Decennialang was autorijden meer dan vervoer. Het was emotie, geluid, geur en gevoel. Van het schakelen op gevoel tot het dreunen van een V6 onder de motorkap: voor velen vormde de auto een symbool van vrijheid en identiteit. Maar nu de wereld overstapt op elektrisch rijden, verandert ook dat gevoel. Hoe herontdekken autoliefhebbers hun passie in een tijd waarin stilte de norm wordt?

Foto door: Pixabay

In een verlaten loods aan de rand van Deventer draait iemand langzaam het contact van een klassieke BMW om. Een grom, een korte trilling, en even vult de geur van benzine de lucht. “Dít is autorijden,” zegt Jan de Bruin (56), terwijl hij zijn hand op de versnellingspook legt. “Die beleving krijg je niet met een automaat, laat staan met een elektrische.”

Voor Jan, al sinds zijn twintigste bezeten van alles wat rijdt en ruikt naar motorolie, voelt de opkomst van elektrische auto’s als het einde van een tijdperk. “Het schakelen, dat contact met de machine, dat is wat mij raakt. Als dat verdwijnt, verdwijnt een stukje ziel van het autorijden.”

Toch is die verschuiving naar elektrisch rijden niet zomaar een trend, maar een noodzakelijke stap in een wereld die steeds meer onder druk staat. De Europese Unie wil dat er vanaf 2035 geen nieuwe benzine- en dieselauto’s meer verkocht worden. Autofabrikanten investeren miljarden in elektrische technologie, gedreven door strengere uitstootnormen en de groeiende vraag naar duurzame mobiliteit. Ook in Nederland worden laadnetwerken razendsnel uitgebreid, gesteund door subsidies en klimaatdoelen. Minder CO₂-uitstoot, lagere gebruikskosten en technologische innovatie maken elektrisch rijden voor veel mensen niet alleen een keuze van de toekomst, maar van het geweten.

Overal verschijnen laadpalen, merken kondigen hun laatste brandstofmodellen aan, en automaten zijn inmiddels de norm. De autowereld beweegt richting stilte, duurzaamheid en digitalisering. Maar wat doet dat met de liefhebber? Wat doet dat met diegene die auto’s niet alleen rijdt, maar beleeft?

Voor de klassieke autoliefhebbers is elektrisch rijden vooral een herinnering aan wat verloren gaat. “Ik weet nog dat ik als kind met mijn vader in zijn oude Alfa Romeo reed,” vertelt Jan. “Hij liet me voelen wanneer ik moest schakelen. Je hoorde de motor, voelde het toerental, dat was bijna muziek. Nu is het stil. Té stil.”

“Het schakelen, dat contact met de machine, dat is wat mij raakt. Als dat verdwijnt, verdwijnt een stukje ziel van het autorijden.”

Jan de Bruin

Volgens een onderzoek van The Motor Ombudsman uit 2024 geeft 53 procent van de automobilisten aan bij hun volgende auto liever een handgeschakelde te kopen, ondanks de groei van elektrische voertuigen (Alphabet, 2024). De behoefte aan controle, geluid en mechanisch gevoel blijft groot.

Autofabrikanten lijken dat te begrijpen. Toyota en BMW werken aan elektrische modellen die schakelmomenten en motorgeluid nabootsen. “Het klinkt misschien nep,” zegt Jan, “maar als dat helpt om de beleving terug te brengen, dan ben ik er niet eens tegen. Zolang autorijden maar iets blijft dat je voelt.”

Niet iedereen deelt die nostalgie. In een parkeergarage in Zwolle stapt Lisa Vermeer (32), autotechnisch ingenieur, in haar Hyundai Ioniq 5 N. De auto start geruisloos. “Luister,” zegt ze met een glimlach terwijl ze gas geeft. Een laag, digitaal gebrul vult de ruimte. “Nepgeluid? Misschien. Maar het geeft me kippenvel.”

Lisa is gefascineerd door de toekomst. “Mensen denken dat elektrisch rijden saai is, maar dat is het niet. De kracht is direct, je voelt elke beweging. De beleving is niet verdwenen, het is gewoon veranderd.

De auto van Lisa is speciaal ontworpen voor dit nieuwe soort rijplezier. De auto simuleert schakelmomenten en trillingen, alsof hij een verbrandingsmotor heeft. Voor Lisa ligt de charme niet meer onder de motorkap, maar in de technologie zelf. “Ik word enthousiast van wat deze auto’s kunnen: updates, regeneratief remmen, zelflerende systemen. Autorijden is slimmer geworden en dat is ook passie. Alleen dan in een ander jasje”, aldus Vermeer.

En dan is er de grote middengroep: mensen die wél van autorijden houden, maar ook van gemak. Mehmet Kara (41) is er zo één. Tot vorig jaar reed hij in een Audi A4 TDI; nu staat er een Tesla Model 3 op zijn oprit.

“Ja, ik mis dat geluid soms,” geeft hij toe. “Maar ik sta niet meer elke week bij de pomp, heb nauwelijks onderhoud en rijd heerlijk soepel door de stad. Het is anders, stiller, kalmer maar dat is juist ook heel ontspannend”, vertelt Mehmet. “Het gevoel van de eerste keer dat ik op het gaspedaal trapte met deze Tesla ga ik nooit meer vergeten. De acceleratie is immens, het voelt bijna alsof je in een achtbaan zit. Echt heel verslavend.”

Toch is de overstap niet voor iedereen vanzelfsprekend. Verschillende onderzoeken laten zien dat prijs, laadinfrastructuur en actieradius nog steeds grote drempels vormen. “Als ik 800 kilometer naar Italië wil rijden, moet ik dat wel plannen van tevoren,” zegt Mehmet lachend. “Maar goed, dat is de prijs van vooruitgang.”

Elektrisch rijden verandert niet alleen de techniek, maar ook de cultuur eromheen. Waar de autowereld vroeger draaide om geluid en motoren, praten liefhebbers nu ook over accuduur, updates en laadsnelheid. Online ontstaan nieuwe community groepen waar softwaretuning en batterijoptimalisatie het nieuwe sleutelen zijn.

“Het gevoel van de eerste keer dat ik op het gaspedaal trapte met deze Tesla ga ik nooit meer vergeten.”

Mehmet Kara

Voor veel liefhebbers is het dus geen kwestie van verliezen, maar van herontdekken. Het gevoel van vrijheid en snelheid blijft, alleen de manier waarop verandert.

Terug in de loods draait Jan de motor van zijn BMW uit. Even is het stil. “Weet je,” zegt hij, “ik snap best dat de wereld verandert. En eerlijk? Misschien stap ik ooit ook wel over. Maar zolang deze nog rijdt, blijf ik genieten van dat geluid.”