Van Irak naar Nederland

Hallo allemaal, welkom. Mijn naam is Abdullah en ik ben 22 jaar. En ik ben sinds 2010 in Nederland en geboren in Irak. Dus ik ga hierbij mijn verhaal vertellen. Terwijl Abdullah zijn verhaal vertelt stel ik een paar vragen tussendoor.

Wat was de oorzaak dat jullie naar Nederland moesten vluchten?

Het begon allemaal met de inval van Amerika, voor de olie. Toen kwamen er Amerikaanse soldaten die onder andere Irakese mensen vermoorden. Er waren veel dingen gebeurd, en het was niet veilig voor ons. Mijn familie besloot, we gaan hier weg. Mijn vader vertrok eerst naar Nederland. Hij heeft ervoor gezorgd dat wij hier naar Nederland konden komen door middel van de meereisregeling. Hij vertrok eerst alleen. Vervolgens ging hij praten met de regering, volgens mij. Mensen die ervoor zorgen dat wij ook naar Nederland kunnen komen, namelijk van de immigratiedienst.

Mijn vader vertrok dus naar Nederland waar hij het eerste jaar alleen was. Wij verbleven in deze tijd ondertussen bij mijn oma in Jordanië. En toen, een half jaar tot acht maanden later, kwamen we naar Nederland.

Hoe ben je dan vanuit Irak naar Nederland, en de tussenstop Jordanië, toegegaan?

Met het vliegtuig, man. Sommige mensen hadden geluk, die konden met vliegtuig. Andere mensen moesten met ander vervoer, met auto of met de boot. Maar wij hadden dus wel geluk. Toen kwamen wij met vliegtuig.

Heb je nog steeds familie in Irak wonen?

Ik heb heel veel familieleden in Irak wonen. Mijn familie is eigenlijk overal. Grotendeels in Irak en daar in de buurt, zoals Egypte en Jordanië. Sommigen zijn in Duitsland en Amerika. Het is nu een beetje verspreid.

Dus iedereen is op een andere plek beland door de onveiligheid en Amerikaanse invasie.

Ja man, klopt. Tussen de een en twee miljoen doden en dat voor een leugen en olie. Zover ik weet. Ja, George W. Bush heeft daar de boel flink verpest. Saddam Hussein was ook geen lieverdje, maar ze kwamen vooral voor de voorraad olie en goud.

Hoe zijn jullie vanuit Jordanië naar Nederland toegegaan?

Ja, dat was met het vliegtuig. We gingen met de auto van Irak naar Jordanië, eigenlijk met de bus. En toen moesten we alle spullen achterlaten of aan onze familie geven. En van Jordanië naar Nederland met het vliegtuig, want via Jordanië kun je makkelijk vliegen.

Hoe verliep dat en wat gebeurde er toen je in Nederland aankwam?

Ik kwam aan op het vliegveld, toen was mijn vader daar met zijn vriend. Die haalden ons op. Vervolgens konden we een paar maanden in zijn appartement blijven, of een paar weken, ik weet het even niet meer. En toen daarna moesten we naar AZC, in Dronten dacht ik. Daar hebben we ongeveer 3 tot 4 maanden gezeten. Ik kan me niet veel van deze tijd herinneren, maar ik kan me wel herinneren dat het op een gegeven moment wel gezellig was. Het werd wel goed geregeld. Je had gewoon maaltijden en personeel van het COA die begripvol waren. Dit was in mijn tijd, ik weet niet hoe het nu is. Je had overal tafelvoetbal- tafels of plekken waar kinderen konden spelen. Van die ruimtes met activiteiten en zo. Er waren heel veel mensen van allemaal andere landen, maar elke week gingen mensen weg, weet je wel. Dus dan heb je net een band gemaakt met iemand anders, en vervolgens gingen ze dan weg. Sommige mensen werden dan teruggestuurd en anderen konden nog blijven. Maar na drie tot vier maanden werden wij goedgekeurd, als ik mij dit goed herinner. Daarna konden we terug naar mijn vader naar het appartement.

Ik heb het niet echt negatief ervaren. Wat ik me kan herinneren, het was wel altijd positief. Die mensen zorgden wel goed voor ons. Ik weet niet hoe het nu is. Maar in die tijd waren er lieve mensen die ons wouden helpen.

Hoe was dat dan, de eerste dagen/maanden dat je in het appartement zat? Had je moeite met de Nederlandse taal bijvoorbeeld?

