{"id":131,"date":"2026-03-27T14:44:36","date_gmt":"2026-03-27T14:44:36","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/?p=131"},"modified":"2026-03-27T15:10:32","modified_gmt":"2026-03-27T15:10:32","slug":"jutta-jalving-is-verlamd-aan-haar-onderlichaam-ik-leef-hier-al-mijn-hele-leven-mee-waardoor-het-voor-mij-niet-voelt-alsof-ik-heel-anders-ben-dan-andere-mensen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/2026\/03\/27\/jutta-jalving-is-verlamd-aan-haar-onderlichaam-ik-leef-hier-al-mijn-hele-leven-mee-waardoor-het-voor-mij-niet-voelt-alsof-ik-heel-anders-ben-dan-andere-mensen\/","title":{"rendered":"Jutta Jalving is verlamd aan haar onderlichaam: \u2018ik leef hier al mijn hele leven mee, waardoor het voor mij niet voelt alsof ik heel anders ben dan andere mensen.\u2019"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>Door Nerena Knol<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><strong>Jutta Jalving (19) is sinds ze anderhalf jaar oud is verlamd aan haar onderlichaam; ze leeft dus haar hele leven al met een handicap. \u2018Het is niet zeldzaam om iets zeldzaams te hebben, werd mij verteld.&nbsp;<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Jutta gaat aan de tafel zitten en hangt haar tas aan het handvat van \u00e9\u00e9n van haar krukken. Ze kijkt nog even met bewondering naar het prachtige, eeuwenoude plafond van het koffiehuis in het Hoofdstation van Groningen. Daarna pakt ze haar telefoon uit haar tas. Met haar hand borstelt ze een paar keer door haar pastelregenbooggekleurde haar en controleert ze snel of haar blauwe eyeliner nog goed zit. Ze begint haar verhaal.<\/p>\n\n\n\n<p>Jutta\u2019s ouders viel het op dat ze later begon met lopen dan haar tweelingzus. \u2018Mijn ouders dachten gewoon dat ik wat langzamer was in mijn ontwikkeling, maar na een tijdje werd het duidelijk dat er meer aan de hand moest zijn\u2019. Jutta werd geboren met een vaatafwijking in haar hersenen \u2018Toen ik anderhalf jaar oud was, werd het bloed niet meer goed naar mijn hersenen aangevoerd en afgevoerd. Hierdoor ontstond er een propje bloed en dit drukte tegen mijn hersenstam, waardoor ik op een dag verlamd raakte.\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>Toen Jutta\u2019s ouders haar naar het ziekenhuis brachten, wisten de doctoren niet goed wat er aan de hand was. \u2018Als baby ben je eigenlijk nog veel te klein voor scanners. Daardoor was het voor de doctoren lastig om te onderzoeken wat er in mijn hersenen gebeurde. Het is namelijk erg zeldzaam om een vaatafwijking in de hersenen te hebben, zeker bij zo\u2019n jong kind. Recentelijk werd mij nog door een dokter verteld \u2018Het is niet zeldzaam om iets zeldzaams te hebben\u2019.&nbsp;&nbsp;Uiteindelijk kwam er een dokter uit Amsterdam die gespecialiseerd was in vaatafwijkingen bij kinderen. Een soort clipje geplaatst in het probleemgebied zodat de op- en afstroming weer goed verloopt. Jutta denkt aan de dokter uit Amsterdam die haar leven gered heeft. \u2018Soms denk ik er nog wel vaak over na dat een dokter met spoed helemaal vanuit Amsterdam naar Groningen is gekomen om een klein baby\u2019tje te redden.\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>Doordat ze toen al rond de twee weken verlamd was, is er blijvende schade ontstaan en is Jutta verlamd aan haar onderlichaam. \u2018Hierdoor kan ik niet goed lopen. Mijn spieren doen niet altijd wat ik wil dat ze doen. Ook kunnen mijn benen mijn eigen gewicht niet goed dragen. Daarom loop ik met krukken, zodat ik extra steun en evenwicht heb wanneer ik loop\u2019.<\/p>\n\n\n\n<p>Veel mensen denken al snel dat mensen met een handicap zielig zijn. Hierdoor denken mensen ook snel dat ze buitengesloten worden of er niet bij horen. \u2018Wat me ook vaak opvalt, is dat mensen meteen denken dat ze voorzichtiger met mij moeten omgaan. Alsof ik heel kwetsbaar ben. Terwijl het eigenlijk alleen mijn benen zijn die anders werken. Voor de rest ben ik gewoon helemaal ok\u00e9. Je hoeft me dus niet anders te behandelen. Ik ben niet zielig. Ik ben niet alleen. En ik ben ook zeker niet dom.