{"id":206,"date":"2026-06-05T17:23:53","date_gmt":"2026-06-05T17:23:53","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/?p=206"},"modified":"2026-06-05T17:43:51","modified_gmt":"2026-06-05T17:43:51","slug":"frederike-de-vries-bij-mijn-studie-maken-ze-vaak-grapjes-over-mijn-accent","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/2026\/06\/05\/frederike-de-vries-bij-mijn-studie-maken-ze-vaak-grapjes-over-mijn-accent\/","title":{"rendered":"Frederike de Vries: \u2018Bij mijn studie maken ze vaak grapjes over mijn accent\u2019"},"content":{"rendered":"\n

Voor Frederike de Vries (21) betekent Fries zijn meer dan alleen de taal spreken. \u201cHet is echt onderdeel van mijn identiteit,\u201d vertelt ze trots. Zelfs in Groningen, zo\u2019n zestig kilometer verwijderd van het kleine Friese dorp waar zij opgroeide, zoekt ze de Friezen weer op en sluit zich aan bij een Friese studentenvereniging. \u201cIk voel me altijd wel verbonden met Friezen. Ze hebben een bepaalde nuchterheid over zich heen.\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In Groningen studeert De Vries zowel Taalwetenschappen als Logopedie. Twee opleidingen waarin taal centraal staat en dus ook de manier waarop zij zelf spreekt. \u201cVoor logopedie moet je eigenlijk zo neutraal mogelijk praten,\u201d vertelt ze. \u201cIn de klas maken mensen vaak grapjes over mijn accent. Op zulke momenten ben ik niet altijd trots, nee.\u201d <\/p>\n\n\n\n

De Vries is opgegroeid in Aldtsjerk, het meest noordelijke dorp van Trynw\u00e2lden met zo\u2019n zevenhonderd inwoners, wat het een van de kleinere dorpen van de streek maakt. Klein is het, maar afgesloten voelt het niet. \u201cJe bent eigenlijk vaker in een van de omliggende dorpen dan alleen in je eigen dorp.\u201d Via de voetbalclub, het dorpshuis en gezamenlijke activiteiten komen veel inwoners met elkaar in contact. \u201cEr zijn barbecues, activiteiten voor ouderen en allerlei evenementen. Dat maakt het echt een hechte gemeenschap.\u201d Die betrokkenheid is iets wat ze steeds meer is gaan waarderen sinds zij naar Groningen is verhuisd. \u201cIn een dorp weet je wat er speelt. Iedereen groet elkaar of vraagt even hoe het gaat. Je merkt pas hoe bijzonder dat is als je ergens anders woont.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ook haar ouders zijn diep geworteld in de streek. Haar vader komt uit een van de omliggende dorpen en haar moeder verhuisde al op jonge leeftijd naar Aldtsjerk. De Friese taal was daardoor vanzelfsprekend in haar jeugd. \u201cIk ben alleen Fries opgevoed. Nederlands heb ik eigenlijk pas op school geleerd.\u201d Nog steeds merkt ze dat Fries de taal is waarin ze zich het gemakkelijkst uitdrukt. \u201cSoms vraag ik me af of ik nou Fries of Nederlands denk, maar volgens mij is het toch echt Fries.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Juist toen ze naar Groningen verhuisde, merkte zij hoe belangrijk haar achtergrond voor haar was. \u201cToen ik ging studeren wilde ik graag bij de Friese studentenvereniging. Ik dacht: met Friezen kan ik het altijd wel goed vinden.\u201d Dat komt niet alleen door de taal. \u201cHet is ook die Friese nuchterheid. Dat gevoel van: het komt wel goed.\u201d <\/p>\n\n\n\n

Die nuchtere mentaliteit herkent ze ook in haar favoriete Friese gezegde: As it net kin sa’t moat, dan moat it mar sa’t kin. Vrij vertaald: als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. \u201cDat spreekt die Friese nuchterheid heel erg uit,\u201d zegt ze. \u201cGewoon een andere oplossing zoeken en doorgaan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Hoewel De Vries trots is op haar afkomst, vindt ze wel dat veel mensen buiten Friesland een verkeerd beeld hebben van de provincie. \u201cMensen doen vaak alsof Friesland een soort buitenland is. Natuurlijk wordt dat vaak als grapje gezegd, maar het beeld mag wel veranderen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De Friese taal ziet ze vooral als iets dat mensen met elkaar verbindt. Dat merkt ze in haar dorp, maar ook daarbuiten. \u201cAls je ergens op vakantie bent en je hoort ineens Fries, dan heb je meteen een soort herkenning.\u201d Volgens haar ontstaat er direct een gevoel van verbondenheid. \u201cJe hebt toch iets gemeenschappelijks.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Daarom vindt ze het belangrijk dat de taal behouden blijft. Niet per se omdat iedereen Fries moet spreken, maar wel omdat het iets toevoegt aan de Friese samenleving. \u201cIk vind vooral dat mensen het moeten kunnen verstaan en dat je ervoor open moet staan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nog elk weekend staat De Vries achter de bar bij de Caf\u00e9 Moarksw\u00e2l, de stamkroeg van Aldtsjerk. Ook daar merkt ze hoe belangrijk dat is. \u201cVeel stamgasten praten Fries. Dan is het handig als je het begrijpt.\u201d Ook ziet ze hoe oudere generaties vaak volledig in het Fries blijven communiceren. Lachend vertelt ze over haar opa, die tijdens voetbalwedstrijden in het dorp Fries praat tegen Oekra\u00efense nieuwkomers. \u201cDan zeggen wij: die mensen verstaan je niet. Maar hij zegt: dan leren ze het wel.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Later zou De Vries graag terugkeren naar Friesland. Niet alleen vanwege de taal, maar ook vanwege het landschap en de gemeenschap. \u201cHet is een van de mooiste provincies van Nederland. Wij hebben de eilanden, de Elfstedentocht, wat wil je nog meer.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ook haar toekomstige kinderen zou ze graag Fries willen meegeven. \u201cZolang ik maar Fries tegen mijn eigen kinderen kan praten.\u201d Want uiteindelijk is de taal voor haar meer dan een communicatiemiddel. \u201cFries verbindt,\u201d zegt ze. \u201cDat zou ik ook echt aan de volgende generatie willen doorgeven.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voor Frederike de Vries (21) betekent Fries zijn meer dan alleen de taal spreken. \u201cHet is echt onderdeel van mijn…<\/p>\n","protected":false},"author":1478,"featured_media":219,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-206","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-content\/uploads\/sites\/277\/2026\/06\/PHOTO-2026-06-02-11-56-21.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/206","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1478"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=206"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/206\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":208,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/206\/revisions\/208"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/media\/219"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/jou2d\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}