Door: Sem de Boer Het klinkt luchtig, maar achter die woorden schuilt een lange, verdrietige weg. In 2014 wist Koos nog niet dat hij op het randje stond. Hij werkte, zorgde voor zijn vier kinderen en regelde \u2018alles voor later\u2019: testament, financi\u00ebn en afscheidsbrieven had hij klaarliggen, maar het besef waarom had hij niet. Op een gegeven moment merkte zijn zus Nita dat het niet goed met hem ging, Koos herinnert zich het moment dat Nita aan de deur stond nog goed. \u201cVolgens mij gaat het niet goed met jou,\u2019\u2019 zei ze onverwachts. \u201cPas toen drong het tot me door.\u2019\u2019 Op dat moment voelde het voor Koos alsof hij het allemaal niet meer aankon en zijn hersenen niet meer funtioneerden. \u201cHet was een soort zombie-achtige omstandigheid.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Samen met Nita heeft Koos diezelfde dag nog de huisarts gebeld. \u201cDezelfde dag ben ik al opgenomen in een GGZ-instelling,\u2019\u2019 zegt hij, terugdenkend aan dat moment. Zes weken bleef hij daar. Er waren slaapmiddelen, stilte en geen therapie, alleen rust. Maar toen hij terugkeerde naar huis was de wens nog niet verdwenen. \u201cIk vond mezelf te veel op deze aarde,\u2019\u2019 zegt hij. \u201cIk dacht laat mij maar verdwijnen, dan hebben anderen rust.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Een nieuw leven<\/strong><\/p>\n\n\n\n Toch veranderde er stap voor stap hoe Koos tegen het leven aankeek. Lange tijd leefde hij vooral voor zijn kinderen en zus. \u201cIk deed dingen vooral voor hen, Maar op een gegeven moment ben ik ook voor mezelf gaan leven, ik ging wandelen en fietsen in de natuur, ben gaan mediteren en heb geleerd nee te zeggen tegen dingen die als een verplichting voelde, Ik heb geleerd mezelf ook iets te gunnen.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Met zijn kinderen was hij open over wat er allemaal speelde. Hij legde uit waarom hij was opgenomen, wat er in hem omging. \u201cZe gaven mij de ruimte en de rust als ik die nodig had.\u2019\u2019 Zijn kinderen wisten dat een bezoek soms maar een kwartier kon duren. \u201cDan zei ik het was fijn dat je er was, maar ga nu maar weer weg, dat was ook goed.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Praten, praten en nog is praten<\/strong><\/p>\n\n\n\n Praten werd Koos zijn reddingsboei, Met zijn psycholoog, zijn zus en later met anderen die hetzelfde meemaakten. Zijn zus Nita en partner Dana merken dat Koos veel in zijn hoofd houdt en niet altijd meteen over dingen praat. Koos benadrukt juist dat hij praten heel belangrijk vindt, \u201cAls ik erover kon praten, werd het minder zwaar, want als je het voor jezelf houdt, wordt het alleen maar groter.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Die ervaring plantte een zaadje. Hij merkte dat er weinig plekken waren waar mensen met su\u00efcidale gedachten vrijuit konden spreken. Dus bouwde hij wat hij zelf had gemist: een plek voor lotgenoten. Koos richtte het Su\u00efcide Preventie Centrum op, waar hij nu directeur en begeleider is. De stichting heeft meerdere projecten verspreid over het land lopen, waarbij ze de ruimte bieden zonder oordeel. \u201cMensen kunnen hier hun hart luchten, doordat ze het uitspreken komt er lucht in hun hoofd. Dan ontstaat er ruimte voor andere gedachten.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Alle lotgenoten groepen worden begeleid door ervaringsdeskundigen. Koos merkt dat je als ervaringsdeskundige sommige dingen sneller en makkelijker begrijpt. \u201cE\u00e9n blik is genoeg, een \u2018echte\u2019 hulpverlener kan begrijpen wat je zegt, maar iemand die het zelf kent, voelt het.