“Jongeren gingen naar elkaar met problemen in plaats van naar de begeleiding”

Wat is je ervaring in de jeugdzorg?

“Dit is een lang verhaal, dus ik zal het kort houden. Ik kom uit een huis waar mijn moeder niet de beste moeder was. Heel kort gezegd: ze is een narcist die over alles liegt en mij fysiek en emotioneel mishandelde. Ik heb een tijdje in de pleegzorg gewoond, daar was ik naartoe gestuurd door mijn moeder toen ik elf was. Ik heb op drie plekken gezeten. Op een gegeven moment ben ik weer thuis gaan wonen. Dat ging na een tijdje ook niet meer goed, want grof gezegd: mijn moeder is een kutmoeder.  Daarna heb ik veel gekeken naar opties om het huis uit te gaan, tot ik op mijn 16e naar een psycholoog ging om een diagnose voor depressie te krijgen. Ik heb daar veel gedeeld over mijn thuissituatie en ben in de jeugdzorg gegaan. Daar heb ik in meerdere groepen gewoond. Eerst heb ik op het leerhuis gewoond in Zutphen. Daarna ben ik een tijdje naar een kamertrainingscentrum verhuisd. Daar zit je in een appartement en heb je soms nog begeleiding die langskomt. Dat ging een tijd goed, totdat het mentaal slechter met mij ging en ik heel vaak paniekaanvallen kreeg. De begeleiding moest zo vaak van hun normale werk naar mij toe, dat ik werd overgeplaatst naar de crisis op de oude wand. Dat is de groep die de KTC managde.  Toen werd ik 19 en zeiden ze dat ik hun hulp niet meer nodig had en werd ik weggestuurd. Ik heb hulp gezocht bij beschut en beschermd wonen in Zutphen Met veel geregel en verwarring is dat uiteindelijk goedgekomen en is dat daar nu ook waar ik nog steeds woon.”

Heb je ook momenten in de jeugdzorg waarop je dacht dat de manier van aanpak eigenlijk veel beter kon?

“Heel veel. Bijvoorbeeld, ik had een keer een 2 uur lange paniekaanval en dat had zo veel beter aangepakt kunnen worden. Zowieso na 5 minuten hyperventileren moet je al 112 bellen; dat was toen niet gedaan. Uiteindelijk is de huisarts gebeld en moest ik een pil krijgen die we niet hadden en die ik ook niet kon slikken vanwege de hyperventilatie. De mannelijke begeleider begon op een gegeven moment mijn zij te strelen, wat helemaal niet oké is, omdat ik ook gewoon nog een minderjarige was. En 112 is nooit gebeld, dus dat had wel echt beter kunnen gaan, maar er zijn ook nog heel veel andere dingen waaraan gewerkt kan worden. Ik zou nog echt wel een stuk kunnen doorgaan.”

Denk je dat dit lag aan de instellingen of dat dit soort fouten overal gebeuren?

“Er worden overal veel fouten gemaakt. Ik merk heel erg in de jeugdzorg dat er snel gesproken wordt over de negatieve dingen, maar ik moet ook zeggen dat ik best wat mensen ken die juist wel een goede ervaring daarin hadden. Nou komen die minder voor, maar ik heb zelf ook goede begeleiding ontvangen, waarvan ik denk: dit heeft mij wel geholpen en zo moet het vaker gedaan worden. Het probleem is dat het er gewoon niet is. De begeleiding die juist zo goed is, ziet in dat het niet alleen hun werkplek is, maar dat het ook de woonplek van jongeren is. Dat is iets wat heel erg gemist wordt bij mensen die nu in de jeugdzorg werken.”

Wat doe je nu?

“Ik ben vrijwilliger op meerdere plekken en focus me op mentale gezondheid en jeugdzorg. Ik werk daar als ervarings kennende. Vanwege de dingen die ik heb meegemaakt heb ik echt een grote passie voor mijn werk, ik wil dat de jongeren in het systeem het beter hebben. Ook is het extra fijn voor de jongeren dat zij nu ook met iemand kunnen praten die door hetzelfde proces is gegaan.  Ik zou hierin blijven groeien en wil verdergaan met mensen helpen.”