Ja, ik had natuurlijk heel veel moeite met de Nederlandse taal. Ik ging eerst naar een basisschool. Ik kwam daar aan, maar ik begreep helemaal niks, maar ik ging wel vrienden proberen te maken. Ik had één buurjongen waarmee ik al goed bevriend was. We gingen veel praten met gebarentaal en een beetje proberen te praten maar voornamelijk met gebaren. Op een gegeven moment kwam ik in groep drie. Deze tijd ging ik naar een nieuwe school.

Toen merkte ik wel dat sommige mensen aardig waren en sommigen onaardig. Omdat ik niet de taal kon spreken gingen sommige mensen er misbruik van maken. Ik weet nog dat een paar jongens mij verkeerde woorden gingen aanleren. Ze zeiden zoiets als: “Ik ben dom.” Is iets goeds. Of bijvoorbeeld mij “Yo, sukkel.” laten zeggen. Dan liepen ze naar de leraar toe en zeiden ze dat ik dat tegen klasgenoten zei. Ik wist niet wat het betekende, toen werd de leraar boos op mij. Maar ik wist niet beter.

Ik weet nog wel, op mijn allereerste schooldag, dat was echt zo dom. Het was pauze, iedereen was weg en ik begreep niet waar ze gebleven waren. Ik ging gewoon huilen in de hoek en toen kwamen de leraren die vroegen wat er aan de hand was, maar ik kon geen Nederlands en ik bleef daar een half uur lang huilen. Totdat mijn klasgenoten terugkwamen. Ik dacht, oh, oké daar zijn ze. Dat was de eerste schooldag, man.

Maar op een gegeven moment ging ik wel een beetje leren en de kunst afkijken van mijn leeftijdsgenoten. Mensen waren wel aardig, die gingen mij wel helpen. Je hebt altijd wel aardige mensen en gemene mensen, niet discriminatie. Dat kwam wel een beetje later, denk ik. Maar sommige mensen hebben liever niet, omdat je bijvoorbeeld een andere kleur hebt, dat ze met je omgaan. En sommige mensen boeien dat niet. Soms heb je wel van die opmerkingen, die ik wel heb ervaren.

Je had het over discriminatie, dat het later kwam. Wat kan ik mij daarbij voorstellen?

Als je bijvoorbeeld gaat voetballen en je maakte een fout, dan werden er dingen gezegd zoals kutbuitenlander, of ga terug naar eigen land of je hoort hier niet; zulke dingen. Maar het waren altijd bijna altijd dezelfde mensen. Maar het waren ook veel Nederlanders die juist voor me opkwamen.

Gelukkig, dat moet wel geruststellend zijn geweest.

Het ligt aan de opvoeding in mijn ervaring, laat ik het zo zeggen. Maar ja, ik mocht bepaalde dingen niet eten, zoals varkensvlees en snoep met gelatine. Daarmee ben ik flink uitgedaagd en gingen ze zeggen van, “oh ja, lekker, varken,” weet je wel? Gewoon allemaal uitdagen, maar het waren gewoon kinderen. Dus ik neem, en nam het hen niet kwalijk.

Dit was allemaal op de basisschool. Op de middelbare school heb ik niet echt veel discriminatie ervaren. Wel gewoon buiten school, bijvoorbeeld op het voetbalveld.

Daar heb ik meerdere verhalen over gehoord. Hoe waren deze ervaringen voor jou?

Nou, er zijn wel altijd van die bepaalde jongeren die ervoor zorgen dat je er niet echt bij hoort. In mijn geval heb ik dit niet vaak meegemaakt, maar soms wel een nare opmerking. Je mist een goal en dan is weer “kutbuitenlander” ofzo, weet je wel? Of “terrorist, blaas jezelf op.” Maar sommige mensen maken een grapje.

Kijk, ik had persoonlijk er nooit zo’n moeite mee. Het zijn gewoon woorden, toch. Dus het boeide me niet zoveel. Ik kom voor mezelf op en heb al zeg ik het zelf, een sterke persoonlijkheid. Dus ik vat het nooit echt persoonlijk op. Ik heb tot nu al gewoon goede ervaringen gehad.

Gelukkig, er zijn namelijk teveel mensen die het niet goed ervaren, ook terwijl ze al jaren in Nederland zijn of er zijn geboren.

Precies. Ik heb ook bij vrienden van mij die een hele slechte ervaring hadden. Maar het is maar hoe je het opneemt, toch? Sommige mensen gaan er mee zitten. Sommige mensen laten het gewoon het ene oor in, en het andere oor eruit.