\u2019\u2019 Daarom werkt hij alleen met ervaringsdeskundigen. \u201cNiet om \u2018echte\u2019 hulpverleners buiten te sluiten, maar omdat deze ervaringen iets unieks kunnen brengen.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n De stichting organiseert ook grotere projecten, zoals Walking to the light, dat is een wandeling bij zonsopkomst waarbij duizenden mensen samen lopen. \u201cDe mensen die meelopen kunnen hulpverlener zijn, nabestaanden en mensen die zelf met Su\u00efcidale gedachten kampen.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Koos werkt daarnaast ook aan een landelijk netwerk van ervaringsdeskundigen, hij droomt er ook van om plekken te cre\u00ebren waar mensen even kunnen verblijven als het thuis te zwaar wordt. \u201cEen soort retraite,\u2019\u2019 Noemt hij het.<\/p>\n\n\n\n De eeuwige idioot<\/strong><\/p>\n\n\n\n Inmiddels heeft Koos vijf boeken geschreven over zijn eigen ervaringen. Het begon allemaal met het opschrijven van zijn eigen verhaal, op advies van zijn begeleiders. \u201cMensen lazen het en zeiden: dit helpt mij, daarom heb ik het uitgegeven.\u2019\u2019 De boekenreeks heet \u2018De Eeuwige Idioot,\u2019 \u201cIk heb het niet idioot genoemd omdat ik mezelf een idioot vindt, maar omdat idioot van oudsher betekent: Een mens die altijd zichzelf is.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Later kwam er nog een boek uit: Het su\u00efcideherstelproces. Daarin beschrijft Koos over hoe hij anders is gaan kijken naar su\u00efcidaliteit. \u201cLange tijd zag ik het su\u00efcideproces en het herstelproces als twee aparte dingen.\u2019\u2019 Nu ziet hij het als een spiegelbeeld. \u201cHet ene is afdalen, het andere opklimmen maar ze horen bij elkaar, we moeten ze niet scheiden, maar verbinden.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Niet verantwoordelijk<\/strong><\/p>\n\n\n\n Zijn zus Nita blijft belangrijk, net zoals zijn jongste dochter en zijn huidige partner Dana. \u201cMijn jongste dochter zat op hetzelfde mentale niveau,\u2019\u2019 Zegt hij. Maar de grootste verandering in zijn leven was dat hij zich niet meer verantwoordelijk ging voelen voor anderen. \u201cIk bied mensen een plek, wat zij ermee doen is aan hen. Dat geeft rust.\u2019\u2019 Soms wordt hij nog wel echt geraakt door de verhalen in de groepen die hij begeleidt. Maar ze trekken hem niet meer mee. \u201cIk hoef hun pijn niet te dragen, ik kan ernaast staan dat is het verschil.\u2019\u2019 De dood zit nog steeds in zijn hoofd. Maar hij heeft geleerd ermee te leven. \u201cChronisch su\u00efcidaal zijn betekent niet dat je constant dood wil, maar het betekent dat je die gedachten gewoon bij je draagt.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n
\u201cZe komen elke dag langs,\u2019\u2019 zegt Koos de Boed (60) over zijn gedachten. \u201cAlsof ze even willen laten weten dat ze er nog zijn.\u2019\u2019 Koos de Boed noemt zichzelf chronisch su\u00efcidaal. Dat betekent niet dat hij voortdurend op het punt staat om zijn leven te be\u00ebindigen, maar dat hij die gedachten wel altijd met zich meedraagt. \u201cIk weet dat ze er zijn, maar ik laat me er niet door leiden, Ik zeg altijd tegen mezelf, nu heb ik geen tijd voor die gedachten.\u2019\u2019 De week van de su\u00efcide preventie is afgelopen maar Koos probeert ook buiten die week mensen te helpen. Ondertussen heeft hij een Su\u00efcide Preventie Centrum opgezet en vijf boeken over zijn leven geschreven.<\/strong><\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n