u00ebl. \u201cToen de scheiding kwam, zag ik hem steeds meer terugtrekken.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De ouders van Gijs zijn gescheiden toen hij nog jong was. Hij was 8 jaar en voor hem kwam de scheiding volledig onverwachts. \u201cIk had gewoon nog niet zo door wat er allemaal in mijn omgeving gaande was. Als ik er nu aan terugdenk, waren er echt wel duidelijke signalen dat het eraan zat te komen, maar ik had toen niet door dat scheiden \u00fcberhaupt een optie was.\u201d Terwijl hij praat, plukt hij een beetje zenuwachtig kleine stukjes papier van de verpakking van zijn theezakje. De sfeer werd vooral gespannen toen zijn ouders een soort proefscheiding deden. \u201cDaardoor had ik als klein kind zijnde nog de hoop dat er toch nog een kans was dat ze weer bij elkaar kwamen. Ik had het wel fijner gevonden als ze gewoon hadden gezegd \u2018het is klaar\u2019 in plaats van dat ze echt nog drie of vier maanden net niet gescheiden waren.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Toen Gijs te horen kreeg dat zijn ouders definitief gingen scheiden, was hij heel erg verdrietig. Zijn zus Merel kon zich nog herinneren dat Gijs heel veel moest huilen die periode en minder energiek was dan anders. Gijs vertelt dat hij ook heel erg in shock was. \u201cIk had gewoon nog echt heel veel hoop dat ze bij elkaar zouden blijven.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Na de scheiding kreeg Gijs ineens twee huizen. \u201cDat vond ik heel lastig,\u201d vertelt Gijs. \u201cHet was heel erg wennen om echt die schakeling te maken van het hebben van twee huizen. Ik had allemaal dubbele spullen nodig. Twee tandenborstels, alles erop en eraan.\u201d De ouders van Gijs hadden ervoor gezorgd dat de kamer van Gijs in de twee huizen precies op elkaar leek. Hij had hetzelfde bed, hetzelfde behang, dezelfde knuffels. \u201cIk wilde alles gewoon precies hetzelfde, zodat er geen verandering in zat.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Na de scheiding was het af en toe nog steeds verwarrend. \u201cIk kan mij nog heel goed herinneren dat mijn vader mij een keertje naar mijn moeder had gebracht. En dat hij toen nog bloemen had gekocht voor mijn moeder. Alsof hij haar nog kon terugwinnen of om het toch een beetje goed te maken of zo. Hij fronst lichtjes. Dat vond ik heel verwarrend, want ik dacht: ze houden niet meer van elkaar, waarom geef je dan bloemen?\u201d<\/p>\n\n\n\n

Aan het begin was hij evenveel bij zijn vader als bij zijn moeder. Zijn zussen besloten op een gegeven moment steeds minder naar hun vader te gaan. \u201cDe relatie tussen onze vader en mijn zussen werd steeds iets slechter. Zij begonnen te puberen en werden opstandig, en hij wist niet altijd hoe hij daarmee om moest gaan. Gijs is even stil, alsof hij zorgvuldig zijn woorden aan het uitzoeken is. We konden met onze vader ook minder goed over de scheiding praten. Mijn moeder is kinderpsycholoog, dus ik voelde mij bij haar gewoon veel meer begrepen.\u201d Toen zijn moeder, toen Gijs 12 was, ging verhuizen naar Zwolle met haar nieuwe vriend, koos Gijs ervoor een middelbare school in Zwolle te kiezen. \u201cWant op dat moment had ik ook wat meer conflicten met mijn vader en vond ik het fijner om bij mijn moeder te zijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Bij zijn vader voelde Gijs zich steeds minder op zijn gemak. \u201cHet werd daar steeds meer ruzie in plaats van gezellig. En goedpraten zat er ook niet echt in.\u201d Hij neemt een slok van zijn thee en kijkt even uit het raam voor hij verder vertelt. \u201cDus toen mijn zussen helemaal niet meer naar mijn vader gingen, bleef ik alleen over en wilde ik eigenlijk helemaal niet alleen die kant op.\u201d Beetje bij beetje gaat Gijs steeds minder naar zijn vader toe. \u201cVanaf mijn vijftiende begon ik excuses te verzinnen dat ik niet die kant op hoefde.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Toen zijn moeder een nieuwe relatie kreeg, probeerde ze haar kinderen stap voor stap mee te nemen. \u201cZe vroeg eerst: hoe zouden jullie het vinden als ik iemand heb ontmoet?\u201d vertelt Gijs. \u201cZe had het goed verborgen, ze ging op dates als wij bij papa waren.\u201d Hij zegt het lachend. De eerste ontmoeting met de nieuwe vriend van zijn moeder, Henri, was raar en ongemakkelijk. \u201cWe zaten met z\u2019n drie\u00ebn keurig op de bank.\u201d Hij lacht bij het terugdenken aan de herinnering.<\/p>\n\n\n\n

Toen Gijs later samen met Henri en zijn twee kinderen in Zwolle ging wonen, moest hij toch wel erg wennen. \u201cAls kind vond ik het lastig om te zien dat mijn moeder Henri al zo vertrouwde, terwijl het voor mij gewoon een vreemde was.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Inmiddels is hij gewend aan de situatie en omschrijft Gijs de band met zijn stiefvader als \u201cingewikkeld, maar goed genoeg.” Hij zoekt zichtbaar naar de juiste woorden, maar komt dan tot een conclusie. \u201cWe leven samen, maar ik zie hem wel als de partner van mijn moeder en niet als mijn tweede vader.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De scheiding heeft Gijs gevormd. \u201cIk heb echt wel mijn ups en downs gehad,\u201d Hij fronst licht terwijl hij nadenkt. \u201cMaar ik heb ook wel veel geleerd over mijzelf. Hoe ik met emoties om moet gaan, bijvoorbeeld.\u201d In Zwolle begon Gijs aan een nieuwe start. \u201cDat was eerst spannend, ik kende niemand, maar ik vond het fijn om een nieuwe start te maken.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nu studeert Gijs toegepaste psychologie. \u201cToen ik veertien, vijftien was, zei ik altijd: ik wil andere mensen helpen, zodat ze zich niet zo slecht voelen als ik mij toen heb gevoeld,\u201d vertelt hij overtuigend en met zelfvertrouwen. \u201cIk wil dat anderen een goede manier vinden om met hun gevoelens en emoties om te gaan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Toch heeft Gijs soms spijt van hoe het is gelopen met zijn vader. Hij kijkt weer even uit het raam. \u201cIk had toch wel graag een goede band met mijn vader willen hebben. En het is nu gewoon goed tussen ons, maar het gaat nooit meer helemaal terug zoals het voor de scheiding was.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Foto: Gijs Mensink<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De scheiding van zijn ouders was voor Gijs Mensink (18) soms erg verwarrend en lastig. Hij kreeg ineens twee huizen.…<\/p>\n","protected":false},"author":1409,"featured_media":200,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-199","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-persoonlijke-verhalen"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/Afbeelding-van-WhatsApp-op-2025-10-16-om-11.14.43_b1ece5ac.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/199","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1409"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=199"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/199\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":659,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/199\/revisions\/659"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media\/200"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=199"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=199"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=199"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}