{"id":3983,"date":"2026-06-05T17:35:56","date_gmt":"2026-06-05T15:35:56","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/?p=3983"},"modified":"2026-06-05T17:35:56","modified_gmt":"2026-06-05T15:35:56","slug":"werkzaamheden-internationale-treinverbinding-coevorden-van-start","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/2026\/06\/05\/werkzaamheden-internationale-treinverbinding-coevorden-van-start\/","title":{"rendered":"Werkzaamheden internationale treinverbinding Coevorden van start"},"content":{"rendered":"\n

De werkzaamheden voor de nieuwe internationale treinverbinding tussen Coevorden en het Duitse Neuenhaus zijn begonnen. Volgens ProRail moet de eerste trein vanaf 13 december 2026 rijden. Voor de komst van de verbinding worden in en rond station Coevorden verschillende aanpassingen aan het spoor en het station uitgevoerd.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor de treinen van Bentheimer Eisenbahn wordt een extra perron aangelegd aan de Holwert-zijde van het station. Daarnaast past ProRail wissels, sporen en seinen aan. Ook wordt op het Nederlandse deel van het traject een extra Duits treinbeveiligingssysteem ge\u00efnstalleerd, ondanks dat de trein slechts ongeveer 500 meter over Nederlands spoor rijdt.<\/p>\n\n\n\n

Naast de werkzaamheden aan het spoor krijgt het station ook een nieuwe toegang aan de westzijde en een lift bij de bestaande tunnel. Volgens woordvoerder Friso Schotanus van ProRail moeten de aanpassingen zorgen voor een betere verbinding tussen de regio\u2019s aan beide kanten van de grens.<\/p>\n\n\n\n

\u201cMet deze nieuwe treinverbinding maken we Coevorden en de regio beter bereikbaar, ook over de grens\u201d, zegt Schotanus. Reizigers krijgen volgens hem een directe aansluiting op het Duitse spoornet richting onder meer Nordhorn en Bad Bentheim. \u201cDat verkort reistijden en maakt het makkelijker om voor werk, studie of vrije tijd over de grens te reizen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

ProRail verwacht daarnaast dat de verbinding bijdraagt aan de economie en samenwerking in de grensregio. De werkzaamheden zorgen later dit jaar wel tijdelijk voor hinder. Van 14 tot en met 23 november rijden er negen dagen lang geen treinen van en naar Coevorden. Informatie over vervangend vervoer volgt later.<\/p>\n\n\n\n

De spoorlijn tussen Coevorden en Bad Bentheim ligt er al sinds 1910, maar wordt al 87 jaar niet meer gebruikt voor personenvervoer.<\/p>\n\n\n\n

Kan de trein naar Duitsland Coevorden vooruithelpen?<\/strong><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor het eerst in 87 jaar gaan er weer passagierstreinen tussen Coevorden en het Duitse Neuenhaus rijden. De vraag is wat die verbinding de stad oplevert: economisch en sociaal. Want een trein rijdt vanzelf, maar bezoekers, banen en bedrijvigheid komen niet automatisch mee.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het is een historisch gegeven: in september 1939 vertrok de laatste passagierstrein vanuit Coevorden richting Duitsland. Nu, ruim acht decennia later, wordt die verbinding hersteld. Vanaf 13 december 2026 rijdt de Bentheimer Eisenbahn weer over de grens, over dertig kilometer opgeknapt goederenspoor, naar Bad Bentheim. De totale investering bedraagt ruim 65 miljoen euro, waarvan de provincie Drenthe en het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat samen 27,8 miljoen bijdragen.<\/p>\n\n\n\n

Cijfers van het al gerealiseerde deel van het traject, aan Duitse zijde, stemmen positief: in plaats van de verwachte 1.700 reizigers per dag maken er inmiddels dagelijks 2.200 tot 2.500 gebruik van de dienst. Voor het nieuwe stuk richting Coevorden wordt gerekend op 900 tot 1.000 reizigers per dag.<\/p>\n\n\n\n

“Met het OV hield het bij de grens op”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor beleidsadviseur Ren\u00e9 Nanninga van de gemeente Coevorden draait de nieuwe verbinding in de eerste plaats om \u00e9\u00e9n ding: personeel. “Voor bedrijven is het soms gewoon lastig om personeel te vinden. Op het moment dat jij ook personeel in Duitsland kunt vinden dat met het openbaar vervoer naar jouw gemeente toe kan komen, dan scheelt dat wel gigantisch.”<\/p>\n\n\n\n

