Van idee naar gat in de markt: Nora (21) doet het
| ‘Sorry dat ik wat later ben hoor, ik moest nog even rozijnen halen voor een kindje die alles nog een beetje spannend vindt’. Nora opent snel de deuren van haar pand. Het is een half uurtje voor de openingstijd van haar stadsoppasservice. De ruimte staat vol met pastelkleurig speelgoed, een gezellige bank en een koffiehoek. De eenentwintigjarige onderneemster biedt hier sinds november een oppasservice aan voor maximaal drie uur, voornamelijk bedoeld voor ouders die even boodschappen moeten doen of een afspraak hebben. Het kreeg de afgelopen maanden veel media-aandacht. Iets waar Nora niet van opkeek. ‘Het is iets heel nieuws, en echt iets waar mensen behoefte aan hebben. De maatschappij vraagt veel van ouders, veel ouders hebben geen familie die als vangnet kan helpen, en dan kan het fijn dat je bij zoiets als dit gewoon even naar binnen kan lopen.’ Nora werkte eerst in Amsterdam in de kinderopvang waar ze merkte ze dat ouders daar behoefte aan hadden. ‘Ik heb toen met mijn ouders overlegd en een plan gemaakt samen met mijn oom die ook ondernemer is. Eerst wilde ik het in Amsterdam opstarten, maar het was gewoon heel lastig om daar een pand te vinden. Toen heb ik besloten om terug te gaan naar Groningen, ook omdat al mijn familie en vrienden hier wonen.’ Toen zette Nora er vaart achter, ze had al snel een geschikt pand en besloot om binnen twee weken open te gaan. ‘Ik wilde zo snel mogelijk open. Daardoor had ik eigenlijk ook niet zoveel last van spanning, omdat ik zo druk was met verbouwen kwam ik in een soort survival modus. Ik heb pas nu soms het besef dat ik dit echt zelf heb gedaan.’ Dat ze nog maar 21 is heeft tot nu toe vooral in haar voordeel gewerkt. ‘Je hebt op deze leeftijd nog geen gezin of huis, ik heb weinig te verliezen, dat maakte de keuze makkelijker. De media-aandacht die Nora met haar bedrijf kreeg was niet alleen maar positief. Zo zei columnist Anna van den Breemer bijvoorbeeld dat kinderen hiermee uit publieke ruimtes worden geweerd en daardoor minder leren dan dat ze meegaan om boodschappen te doen. ‘Ik vind het logisch dat er veel verschillende reacties op komen. Zo noemden mensen het bijvoorbeeld ook een dumpplek of Ikea Premium, toen ik deze reacties kreeg voor dat ik open was, werd ik er wel onzeker van. Toen heb ik geprobeerd om er gewoon zo min mogelijk naar te kijken.’ Toen ze eenmaal open was merkte ze dat de reacties haar niks meer deden. ‘Het is geen dumpplek, ik ben hier voor de kinderen met aandacht. We bakken en knutselen dingen en ik ben zelf opgeleid als pedagogisch medewerker. Nu we open zijn ben ik juist alleen maar zelfverzekerder over het plan geworden.’ Over de zakelijke kant van het bedrijf zijn er nog weleens twijfels. ‘Normaal kun je een collega even vragen hoe iets werkt. Maar nu ben ik zelf die collega’ zegt ze lachend. ‘Gelukkig heb ik mijn ondernemende oom wel als een soort klankbord. Hij heeft veel ervaring en kijkt mee of dingen zoals de financiën kloppen. Maar verder doe ik het zelf, dat is soms lastig. Maar ik wil het ook gewoon leren.’ Op de vraag of ze ook het idee heeft dat ze snel volwassener is geworden door het opzetten van een bedrijf, knikt ze instemmend. ‘Ik merk dat ik mij steeds minder begin aan te trekken van meningen van anderen. Toen ik jonger was kon ik overal wel een soort drama van maken. Daar heb ik nu gewoon geen tijd meer voor. Het werkt eigenlijk als een soort filter.’ Ondanks de drukte en het feit dat ze zelfs in haar dromen nog bezig is met het bedrijf straalt de jonge ondernemer veel energie uit. Lachend zegt ze: ‘Mijn ouders zeggen dat ook weleens, waar haal je in hemelsnaam al die energie vandaan?’ Daar heeft ze een duidelijke reden voor. ‘Ik doe gewoon echt wat ik leuk vind, alhoewel ik er 24/7 mee bezig ben, voelt het eigenlijk nooit als werken. Als ik dat niet zou doen, zou ik ook weinig energie hebben. Die energie heeft ze niet alleen nu nodig om alle kinderen goed te verzorgen en te vermaken, Nora is ook al druk bezig met de toekomst. ‘Ik wil er uiteindelijk graag een franchise van maken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan steden als Haarlem of Zwolle. Het is lastig want ik wil echt dat het hier eerst goed gaat maar ik hoor ook al geluiden om mij heen dat andere mensen ook met dit concept willen beginnen. Ik hoop dat dat nog even duurt maar ik kan er niet zoveel aan veranderen. Dus ik ga gewoon door met waar ik mee bezig ben. De aanmeldingen stroomden afgelopen maand binnen, het pand ziet er van binnen prachtig uit, positieve reacties en ze heeft veel geleerd. ‘Ik ben wel trots hoor. Maar ik stel altijd hele hoge doelen aan mijzelf. Als ik iets bereik heb ik meteen weer een nieuw doel. Ik ben blij dat dit er staat, maar dat trotse gevoel moet nog een beetje groeien.’ |