Bij een Michelinster denk je snel aan bediening in pak, witte tafellakens en glimmend bestek. Dit is bij De Woage net wat anders. Het restaurant oogt veel warmer en toegankelijker. \u2018\u2019Ik vind het zo leuk dat hier jonge meiden in de bediening werken, die geen horecaopleiding gevolgd hebben. Dat vind ik echt goud, onze identiteit,\u2019\u2019 zegt Jelle. Ook de gebreide biggetjes die als krukjes gebruikt worden om je tas op te zetten, straalt charme uit. De biggetjes verwijzen naar het vroegere varkensbedrijf tegenover De Woage, waar de naam vandaan komt.<\/p>\n\n\n\n
Op 14-jarige leeftijd werd het horecaleven voor Jelle al als thuis. \u2018\u2019Ik ken ook helemaal niks anders.\u2019\u2019 Maar ook voordat hij in de horeca begon wilde hij al dat mensen het fijn hadden. \u2018\u2019Ik vroeg al vanaf jongs af aan of iedereen tevreden is met het eten. Ik wilde dat iedereen het lekker vond. Ik vind het fijn om te zien dat mensen zich goed voelen en tevreden zijn.\u2019\u2019 Zijn droom was vroeger om huisschilder of kok te worden. \u2018\u2019Ik heb niet echt goede longen, dus huisschilder werd het al niet meer. \u2018\u2019<\/p>\n\n\n\n
Inmiddels is dit Jelle\u2019s hele leven geworden. \u2018\u2019Koken betekent bijna alles wel voor mij. Het is mijn vak, maar ook het leven. Het idee om zo snel iets op te starten, had hij nooit, maar sinds 2019 is De Woage geopend. Jelle en Corine waren klaar bij hun oude werkgever en op zoek naar iets nieuws. \u2018\u2019Het was tijd voor wat anders. Ik zat bij de kapsalon bij een vriendin, en ze vertelde over een restaurant dat een paar deurtjes verderop dat misschien werk voor ons had. Brief in de bus, en voor ik het wist, zaten we met de uitbaters aan tafel. Aanvankelijk zouden we daar twee jaar werken, maar dat wilden we niet. Toen ging het heel snel. Of het spannend was? Nee, het ging zo. We doen alles zo, gewoon een beetje gaan.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n
De Woage begon met goede kwaliteit, maar relatief simpel: van schnitzels en mosterdsoep naar hele goede dikke frieten \u2018\u2019alles erop en eraan.\u2019\u2019 Daar staat wel een menu met vijf gangen tegenover, waarin Jelle zijn eigen draai gaf. Maar er veranderde snel dingen binnen de Woage. Corine zei: \u2018\u2019Nou, dan kan die schnitzel ook wel een keer van de kaart.\u2019\u2019 Zo groeide dat langzaam door. \u2018\u2019Het begint bij kleedjes op tafel, mooie borden. En dat groeit heel langzaam door.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n
Toch blijft Jelle een echte boerenkok. Nog steeds gaat hij met zijn mede-chefs de bossen in om champignons te vinden en van de simpelste ingredienten een kunstwerk te maken. Mede-chef Robbert Hakkers herkent dat: \u2018\u2019Hij kan van hele simpele ingredi\u00ebnten iets verrassends maken.\u2019\u2019 Al die aparte producten trekken Jelle\u2019s interesses trouwens totaal niet. \u2018\u2019De triggerede me ook niet, doe mij maar gewoon een bietje.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n
Toen kwam opeens de Michelinster. \u2018\u2019Het kwam als een schok. We hebben ons er ook niet naartoe gewerkt, dus het voelde heel gek. Opeens zit je bij die uitreiking, en dan roepen ze Gramsbergen op. Toen dacht ik: dat zullen wij wel zijn.\u2019\u2019 Het was onverwachts, maar iets om trots op te zijn, zegt Jelle. \u2018\u2019Ik was er heel blij mee, maar ik heb ook wel de eigenschap om er gelijk weer over na te denken, een soort spanning over wat er nu gaat gebeuren\u2019\u2019. Corine ziet dat ook in hem terug: \u2018\u2019De ster daar is hij heel trots op, maar hij vindt het ook heel spannend. Het heeft dus ook een keerzijde.\u2019\u2019 Mensen krijgen hogere verwachtingen, die Jelle wil waarmaken. \u2018\u2019Het is een soort natuurlijke reactie. Vanuit daar ga je door, door, door, tot het punt dat je denkt: waar stopt dat dan?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Vanaf januari 2026 is dat punt aangebroken: Jelle en Corine hebben besloten het concept te veranderen. \u2018\u2019Het is eigenlijk alles wat we nu doen, maar dan met een wat toegankelijkere sfeer. Ik ga niet minder lekker koken, dus de kwaliteit blijft. Maar we willen ook iets meer voor buurtbewoners, of een vrijdagborrel.\u2019\u2019 Dat de ster verdwijnt, vindt Jelle niet erg. \u2018\u2019De ster mag blijven, maar dat moet wel heel duidelijk zijn in het concept dat we gaan uitvoeren.\u2019\u2019 Jelle hoopt zo op wat meer vrijheid en wil ook de verantwoordelijkheden wat meer bij anderen neerleggen.<\/p>\n\n\n\n
Ondanks zijn jarenlange ervaring in de horeca blijft Jelle het altijd spannend vinden. \u2018\u2019Dat gevoel gaat nooit weg. Ik kan er nu al van wakker liggen dat het in het weekend heel druk wordt. Het moet goed zijn.\u2019\u2019 Ook Robbert ziet dat terug in de keuken: \u2018\u2019Zelfs als het ramvol is en er is iemand met een uitzondering waar we niet op hadden gerekend, gaat hij volledig uit zijn weg om te zorgen dat de kwaliteit net zo goed is als de rest.\u2019\u2019 Bij bekenden komt dit gevoel nog sterker naar boven. \u2018\u2019Mijn pa maakt me nog steeds onzeker, terwijl hij eigenlijk helemaal geen verstand van eten heeft. Corine denkt dat dit voortkomt uit zijn perfectionisme. \u2018\u2019Als hij kritiek krijgt zal hij de volgende keer tien stappen harder lopen om dat te voorkomen. Volgens Jelle is het zijn kracht \u00e9n zwakte.<\/p>\n\n\n\n
Na jaren hard werken, vallen en opstaan weet Jelle precies wat hij belangrijk vindt: goed koken, maar vooral goed zorgen voor mensen. Of dat nu gasten zijn of jonge koks in zijn keuken. Wat hij jonge chefs zou willen meegeven is een les over discipline: \u2018\u2019Om dit vak goed te leren moet je helaas jarenlang hard werken en inzet tonen. Ik probeer de leerling-koks dat hier ook mee te geven. Door ze verantwoordelijk te houden, soms hard en lief te zijn, lukt dat goed.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n Foto: Nino Bouwers<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Door: Daniella Martin Onverwachts kreeg Jelle Jansen een Michelinster, inmiddels heeft hij hem al drie jaar op rij behouden. Maandag…<\/p>\n","protected":false},"author":1546,"featured_media":229,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-228","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/image-3.png","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/228","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1546"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=228"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/228\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":244,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/228\/revisions\/244"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media\/229"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=228"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=228"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=228"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/image-3.png\")
<\/figure>\n\n\n\n