Vier jaar geleden kwam Aya Tifour (20) vanuit Syri\u00eb naar Nederland. In het begin vond ze het moeilijk om haar draai te vinden. \u201cIk kende de taal niet goed,\u201d vertelt ze, \u201calles was nieuw. Maar nu gaat alles veel beter. Ik heb geleerd hoe ik me kan aanpassen aan de nieuwe samenleving.\u201d Er wordt in Nederland veel gesproken over diversiteit op de werkvloer, maar onderzoek laat zien dat meer variatie nog niet automatisch leidt tot echte gelijkheid of begrip. Aya droomde ervan om rechercheur te worden bij de politie, maar die wens bleek niet te combineren met haar geloof: haar hoofddoek stond in de weg. <\/p>\n\n\n\n
Aya werkt bij Albert Heijn als assistent op de versafdeling. Ze volgt daarnaast een mbo-opleiding in de zorg, niveau 1. \u201cIk vind Nederlands het leukst,\u201d zegt ze. \u201cWe mogen op school geen Arabisch praten, omdat we in Nederland zijn en de taal moeten leren. De docent begrijpt Arabisch ook niet, dus dat is logisch.\u201d Ze lacht erbij, ze begrijpt de regel, al voelt het soms nog een beetje vreemd om niet in haar moedertaal te mogen praten. Haar werk bij Albert Heijn vindt ze leerzaam. \u201cIk wilde graag werken om beter te leren praten,\u201d legt ze uit. \u201cBij Albert Heijn leer ik veel, hoe ik met mensen omga, met collega\u2019s en klanten. Het gaat meestal vriendelijk en gezellig, maar soms ook een beetje lastig.\u201d De supermarkt is voor haar niet alleen een werkplek, maar ook een oefening in contact maken met anderen.<\/p>\n\n\n\n
Aya had ooit een andere droom: ze wilde bij de politie werken, liefst als rechercheur. \u201cIk zag in Turkse series hoe ze mensen helpen en misdaden oplossen,\u201d zegt ze. \u201cDat wilde ik ook.\u201d Toen ze hoorde dat het niet mogelijk was vanwege haar hoofddoek, voelde dat oneerlijk. \u201cHet was teleurstellend,\u201d vertelt ze. \u201cIk begrijp dat er regels zijn, maar het is frustrerend dat ik ze niet kan veranderen. Een hoofddoek zegt toch niets over wat ik kan?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Toch laat Aya zich niet ontmoedigen. Ze probeert altijd nieuwe kansen te vinden. \u201cIk heb nu een plek waar ik kan werken en leren, bij de supermarkt. Daar voel ik me op mijn gemak.\u201d Soms merkt ze dat ze anders wordt behandeld vanwege haar religie. \u201cBij sollicitaties of stages ben ik wel eens afgewezen vanwege mijn hoofddoek,\u201d zegt ze. \u201cDat voelt niet goed. Ik wil gewoon laten zien wat ik kan.\u201d Haar jongere zus Esma herkent dat gevoel: \u201cIn het begin vond ik het ook moeilijk,\u201d zegt ze. \u201cJe voelt je anders en mensen kijken soms net iets langer. Dat maakt het spannend om jezelf te laten zien.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Aya woont in Appelscha met haar ouders, haar broertje en twee zusjes. \u201cMijn zusjes heten Esma en Sarah,\u201d vertelt ze trots. \u201cZe zijn zestien en achttien, en mijn broertje is bijna veertien.\u201d Ze praat graag over haar familie. Haar moeder speelt een belangrijke rol in haar leven, vooral in haar geloof. \u201cToen mijn menstruatie begon, moest ik een hoofddoek dragen,\u201d zegt Aya. \u201cIn het begin vond ik dat moeilijk. Mijn moeder zei: doe hem op, dan weer af, het was even wennen. Maar nu hoort het bij mij.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ze draagt haar hoofddoek met trots, al merkt ze dat niet iedereen dat begrijpt. \u201cSoms vragen mensen of ik het niet heet heb in de zomer,\u201d zegt ze met een kleine glimlach. \u201cTuurlijk heb ik het heet, maar ik mag hem niet afdoen, dat snappen ze niet. Of ze maken grapjes, zoals: slaap je er ook mee? Maar dat is niet waar.\u201d Ze vertelt het luchtig, maar tussen de regels door is te horen dat zulke opmerkingen haar soms raken.<\/p>\n\n\n\n
Op school heeft ze gelukkig nooit problemen gehad. \u201cDaar voel ik me veilig,\u201d vertelt ze. \u201cDe docenten zijn vriendelijk en ik mag mezelf zijn.\u201d Haar geloof geeft haar kracht. In Turkije dacht ze er ooit over om haar hoofddoek af te doen, maar dat doet ze nu niet meer. \u201cAls moslim mag ik dat niet,\u201d zegt ze. \u201cHet is verboden om hem af te doen. Het hoort bij mijn identiteit.\u201d<\/p>\n\n\n\n
De vraag hoe diversiteit en inclusie in de praktijk werken, komt ook aan bod bij Aya\u2019s werk. Nienke Bolster, versmanager bij Albert Heijn, ziet dat het niet alleen gaat om het aannemen van medewerkers uit verschillende achtergronden, maar ook om het cre\u00ebren van een omgeving waarin iedereen zich gehoord en gezien voelt. \u201cDiversiteit is niet genoeg. Je moet ook zorgen dat mensen echt kunnen meedoen,\u201d zegt ze. \u201cWe willen dat collega\u2019s zich welkom voelen en dat betekent dat er aandacht is voor elkaar en dat vooroordelen bespreekbaar zijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Aya merkt dat sommige mensen haar religie niet goed begrijpen. \u201cSoms kijken mensen een beetje afstandelijk,\u201d zegt ze rustig. \u201cDat is jammer, want ik wil juist mensen leren kennen, praten, lachen. Ik ben niet anders dan zij.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Bolster benadrukt dat bewustwording belangrijk is: een opmerking over een hoofddoek hoeft niet verkeerd bedoeld te zijn, maar het is goed dat mensen zich realiseren hoe het kan overkomen. \u201cHet is belangrijk dat je elkaar durft te bevragen en dat mensen elkaar ruimte geven,\u201d zegt ze.<\/p>\n\n\n\n
Als het over de toekomst gaat, denkt Aya even na. \u201cEerlijk gezegd lijkt de toekomst moeilijk, maar niets is onmogelijk,\u201d zegt ze dan met een glimlach. \u201cNederland geeft veel kansen: werk, school, vrijheid. In Turkije is dat anders. Ik hoop dat politici en beleidsmakers goed nadenken over diversiteit en eerlijke kansen geven aan iedereen.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vier jaar geleden kwam Aya Tifour (20) vanuit Syri\u00eb naar Nederland. In het begin vond ze het moeilijk om haar…<\/p>\n","protected":false},"author":1475,"featured_media":348,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-347","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-content\/uploads\/sites\/273\/2025\/10\/pexels-melike-baran-407276327-31483883-scaled.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/347","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1475"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=347"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/347\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":349,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/347\/revisions\/349"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media\/348"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=347"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=347"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2a\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=347"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}