Selim Uray op school
Foto: Dunya Sindy

De 21-jarige Selim Uray woont sinds 2023 in Nederland. Samen met zijn broer is hij gevlucht uit Turkije. Selim en zijn familie hebben zich geuit tegen het politieke bestuur van Turkije. In 2016 deed zijn vader mee aan een staatsgreep. De coupplegers wilden naar eigen zeggen de democratie en de mensenrechten herstellen. Selim en zijn broer hebben hierbij tegenaanhangers te hulp gestaan. Nadat ze hoorden dat ze opgepakt zouden kunnen worden, is Selim op de vlucht gegaan.

Hoe ben je hierheen gekomen?
‘Eerst ben ik naar Griekenland gegaan, niet met het vliegtuig, maar lopend, wat een beetje ingewikkeld was omdat het illegaal is. Daarna heb ik bijna veertig dagen in Griekenland gewoond in een huis, waar wij valse documenten hebben geregeld. Het huis was geen opvanghuis van de overheid, je betaalt daar geld en mensen helpen je verder. In Turkije moest ik eerst naar Istanbul reizen, omdat ik in een andere stad woonde, Manisa. Vervolgens ging ik naar Edirne, een stad dicht bij de grens met Griekenland. Vanaf daar reisde ik verder met de bus en hielpen mensen mij om het land te verlaten.’

Zou je problemen krijgen als je werd teruggestuurd?
‘Het was heel gevaarlijk en ik was nerveus, want als de Griekse politie me oppakte, kon ik problemen krijgen of zelfs teruggestuurd worden. Teruggestuurd worden zou grote problemen opleveren, want mijn vader zat al zes jaar in de gevangenis vanwege zijn betrokkenheid bij de coup. In Turkije hielp ik mensen die in dezelfde situatie zaten als mijn familie. Omdat mijn vader in de gevangenis zat, hebben andere mensen ons ondersteund met eten en hulp. Dat heb ik later ook gedaan voor andere mensen. Ik deed dat samen met iemand die door de politie werd opgepakt. De politie onderzocht zijn telefoon en andere apparaten, waarop onze namen stonden, van mij en mijn broer. Dat was een groot risico, want als ze ontdekten dat wij mensen hadden geholpen, konden wij ook naar de gevangenis. Daarom moesten we het land verlaten.’

Waarom heeft je vader vastgezeten?
‘Mijn vader zat gevangen omdat er in 2016 een couppoging was. Volgens het regime en de Turkse overheid werden mijn vader en mijn moeder als verraders gezien. Mijn vader is inmiddels vrij, maar mijn moeder heeft nog een lopende rechtszaak. Zij wil graag naar Nederland komen, maar dat is lastig, omdat mijn jongere broertje van negen ook bij haar woont.’

Hoe gaat het leren van Nederlands?
‘Nederlands leren vind ik best lastig, vooral vanwege de grammatica. Ik vind Nederlands moeilijker dan Engels, dat ik later op mijn achttiende heb geleerd. Als je veel Nederlandse tv kijkt en met Nederlanders praat, gaat het leren steeds beter. Momenteel woon ik in Groningen, in het centrum. Tussentijds woon ik bij een Nederlandse vrouw die mensen helpt die geen huis hebben en op een woning wachten. Ik woon nu bij een vrouw die mij en een andere Eritrese jongen opvangt, dat is dichtbij station Noord en het Noorderplantsoen. Ik wacht op een eigen woning, maar Groningen accepteert momenteel geen alleenstaande mannen meer, dus waarschijnlijk zal ik naar een andere gemeente moeten.’

Wat waren de grootste uitdagingen tijdens je vlucht?
‘Ik ben samen met mijn broer naar Nederland gekomen. We hebben geprobeerd samen te reizen, maar het was niet mogelijk om met het vliegtuig te gaan, omdat we dan waarschijnlijk bij aankomst op het Turkse vliegveld zouden worden opgepakt. Daarom hebben we valse paspoorten en documenten gebruikt. Ik heb het ongeveer acht keer geprobeerd voordat het eindelijk lukte. Dat kostte veel geld, ongeveer 5000 euro per paspoort. Uiteindelijk is het gelukt om als Bulgaarse jongen de grens over te gaan. Tijdens mijn reis was ik een beetje bang, maar je hebt toch ook geen andere keuzes. Je kunt daar niet gewoon blijven wonen, omdat je familie als verraders wordt gezien door het publiek…’

Wat ik het meest mis van mijn thuisland
‘Wat ik het meest mis van mijn thuisland zijn mijn ouders, familie, vrienden en mijn dorp. Mijn vrienden in Turkije zijn niet voor Erdogan, dus ik kies mijn eigen kring met mensen die dezelfde interesses en politieke voorkeuren hebben.’

Wat motiveert je om door te zetten in Nederland?
‘Wat mij motiveert om door te zetten, is dat ik hier alleen ben en zelf iets moet doen voor mijn toekomst. Niemand kan dat voor mij doen. Mijn grootste droom is dat mijn familie hierheen komt en dat we samen kunnen wonen, het liefst in dezelfde stad. Ik wil later diëtist worden, omdat ik geïnteresseerd ben in sport en voeding. Maar eerst wil ik Nederlands leren en daarna wil ik mijn studie volgen. Daarnaast wil ik de wereld rondreizen. Over vijf jaar hoop ik in mijn vierde jaar van de studie te zitten en mijn B2-examen Nederlands te hebben gehaald. Daarna wil ik een Nederlands paspoort en in Nederland blijven wonen. Australië lijkt me ook een mooi land om eventueel naartoe te gaan.’