Een mensenrecht, nu nog een uitzondering op een misdrijf

Nadia de Vries

9 januari 2026

“Shit”, twee streepjes op de test. De zwangerschapstest, achttien jaar en zwanger. Iets wat toch regelmatig voorkomt, omdat je jong en onbezonnen bent. Ook een angst van mij. Ik heb het geluk met een stabiele relatie en een hele lieve vriend, maar toch zou een kindje absoluut nog niet welkom zijn. Voor een abortus kiezen is al een moeilijke keuze en om dan nog eens te bedenken dat vreemde mensen je voor de kliniek willen tegenhouden, omdat het embryo in jouw buik volgens hen recht heeft op leven, is voor mij een feit waar ik niet met mijn hoofd bij kan.  

Eén op de vijf vrouwen in Nederland raakt ongepland zwanger in haar leven. Hiervan gebruiken twee van de drie vrouwen anticonceptie. Wanneer er dus verantwoordelijke keuzes worden gemaakt of er wel of geen kinderwens is, is zwanger raken helaas niet uit te sluiten. Er bestaat namelijk geen enkele anticonceptie die voor de volledige 100 procent betrouwbaar is. Hoewel veel mogelijkheden in de buurt komen, is er te allen tijde bij vruchtbare vrouwen een kans op een ongeplande zwangerschap. 

Het voorrecht dat wij hebben in Nederland voor een abortus is mondiaal allesbehalve vanzelfsprekend. Nederland wordt gezien als een van de landen met de beste abortuszorg ter wereld. Hoewel het legaal is wanneer het door een gecertificeerde arts wordt gedaan, staat abortus nog steeds in het Wetboek van Strafrecht. Zolang er gehandeld wordt via de Wet afbreking zwangerschap (Wafz) is het plegen van een abortus niet illegaal. Toch staat het nog in het Wetboek van Strafrecht. Dat betekent dat een vrouw nog steeds niet het ‘menselijke recht’ heeft om zelf de keuze te maken wat er in haar buik gebeurt. Het wordt nu dus gezien als een uitzondering op een misdrijf, in plaats van dat het bij de normale medische zorg inbegrepen zit. 

Je vraagt van een kind dat nu eigenlijk zelf nog een kind is, een baby te moeten baren en op te voeden, terwijl het nog maar de start van het leven is als jongvolwassen vrouw. In een ideale situatie, als dat binnen dit onderwerp mogelijk is, is het een ongelukje in een stabiele relatie met een ondersteunende omgeving. Echter, in Nederland raken 8 op de 1000 vrouwen ongepland zwanger door seksueel misbruik. Wat dus al een traumatische ervaring is, komt daar de oordelen van de buitenwereld ook nog eens bovenop, omdat ze beweren dat je nu zelf een misdaad begaat. Deze drempel moet lager. Abortus moet uit het Wetboek van Strafrecht, zodat de stap voor vrouwen kleiner is om een ongeplande baby weg te laten halen.  

Een van de redenen dat abortus nog in het wetboek van strafrecht staat, is dat onveilige abortussen wereldwijd de grootste doodsoorzaak zijn van zwangere vrouwen. Genoeg reden om het hierom in het Wetboek van Strafrecht te laten staan, is het niet. Abortussen kunnen net zoals alle andere medische ingrepen opgenomen worden in de zorgwet en het tuchtrecht. Men vindt daarnaast ook dat elk teken van leven recht heeft op leven. Ik vind daarentegen dat zolang het wezen niet buiten de baarmoeder kan leven, de drager alle rechten heeft van besluit. Het beïnvloedt namelijk het leven van iemand voorgoed. Een kind op de wereld zetten en hier vervolgens niet met al het nodige verantwoordelijkheidsgevoel mee om kunnen gaan, doet een kinderleven meer schade aan dan het weglaten halen voordat het zelfstandig kan ademen.