Nanninga staat daarin niet alleen. In de visienota “Visie ter bevordering van grensoverschrijdend openbaar vervoer” (Werkgroep Ruimte & Mobiliteit, 2018) wordt geconstateerd dat voor Nederlandse grensregio’s een enorm sociaaleconomisch potentieel aan de andere kant van de grens ligt, maar dat de ontwikkeling van grensoverschrijdend OV daar ver bij achterblijft. Werknemers die afhankelijk zijn van het OV stuiten keer op keer op dezelfde muur: verbindingen eindigen bij de grens.<\/p>\n\n\n\n

Parkmanager Jankees Klapwijk van Ondernemend Coevorden herkent dat mechanisme precies. “In de algemene zin zou zo’n grens er niet mogen zijn in Europa. Maar die is er toch. Dat betekent dat je al heel snel de neiging hebt om 180 graden te kijken, richting Emmen, Hardenberg en Twente. En je kijkt eigenlijk niet naar het achterland.” De treinverbinding kan dat kantelen, denkt hij: “Door dit soort dingen kun je eigenlijk net als op allerlei andere plaatsen 360 graden kijken. Zowel voor je personeel, maar ook voor je klanten en toeleveranciers.”<\/p>\n\n\n\n

Hij wijst ook op een concrete ontwikkeling die de verbinding extra lading geeft: er zijn plannen voor een internationale MBO in Coevorden, een opleiding die studenten van beide kanten van de grens moet trekken. “Dan helpt het natuurlijk enorm,” zegt Klapwijk. Nanninga vult aan dat ook het toerisme meeloopt: op feestdagen als 1 mei, wanneer Duitsers vrij zijn, organiseert Coevorden al jaren een grote braderie. “Als je ziet hoeveel Duitsers er dan al komen, als dat straks met het openbaar vervoer kan, is het een stuk makkelijker.”<\/p>\n\n\n\n

Klapwijk tempert de verwachtingen wel. “Je gaat pas een andere keuze maken qua vervoer als er wat verandert in je situatie: je krijgt een nieuwe baan, je auto gaat kapot. Op zulke momenten gaan mensen kiezen voor de trein. Zo’n lijn moet je niet na drie jaar al beoordelen.”<\/p>\n\n\n\n

De eerste indruk begint op het perron<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Als de trein straks nieuwe gezichten naar Coevorden brengt, is de vraag wat zij aantreffen wanneer ze uitstappen. Koen Wachtmeester, eigenaar van Bee’s Barbershop naast het station, is daar helder over: “Het stationsgebied is het visitekaartje van Coevorden. Vooral aan onze kant zit nog wat industriegedeelte, verouderd, sommige panden leeg of helemaal verloedering. Dat vind ik niet goed als aangezicht van de stad.”<\/p>\n\n\n\n

De plannen voor woningbouw en herinrichting langs het spoor kunnen dat volgens hem veranderen. “Als je mooie nieuwe gebouwen ziet en wat meer levendigheid, dan schept dat een positief beeld. Het centrum van Coevorden is best mooi en heeft echt geschiedenis, maar dat zie je nu nog niet als je met de trein aankomt.”<\/p>\n\n\n\n

Wat het de barbershop zelf oplevert? Wachtmeester is nuchter. “Wij werken op afspraak en we zitten vol. Mensen die toevallig passeren en binnenlopen, die vangen negen van de tien keer achter het net.” Zijn buren met de lunchroom staan er anders voor: “Die zouden er meer van hebben. Stel je moet een halfuur wachten, dan kun je even een bakje koffie halen.”<\/p>\n\n\n\n

Horecaondernemer Don Vermeulen van Stadscaf\u00e9 Vancouver is eerlijk over zijn eigen positie. “Mijn klanten zijn grotendeels lokaal. De horeca heeft er minder aan dan de winkeliers.” Toch ziet hij de komst van meer Duitsers als goed nieuws voor de stad. “Duitsers trekken echt het centrum in. Ze pakken altijd een terrasje, altijd een ijsje. En ze betalen altijd contant.” Hij denkt dat vooral modewinkels kunnen profiteren: “Net over de grens lopen ze op dat vlak nog wat achter. Als weekly leader kun je daar echt op inspelen.”<\/p>\n\n\n\n

