Filmrecensie: Love, Simon 

Door: Joep Kemerink

“Iedereen verdient een groot liefdesverhaal.” Dat is de slogan van deze unieke, hartverwarmende ‘coming-out’ film. Gebaseerd op het boek van Becky Albertelli, verscheen ‘Love, Simon’ in 2018 in de bioscoop. Het verhaal gaat over Simon Spier, een tiener uit Georgia. Hij heeft een geheim, hij is homo. Hij raakt in contact met Blue, die ook homo is. Blue is de enige die Simons geheim weet. 

Wat het verhaal erg goed maakt, is dat Simon een rustige, doorsnee jongen is. Ze wijken af van het stereotype dat je vaak ziet over homo’s. Dat versterkt het verhaal. Er zijn nog weinig films waarbij dit het geval is. Hierdoor onderscheidt deze film zich van andere vergelijkbare films. 

De casting laat nog te wensen over, hoewel de hoofdrol, gespeeld door Nick Robinson, erg sterk is. De familie lijkt namelijk te perfect. De vader en moeder zijn gelukkig getrouwd, slim, hebben een goede baan en niet te vergeten, allebei erg knap. De realiteit is heel anders. Al is het wel begrijpelijk waarom ze hebben gekozen voor het “ideale gezin.” De boodschap die ze willen geven is, zelfs als je gezin ideaal is, dat het nog steeds heel erg moeilijk kan zijn om uit de kast te komen. Zelfs tegen hen. 

Eén scène die erg uitblinkt, is de speech van de moeder van Simon, gespeeld door Jennifer Garner. Ze heeft een gesprek met Simon, nadat hij net uit de kast is gekomen tegen zijn familie. Ze zegt: “You are still you, Simon.” Het is een erg speciaal moment, misschien wel de belangrijkste uit de hele film. Omdat mensen die net uit de kast komen vaak bang zijn dat vrienden en familie anders naar ze gaan kijken. Het is belangrijk dat ze weten dat ze nog steeds dezelfde persoon zijn. Het is een sterke boodschap die de film overbrengt. En dat is precies waarom dit soort films worden gemaakt. Voor representatie, om mensen die zelf hiermee worstelen te helpen. 

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.