Een strijd meer waard dan een olympische medaille: Het verhaal van Marjanne Kattenberg

Voor de naasten van olympiërs is de spanning soms nog groter dan voor de sporter zelf. Zij zitten niet op het ijs, maar voelen elke ronde, elke versnelling, elke fout. Ze leven mee, hopen, en tellen seconden. Ook in Milaan was dat deze winter niet anders. 

Twintig jaar geleden bevond Marjanne Kattenberg zich in precies deze rol. Trotse zus van schaatsster Gretha Smit. Tijdens de Olympische Winterspelen 2006 reisde zij Samen met haar andere zusje Janita, en echtgenoot Wiljan af naar Turijn om haar zus aan te moedigen. Gretha was geen onbekende in de schaatswereld. Vier jaar eerder veroverde ze zilver op de Olympische Winterspelen 2002 in Salt Lake City. 4 jaar later was Gretha opnieuw medaillekandidaat op de lange afstanden in Turijn. Maar waar andere olympische families zich volledig konden richten op de olympische droom, kwam Marjanne onverwacht in een heel andere werkelijkheid terecht. Een strijd die niets met schaatsen te maken had, maar uiteindelijk nog veel meer waard is dan een gouden medaille.  

Aangekomen in een hotel vlakbij Turijn kreeg Marjanne last van heftige buikpijn “Ik was toen 27 weken zwanger.’’ Samen met Wiljan scheurden ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Nog diezelfde avond beviel Marjanne via een keizersnede van een zoon met de naam David. Voor Gretha was het al duidelijk dat ze niet ging starten op de 5 kilometer vanwege een wissel binnen de Nederlandse ploeg. “Gretha is toen meteen naar het ziekenhuis gekomen. Het was jammer dat ze niet mocht starten, maar stiekem vonden we het wel fijn niets gemist te hebben. Wij zijn opgegroeid op de boerderij, dus zelf staan we nuchter in dingen als tegenslagen. We hadden inmiddels ook wel wat anders aan ons hoofd dan de spelen.”  

De eerste dagen waren het zwaarst voor de familie Kattenberg. Het was heel belangrijk dat David goed op gewicht bleef. ‘’Zijn hoofd was zo groot als een tennisbal, en zijn beentjes even lang als mijn pink.’’ De eerste week verliep voor de kleine David dan ook niet goed. Hij viel af 970 naar 760 gram. ‘’Dan schiet het wel even door je hoofd: Hij gaat dit gewoon niet redden.’’ Normaal gesproken geniet je na je bevalling van je kraamweken, maar die zaten er voor de familie Kattenberg niet in. “Je merkte de drukte van de spelen in het ziekenhuis, maar de zorg was er gelukkig niet minder om.’’ Maar het communiceren in een andere taal, het regelen van een noodpaspoort en meerdere bloedtransfusies maakten de dagen voorbijgaan. De spanning en fysieke uitputting brachten Marjanne in wat ze zelf haar ‘overlevingsstand’ noemt.  

“In het ziekenhuis leefden we echt van dag tot dag.” vertelt ze. “Elke dag extra telde voor David.” Haar eigen herstel na de keizersnede schoof naar de achtergrond. Slapen deed ze nauwelijks, en eten vergat ze soms. “Je moederinstinct gaat volledig aan, en stilzitten kon ik niet. Alles draaide om hem.” 

Na een aantal weken kwam er stabiliteit. De familie vond een tijdelijk appartement in de buurt van het ziekenhuis. Wiljan moest gewoon werken in Nederland, dus bezocht Marjanne en David om de week. Ook ging de nog maar één-jarige dochter Roos, grote zus van David, een aantal keren mee. ‘’Roos vond het allemaal maar raar en snapte de situatie niet. Ze is dan ook niet vaak geweest.’’  

Er was zelfs een moment waarop overplaatsing naar Nederland mogelijk leek. Toch besloten ze in Italië te blijven. “De artsen kenden ons inmiddels door en door. Voor ons gevoel was dat het veiligst.” Ook het verplegend personeel leefde mee. Ze wisten dat Marjanne eigenlijk voor de Olympische Spelen in Turijn was gekomen en dat haar zus daar op het ijs kon staan. Op een avond kwamen de zusters met een kleine televisie haar kamer binnen, zodat ze vanuit haar ziekenhuisbed toch iets van de Spelen kon volgen. “Dat waardeerde ik echt enorm, Gretha moest daar ook hard om lachen!” Zegt ze.  

Na dertien weken waren David en Marjanne sterk genoeg om de reis naar Nederland te maken. “Dertien weken is lang, maar je leeft in zo’n bubbel dat je het in het moment nauwelijks beseft.” 

Vijf jaar later is het gezin teruggegaan naar Turijn om herinneringen op te doen. David is nu twintig jaar en studeert aan Hogeschool Windesheim. Niet als schaatser, zoals zijn tante, maar voor geschiedenisleraar. Marjanne kwam niet thuis met een winnende olympiër, maar met een zoon die had gevochten voor zijn leven. “We hebben hem niet voor niets David genoemd,” zegt ze. “Dat betekent dappere strijder.”