Vermeulen plaatst die kansen wel meteen in een breder kader. Volgens hem is een treinverbinding alleen niet genoeg. “Wij zijn geen winkelstad, wij zijn een bezoekersstad.” Hij noemt het Pieterpad (“een gouden ader voor heel Coevorden”), de haven, het kasteel en de rijke stadsgeschiedenis als troeven die nu onvoldoende worden uitgespeeld. En watertoerisme: “Een nachtje liggen in de haven kost tien euro met stroom en water. Die mensen komen van overal. Coevorden is bereikbaar vanuit de hele wereld eigenlijk.”<\/p>\n\n\n\n

Optimisme, m\u00e9t een opdracht<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Herman Eulink, die binnenkort naar een appartement naast het station verhuist, kijkt met historisch besef naar de nieuwe verbinding. “Duitsers kwamen vroeger heel veel in Coevorden, met name winkelen deden ze hier vroeger heel veel.” Dat is volgens hem veranderd. “Coevorden heeft wel het veer gelaten met de middenstand. De Bentheimstraat was vroeger \u00e9\u00e9n grote winkelstraat.” Of de trein dat tij kan keren? “Je moet ze ook aantrekkelijk houden. Dat wordt dan een zaak van de gemeente.”<\/p>\n\n\n\n

Voor Vermeulen is de conclusie helder. Een betere verbinding is geen garantie, maar een kans die verzilverd moet worden. “Als je gaat afwachten, gebeurt er niets. Je moet het kenbaar maken. Vlaaiers door de deur gooien in Neuenhaus, adverteren in een krant, dat soort dingen.” En hij voegt er iets aan toe dat verder gaat dan marketing: “Ik denk dat als je zelf al niet trots bent op waar je woont, je het ook niet kunt overbrengen aan mensen.”<\/p>\n\n\n\n

Of de nieuwe treinverbinding daadwerkelijk zorgt voor meer bezoekers, extra werkgelegenheid en een sterkere economie zal de komende jaren moeten blijken. Voorlopig overheerst bij gemeente, ondernemers en bewoners voorzichtig optimisme. Niet omdat de trein op zichzelf Coevorden zal veranderen, maar omdat de verbinding volgens hen nieuwe mogelijkheden biedt. De infrastructuur komt er. Wat er aan het einde van het spoor te vinden is, is aan de stad zelf.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

De man die Coevorden niet vergeten laat<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Toen Gerrit Kleis hoorde dat er na 87 jaar weer passagierstreinen gaan rijden tussen Coevorden en het Duitse Neuenhaus, was zijn reactie kort en helder: “H\u00e9, h\u00e9. Eindelijk.” Voor de 86-jarige stadshistoricus is de verbinding een herinnering aan een tijd waarin Coevorden en Duitsland veel sterker met elkaar verbonden waren.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In de tuin van Gerrit Kleis (86) staat de tijd stil. Een sprookjesachtige wirwar van rozen, struiken en oude bomen omringt het kleine atelier achter zijn huis in Geesbrug, waar decennialang boeken werden gedrukt op handpersen die hij zelf bediende. Binnen torenhoge boekenkasten tot het plafond. Aan zijn werktafel luistert Kleis naar een passage uit het boek waar hij momenteel aan werkt. Omdat zijn zicht hem steeds vaker in de steek laat, laat hij de tekst door zijn computer voorlezen.<\/p>\n\n\n\n

“Van binnen ben ik jong,” klinkt het uit de luidsprekers. “Maar mijn vlees wordt zwakker.”<\/p>\n\n\n\n

Het is die spanning, tussen wat hij nog wil en wat zijn lichaam hem toestaat, die het gesprek met Coevordens offici\u00eble stadshistoricus kleurt. Want Kleis heeft nog veel te vertellen. En de tijd dringt.<\/p>\n\n\n\n

Hij werd geboren op 18 april 1940, drie weken voordat de Duitse troepen Nederland binnenvielen. Zijn vroegste herinnering is er een van angst, toen hij vier jaar oud was.<\/p>\n\n\n\n

“Mijn ouders sleurden mij uit bed en namen me mee naar de kelder van de overburen. Daar zat de halve straat al. Je hoort lawaai, iedereen is zenuwachtig, mensen zijn bang. En jij weet zelf niet wat er aan de hand is.”<\/p>\n\n\n\n

