Autoliefhebber Erik Huizinga over de veranderende autowereld

Foto door: Roy Westerveld

De parkeerplaats van het PEC Zwolle stadion is bijna leeg wanneer de laatste bezoekers van het evenement ‘Autotreffen Zwolle’ vertrekken. De zon zakt langzaam achter het stadion en het asfalt draagt nog de sporen van een middag vol motoren, gesprekken en bewonderende blikken. Er staan nog een aantal mensen hun spullen in te pakken wanneer er één auto mijn aandacht trekt. Een zilveren DeLorean, stil en opvallend tegelijk. Eigenaar Erik Huizinga staat ernaast, kijkend naar zijn tijdscapsule. Ik stap op hem af, stel me voor en vraag of ik hem iets mag vragen. Niet over de auto, maar over het verhaal erachter. Hij glimlacht kort, kijkt naar zijn DeLorean en zegt: “Stap maar in. Dit verhaal klinkt veel mooier met het geluid van een motor eronder. Sommige verhalen moeten niet stilstaand verteld worden.”

De vleugeldeur sluit met een dof, mechanisch geluid. Zodra we wegrijden, voelt het alsof we de tijd een fractie vertragen. Geen schermen, geen piepjes, alleen het geluid van de motor die zich voorzichtig meldt. Erik schakelt bedachtzaam. “Dit is geen auto die je wil haasten,” zegt hij terwijl we het stadionplein afrijden. “Als je dat wel probeert, krijg je hem tegen je”, vertelt Erik lachend. “Je moet deze auto echt de tijd gunnen. Rustig opstarten en uitschakelen kan je bij dit soort wagens niet voor lief nemen.” Erik vertelt dat hij na het evenement vaak nog een stuk gaat rijden. Dan kan niet alleen zijn auto maar ook Erik zelf rustig afschakelen en zo het lawaai van de dag achter zich laten.

Erik groeide op met het geluid van motoren. Niet als achtergrondruis, maar als taal. “Bij handgeschakelde auto’s moet je iets doen om vooruit te komen,” zegt hij. “Je voelt elke beslissing. Te laat schakelen, te vroeg gas geven, de auto vertelt het je meteen.” Die wisselwerking is volgens hem grotendeels verdwenen wanneer je elektrische automaten vergelijkt met ronkende schakelauto’s. “In moderne auto’s word je gecorrigeerd. Beveiligd. Beschermd. Dat is veilig, maar ook afstandelijk.” Hij laat een korte stilte vallen terwijl hij soepel opschakelt. “Deze auto vertrouwt me. En ik moet hem vertrouwen. Dat maakt elke rit persoonlijk.”

“Elke rit voelt als een gebeurtenis. Je stapt niet zomaar in, je bereidt je voor. Je bent aanwezig.”

Erik Huizinga

Ik vraag hem of hij tegen elektrische auto’s is. Erik schudt zijn hoofd. “Nee, absoluut niet. Het is logisch als je kijkt naar de steeds veranderende wereld om ons heen. Maar het voelt alsof we onderweg iets zijn kwijtgeraakt.” Volgens Erik draait het niet om brandstof, maar om de beleving. “Elektrische auto’s zijn snel, stil en slim. Maar ze vragen niets van je. Je hoeft niet te luisteren. Niet te voelen. Het is bijna alsof je mee reist met de auto in plaats van die te besturen.” Hij tikt zacht op het stuur. “Dit stuur vertelt me wanneer ik te hard ga. Wanneer hij het zwaar heeft. Dat mis ik in een elektrische wagen.”

De DeLorean is voor Erik ook een drager van herinneringen. Niet alleen aan de films of een tijdperk, maar aan momenten. “Elke rit voelt als een gebeurtenis,” zegt hij. “Je stapt niet zomaar in, je bereidt je voor. Je bent aanwezig.” Ook bij anderen brengt de auto herinneringen op. “Mensen zien deze auto en beginnen te praten. Niet over techniek, maar over herinneringen.” Hij vertelt hoe hij op het evenement van vanmiddag gesprekken hoorde over eerste auto’s, lange ritten zonder navigatie en de geur van benzine in de zomer. “Die verhalen hoor je niet bij laadpalen.” Volgens Erik laat dat zien dat autorijden meer is dan vervoer. “Het is emotie. En emotie laat zich niet automatiseren”, aldus Huizinga.

Hij weet dat de toekomst elektrisch is. Maar hij gelooft ook in het behoud van gevoel. “Niet alles hoeft efficiënter. Sommige dingen moeten juist blijven zoals ze waren, zodat we weten waar we vandaan komen.” De auto rijdt niet perfect. Hij trilt, maakt geluid, vraagt aandacht. Erik glimlacht. “Dit is leven,” zegt hij. “Niet gestroomlijnd, maar echt en ruig. Prachtig.”

Ik vraag hem of hij bang is dat dit soort auto’s verdwijnen. Hij denkt even na en antwoord met een bedachtzame blik. “Ik denk niet dat ze zullen verdwijnen maar ze worden wel zeldzaam. En daarmee ook de mensen die begrijpen wat ze doen.” Toch klinkt hij niet somber. “Zolang er mensen zijn die willen voelen in plaats van alleen arriveren, blijft dit bestaan.”

Erik zet mij af bij station Zwolle en zet de motor van zijn DeLorean uit. De stilte voelt anders dan bij elektrische auto’s. Zwaarder. Afgerond. Wanneer ik uitstap, kijk ik nog één keer om. De auto staat er rustig bij, alsof hij weet dat hij zijn verhaal weer heeft mogen vertellen. Erik sluit de vleugeldeur en zwaait me gedag. Hij stapt in, start de motor en rijdt weg. Samen met zijn DeLorean, niet tegen de toekomst in maar met het verleden stevig onder de wielen en het gevoel dat autorijden meer is dan alleen vooruitkomen.