Bij euthanasie maakt een arts op verzoek een einde aan het leven van de patiënt. “Ik heb het idee dat het publiek niet door heeft wat het met een dokter doet, hoeveel energie het kost, hoeveel tijd het kost en hoe spannend het is,” vertelt een huisarts die graag anoniem wil blijven.
De huisarts in kwestie geeft aan dat de kritiek die haar het meest raakt is dat patiënten vaak klagen dat hun huisarts geen euthanasie wil doen. “Kritiek op huisartsen in het algemeen dat het soms moeilijk is om euthanasie voor elkaar te krijgen.” Het gevolg daarvan kan zijn dat ze andere manieren vinden. RTL-nieuws vertelt dat er vaker een einde wordt gekozen door te stoppen met eten en drinken als een euthanasieverzoek wordt afgewezen.
Zij legt uit dat zij nooit kritiek heeft ontvangen over het uitvoeren van euthanasie, omdat ze het nog maar een keer heeft uitgevoerd. “Ik had wel een keer een man die wilde euthanasie en die had drie kinderen en ik had het idee dat de kinderen het er niet mee eens waren, maar uiteindelijk is hij op een natuurlijke manier gestorven.”
“Bij die meneer waarbij het uiteindelijk niet nodig was had ik sowieso heel veel twijfel, omdat die meneer zelf nog heel jong was en hij nog jonge kinderen had. Drie kinderen die in de pubertijd zaten. Daar had ik zeker twijfels. Ik was wel opgelucht dat hij op een natuurlijke manier was gegaan.”
“Ik wil dat de patiënt zich gehoord en serieus genomen voelt, maar ik wil ook dat de patiënt mij serieus neemt. En begrijpt dat het voor mij geen simpele uitvoering is.” “Om elkaar serieus te nemen, vertelt de arts, is het belangrijk om er uitgebreid over te praten. Meerdere keren, meerdere gesprekken. En belangrijk is dat de euthanasie wens consistent is.”
“Ik begrijp dat mensen hier verschillend over denken, want als jij een partner hebt die heel erg lijdt en je weet dat diegene euthanasie wil dan wil je graag voor diegene opkomen, dan wil je die graag helpen. En zorgen dat het goed gaat. Maar er zijn ook heel veel mensen die er echt te makkelijk over denken, zij vergelijken het bijvoorbeeld met een zieke kat. Die krijgt gewoon een spuitje en dus denken mensen dat het dan in de mensen wereld ook zo kan. Iemand is ziek dus die kan morgen gewoon een spuitje krijgen, maar zo werkt het niet. Die eisen zijn ook heel zorgvuldig. Dat kan niet van de ene dag op de andere dag.”
“Ik vond het moeilijk, omdat het wat tegenstrijdig is, je wil eigenlijk liever mensen beter maken. Het is onnatuurlijk dat maakt het moeilijk. Het kostte heel veel energie dus ik zag er erg tegen op.” Ze legt uit welke gevoelens er spelen voor en na zo’n traject. “Twijfel of het wel de juiste weg is, twijfel of ik het wel wil doen. Na de tijd was het vooral opluchting. Dat het goed gegaan was. Dat het gelukt was.” “Het is een grote verantwoordelijkheid ook al is er een tweede dokter betrokken. Een zware verantwoordelijkheid.”
“Ik ben huisarts van beroep en dan kom je eigenlijk automatisch in de opleiding al in aanraking met euthanasievragen. En pas toen ik mijn eigen praktijk had, kwam ik echt in aanraking met de vraag om het echt ook uit te voeren, de euthanasie.”
“Ik vind het leuk om met mensen om te gaan, mensen gerust te kunnen stellen en samen te werken met een kleinere groep. Die variatie vind ik heel leuk, dus dat je alle leeftijden van nul tot 99 hebt. Elke dag is weer anders. Dus je hebt als huisarts heel veel verschillende soorten klachten en die variatie maakt het leuk. Dus dat je soms een moedervlek weghaalt en soms juist een gesprek over depressie hebt. En dan weer een snotneus. Dat is leuk, dat je niet elke dag hetzelfde doet.“
neeskepleijsier 
Iris Hulzinga