Het bombardement op Coevorden maakte diepe indruk op de kleuter. Maar het plantte ook iets: een gevoel voor de stad als plek met gewicht, met geschiedenis en met littekens.<\/p>\n\n\n\n

Kleis groeide op in de Molenstraat. Later woonde hij aan de Friesestraat, in het pand waar decennialang caf\u00e9 ’t Geveltje gevestigd was. Zijn vader had er een fietsen- en motor reparatiebedrijf en toeterde graag langs de meisjes als hij voorbijreed op zijn motor, vandaar zijn bijnaam: Toet. Gerrit erfde automatisch de zijne: Toetje.<\/p>\n\n\n\n

“Vroeger kende iedereen elkaar in Coevorden,” zegt hij. “En de meeste mensen hadden ook een bijnaam, want er waren zoveel families met dezelfde achternaam. Er zijn meer dan driehonderd bijnamen bekend.”<\/p>\n\n\n\n

Hij somt er een paar op: Snet, Tabbert, Seveert. Het klinkt als een ode aan een wereld die verdwenen is.<\/p>\n\n\n\n

Op zolder van het ouderlijk huis richtte hij als kind zijn eerste museum in. Meer dan 250 voorwerpen, keurig gecatalogiseerd in een schrift. Fossielen die hij zelf opgroef in het Teutoburgerwoud als zijn ouders op zondag naar Duitsland reden. Voorouderbeeldjes en bananenrokjes uit dozen van een Haagse kweekschool. Een krokodillenschedel van meer dan een halve meter. Een krokodillenhuid, geschoten in Nederlands-Indi\u00eb in 1939, die ligt er nog steeds.<\/p>\n\n\n\n

“Voor twee cent mocht je naar binnen,” zegt hij, en er verschijnt iets van een glimlach.<\/p>\n\n\n\n

De bezoekjes van de buurman die een grote krab bracht. De dozen vol eieren, van struisvogel tot winterkoninkje. Het waren de eerste vormen van wat zijn leven zou worden: verzamelen, ordenen, bewaren.<\/p>\n\n\n\n

Na het gymnasium studeerde hij Nederlands en geschiedenis in Amsterdam, waar hij leraar werd op een gymnasium. Maar hij gaf ook tien jaar lang les op een theaterschool.<\/p>\n\n\n\n

“Ik heb veel beroemde leerlingen gehad,” zegt hij, en hij noemt de familie Knots. “Die zijn nu ook al een jaar of zestig, denk ik.”<\/p>\n\n\n\n

Kleis vertelt dat hij eigenlijk zelf acteur wilde worden. Het toelatingsexamen liep mis.<\/p>\n\n\n\n

“Ik had een veel te moeilijke opdracht gekozen.”<\/p>\n\n\n\n

Hij lacht.<\/p>\n\n\n\n

“Maar het gekke is dat ik later toch leraar geworden ben.”<\/p>\n\n\n\n

Ondertussen bleef Coevorden trekken. Vanuit Amsterdam begon hij systematisch prenten, platen en foto’s van de stad te verzamelen.<\/p>\n\n\n\n

“Van het begin af aan,” zegt hij. “Want ik wist dat er dingen verdwenen als je niet oppaste.”<\/p>\n\n\n\n

En er verdween veel.<\/p>\n\n\n\n

Dat is wat Kleis het meest dwars heeft gezeten in zijn leven als historicus: de sloop. Een 17e-eeuwse officierswoning op het Weeshuisplein in Coevorden, met een eigen waterput in de kelder, werd in de jaren vijftig afgebroken voor een zwembad. De laatste vakwerkgevel aan het einde van de Molenstraat, waar zijn tante woonde, verdween. De boompjesmarkt, waar sinds 1752 rijen kastanjes stonden, is volledig weggehaald bij de recente herinrichting van het centrum.<\/p>\n\n\n\n

“Als je naar Neuenhaus gaat, zie je daar nog allemaal houten topgevels,” zegt hij. “Dat is typische Saksische vakwerkbouw. Wij hebben dat in Coevorden ook gehad. Maar de restanten zijn allemaal afgebroken na de oorlog.”<\/p>\n\n\n\n

Hij schudt zijn hoofd.<\/p>\n\n\n\n

“De politiek wilde toen alles vernieuwen. Maar daarmee hebben ze eigenlijk de toekomst van het toerisme vernietigd.”<\/p>\n\n\n\n

