Na zeven weken weer eens op bezoek bij je oma

Door: Lotte Wilbrink

ASSEN – Het geluid van de opengaande schuifdeuren dreunt door de hal. Ook de bel trekt buitengewoon de aandacht. Het ringende geluid wordt onderbroken door een lieve en zachte stem; “joehoee” en de zoemer van de opengaande deur gaat af.  Bij binnenkomst in de ouderenflat voelt het gelijk een beetje kill en verlaten aan. Daar waar normaalgesproken veel activiteiten zijn en er druk gekakeld wordt bij de koffiehoek, is het nu stil en verlaten. In de lift hangt het zoveelste briefje waardoor de coronamaatregelen nog een keer door het hoofd heen schieten.

 

Tot voor kort mochten bewoners van boven de zeventig jaar geen bezoek ontvangen. Op aandringen van
de ouderenbond ANBO heeft het kabinet besloten dit advies te versoepelen. Gezonde ouderen mogen vanaf 29 april weer langzaamaan bezoek ontvangen. Norbert de Krijger (21) gaat na zeven weken weer op bezoek bij zijn 89-jarige oma, Mieke de Krijger Ouwekerk. Met een papieren tasje vol met tijdschriften en een stukje taart staat hij uitgelaten in de lift te wachten tot we op de zevende etage kunnen uitstappen.

 

 

We lopen door de smalle en een beetje bedompte gang naar de voordeur van het appartement. Er staat een rollator en een kartonnen doos die bedoeld is voor de boodschappen die voor Mieke gedaan worden. De deur gaat langzaam open en er staat een pientere vrouw met een glimlach van oor tot oor. “Kom binnen” hoor ik haar met dezelfde lieve en zachte stem van de intercom zeggen. Ze blijft nog even verbaasd staan tot ze eraan wordt herinnerd dat het nastreven van de 1,5 meter erg lastig is in het kleine en smalle halletje. “Oh ja we kunnen natuurlijk niet te dicht bij elkaar komen”.

De woonkamer hangt vol met antieke en nieuwe schilderijen. Ik neem plaats op een rode bank en tegenover mij gaat de oma van Norbert zitten. Achter haar is de muur niet meer zichtbaar door de grote aanwezige boekenkast. Ik scan snel even door de boeken heen en gok dat er misschien wel meer dan honderd liggen.

 

“Hoe is het nu met u?” vraagt Norbert aan zijn oma. “Ja eigenlijk wel goed, ik vermaak me wel”. Af en toe maakt ze met de andere bewoners van de flat een praatje als ze de post ophaalt of heeft ze contact via de telefoon. Normaalgesproken kan ze dit doen tijdens de activiteiten zoals schilderen of breien, maar die gaan door het coronavirus niet meer door. Mieke geeft aan dat ze het niet heel erg vindt dat alle activiteiten stil liggen. “Ik kan nog steeds schilderen, dat doe ik in mijn slaapkamer. Daarnaast heb ik met iedereen gewoon nog contact, vervelen doe ik daarom niet zo snel”. Ze maakt zich dan ook meer druk om de generatie die nu jong is. “De jongeren kunnen nu helemaal niet naar school en missen best veel, ik zit hier prima thuis”.

 

Terwijl ze starend door het raam op zeven hoog kijkt, geeft ze aan dat ze het wel heel erg mist om naar buiten te kunnen. “Ik vind het zo fijn om even de stad in te gaan om de nieuwe mode te bekijken, maar dat kan ik nu ook niet meer doen”. Als het zover is dat de winkels weer open gaan en iedereen weer naar buiten kan zal ook Mieke weer haar dagelijkse ronde in de stad maken. “Ik ben niet bang, maar het blijft natuurlijk wel eng zolang er nog geen vaccin is”.  Mieke verteld mij dat ze vroeger heeft gestudeerd om analist te worden. Ze heeft dit werk gedaan tot ze met haar man ging trouwen. “Op dit moment had ik het allerliefste weer in het lab gestaan om te werken aan een vaccin voor het virus. Ik had dan geprobeerd om de allereerste te zijn die met de formule komt om een einde te maken aan deze gekke periode”.

 

Het gesprek wordt onderbroken door het vertrouwde geluid van Facetime. Mieke staat op en schuifelt richting de boekenkast. Ze trekt er een Ipad uit in een bruine leren hoes. Terwijl ze weer richting de bank gaat opent ze de hoes; haar dochter uit Den Haag belt. “Hoi mam” klinkt het uit de onderkant van de Ipad.

Als het gesprek voorbij is verteld Mieke met de iPad nog op haar schoot dat ze Facetimen eerst maar drie keer niks vond. “Ik wilde absoluut niet zo’n ding in huis hebben, maar nu doe ik er toch best wel veel mee. Soms zoek ik er zelfs iets mee op als ik iets wil weten”. In tijden van corona vindt ze het toch wel heel erg fijn dat ze kan videobellen. “Op deze manier zie ik toch nog familie en anders was het alleen maar via de telefoon geweest”. Dat ze nu mondjesmaat weer bezoek kan ontvangen vindt ze prettig, maar voelt nog wel een beetje gek. “De fysio komt maandag ook weer langs al vraag ik mij wel af hoe hij dat gaat doen. Waarschijnlijk volledig in het witte pak”, vertelt ze met een grote glimlach. “Ach, zolang hij mij weer kan helpen en er weer mensen over de vloer kunnen komen ben ik te spreken”.

Mieke de Krijger Ouwekerk aan het videobellen met haar dochter uit Den Haag

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.