&nbsp;&nbsp;Veel mensen hebben snel het idee dat iemand met een lichamelijke beperking ook op andere manieren anders is, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn\u2019.<\/p>\n\n\n\n<p>Zo vertelt haar zus: \u2018Ik weet nog wel dat ik met Jutta op dezelfde school zat en dat er soms docenten waren die in de hal ruimte wilden maken zodat ze erlangs kon. Dat is goed bedoeld, maar niet nodig. Ze hoeft niet anders behandeld te worden, want Jut is gewoon net zoals iedereen\u2019.<\/p>\n\n\n\n<p>\u2018Omdat ik hier eigenlijk mijn hele leven al mee leef, voelt het voor mij niet alsof ik heel anders ben dan andere mensen. Voor mij is dit gewoon mijn normale leven. Gelukkig ben ik ook nog nooit op een plek geweest waar ik niet werd geaccepteerd. Dat heeft me altijd wel een fijn gevoel gegeven. Op de basisschool vroegen andere kinderen natuurlijk wel eens wat er met mij aan de hand was. Maar kinderen zijn meestal gewoon nieuwsgierig, niet per se gemeen.\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>\u2018Toch zijn er momenten waarop ik me wel anders voel dan andere mensen. Bijvoorbeeld wanneer mensen naar me staren. Dat gebeurt vaker dan je misschien denkt. Of wanneer mensen heel direct en soms ook best onbeleefd vragen wat ik heb.\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>Ze herinnert het zich nog goed: \u2018Een keer stond ik met mijn moeder in een lift. Een vrouw keek naar mij en vroeg toen aan mijn moeder: \u201cOngeluk gehad?\u201d Dit voelde voor mij als een klap in mijn gezicht, niet alleen omdat het zo direct was, maar ook omdat ze het niet eens aan mij vroeg, terwijl ik er gewoon naast stond. Maar tegelijkertijd is het ook iets waar ik al mijn hele leven mee leef. Ik ben er dus wel aan gewend geraakt\u2019, vertelt Jutta.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p>Ze is gewend geraakt aan de ogen, het staren en de blikken van mensen wanneer ze ergens langsloopt. Maar Jutta is sterk en laat zich niet zo snel kisten. \u2018Daarom kleed ik mijzelf ook kleurrijk, met mijn haar, make-up en kleding. Ik val toch altijd op, dus waarom zou ik geen felle kleuren dragen?\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>\u2018Toch zou ik mensen soms wel iets willen meegeven. Als je iemand ziet met een beperking en je kijkt misschien iets langer omdat je nieuwsgierig bent, bedenk dan dat je naar een persoon kijkt. Iemand die gewoon een leven heeft, gevoelens heeft en hiermee moet leven. Als je per ongeluk wat langer staart, glimlach dan even. Doe niet alsof je ineens heel snel moet wegkijken omdat je betrapt bent. En als je echt nieuwsgierig bent, mag je het best vragen. Maar doe dat dan op een beleefde manier. De meeste mensen vinden het helemaal niet erg om er iets over te vertellen, zolang het maar respectvol gebeurt\u2019.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Door Nerena Knol Jutta Jalving (19) is sinds ze anderhalf jaar oud is verlamd aan haar onderlichaam; ze leeft dus&hellip;<\/p>\n","protected":false},"author":1529,"featured_media":132,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-131","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-interviewen"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-content\/uploads\/sites\/276\/2026\/03\/FullSizeRender.jpeg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1529"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=131"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":133,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131\/revisions\/133"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/media\/132"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=131"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=131"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2c\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=131"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}