Van de dikste kastanje op de boompjesmarkt bewaart hij thuis nog een stuk hout.<\/p>\n\n\n\n

Die band met Duitsland, zo wordt al snel duidelijk, is voor Kleis geen bijzaak. Het is de kern van wat Coevorden is.<\/p>\n\n\n\n

“De graafschap Bentheim, het Duitse gebied net over de grens, en Coevorden hebben heel veel met elkaar te maken, al heel ver terug in de middeleeuwen.”<\/p>\n\n\n\n

Hij vertelt over middeleeuwse graven, bisschoppen van Utrecht en veldslagen. Maar ook over iets gewoners.<\/p>\n\n\n\n

“Vroeger wandelde de Coevordense jeugd in het weekend helemaal via het Laar, aan de andere kant van de grens. Men trouwde met elkaar. Men sprak hetzelfde dialect.”<\/p>\n\n\n\n

Hij lacht.<\/p>\n\n\n\n

“Als ik nu in het Laar ga tanken, praat ik gewoon plat Coevordens. En dan krijg ik ook antwoord in plat Coevordens.”<\/p>\n\n\n\n

Dat er na 87 jaar weer passagierstreinen gaan rijden tussen Coevorden en Neuenhaus, ziet Kleis als een logische ontwikkeling. Voor hem voelt de terugkeer van de verbinding als het herstellen van iets dat er altijd al had moeten zijn.<\/p>\n\n\n\n

Al jaren heeft hij er een eigen naam voor:<\/p>\n\n\n\n

“Van kasteel naar kasteel. Het kasteel van Bentheim en het kasteel van Coevorden, die toch al iets met elkaar in de geschiedenis te maken hebben gehad.”<\/p>\n\n\n\n

Hij ziet de verbinding als meer dan infrastructuur.<\/p>\n\n\n\n

“Die tocht langs die dorpen is ontzettend leuk. Je kunt in het Laar uitstappen, in Neuenhaus, bij het klooster Frenswegen bij Nordhorn.”<\/p>\n\n\n\n

Hij wordt enthousiast.<\/p>\n\n\n\n

“Als de fiets mee in de trein mag, kun je onderweg ook naar allerlei andere plaatsjes.”<\/p>\n\n\n\n

Vorig jaar werd Kleis benoemd tot officieel stadshistoricus van Coevorden. Hij ontving de titel tijdens de premi\u00e8re van een videoserie over de stadsgeschiedenis, waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Eerder schonk hij zijn priv\u00e9collectie van 89 gravures, tekeningen en kaarten aan het gemeentearchief.<\/p>\n\n\n\n

“Ik wil graag dat het bij elkaar blijft. Dat het niet apart en los verkocht wordt door mijn nabestaanden. En dat iedereen het kan zien.”<\/p>\n\n\n\n

Maar de erkenning stemt hem niet alleen tevreden.<\/p>\n\n\n\n

“Wat ik wel heel jammer vind,” zegt hij, “is dat er onder de Coevordenaars zelf nog veel te weinig belangstelling is.”<\/p>\n\n\n\n

Bezoekers uit de Randstad zijn vaak stomverbaasd.<\/p>\n\n\n\n

“Die zeggen: God, ik wist niet dat het zo interessant was hier. Ik wist helemaal niet dat Coevorden zo oud was.”<\/p>\n\n\n\n

Hij laat een stilte vallen.<\/p>\n\n\n\n

“Coevorden is meer dan 800 jaar oud. Als plaats misschien wel ouder dan Amsterdam.”<\/p>\n\n\n\n

Aan zijn werktafel, die hij vijftig jaar geleden liet maken en die net als hijzelf de sporen van de tijd draagt, werkt hij verder. Over zijn jeugd op de Molenstraat. Over de ontdekking van het leven. Over wat het betekent om iets te willen bewaren in een wereld die voortdurend vergeet.<\/p>\n\n\n\n

“Ik word blind,” zegt hij. “En dan kan ik niet verder. Maar ik heb nog veel te vertellen.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De werkzaamheden voor de nieuwe internationale treinverbinding tussen Coevorden en het Duitse Neuenhaus zijn begonnen. Volgens ProRail moet de eerste trein vanaf 13 december 2026 rijden. Voor de komst van<\/p>\n","protected":false},"author":1537,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3983","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3983","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1537"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3983"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3983\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3984,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3983\/revisions\/3984"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3983"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3983"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/lokaal25-26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3983"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}