Na een paar jaar aankloten op de middelbare school is het tijd om de keuze te maken die heel jouw toekomst gaat bepalen. Maar hoe ga je ermee om als je de verkeerde keuze maakt? Doet het iets met je zelfbeeld? En gaat je omgeving anders over je denken? Hierover heb ik gesproken met Nicole Alberts, een intussen achttienjarige student uit Deventer. Ik heb haar vragen gesteld over haar ervaring van de foute studie kiezen, en de mentale impact dat dat meebrengt.
“Ik heb zelf 5 jaar lang niks gedaan op de havo en opeens moet je zo’n grote keuze maken, de druk die daarachter staat is intens”. Een studie kiezen is een lastige taak als je niet een overmatige passie hebt voor iets. “Ik heb nooit een favoriete vak gehad, alles was wel ok”. Toch wou ze gaan studeren, maar wat is de grote vraag. Ze is naar vele open dagen geweest en heeft alles wel gezien. Maar helemaal niks pakte echt haar aandacht. Thuis heeft ze gesprekken met haar ouders en broer over wat hun bij haar vinden passen, maar zij weten het ook niet echt. Ook heeft ze gesprekken met vrienden en vriendinnen. Ze is een lief en sociaal type dus de keuze word al snel social work in Enschede.
“Ik merkte aan mijzelf dat ik meer blij was met dat ik een studie had gevonden, dan dat ik echt dacht dat het bij mij paste. Ik wou perse geen tussenjaar, dit voelde als de enige optie” Op de eerste schooldag voelde het al als foute boel, de vakken spraken haar niet aan en haar klasgenoten waren veel ouder en best bot. Haar ouders vonden dat ze zich aanstelde en het niet een eerlijke kans gaven. “Ik bleef elke dag gaan, maar op de meeste dagen kwam ik jankend thuis”. Het werd met de dag mentaal zwaarder om naar bed te gaan of om überhaupt uit bed te komen. “Op sociale media zie je iedereen die van hun studententijd geniet, dan voelt geen plezier hebben heel eenzaam”. Na een aantal maanden kwam ze op het punt terecht dat ze naar school ging, zonder het doel te hebben iets te leren. “Het toegeven dat je wilt stoppen met de studie voelt als een taboe, want wat als ik hierna niks leuk vind”.
Ookal vond ze social work totaal geen leuke studie, was de angst om te stoppen te groot. “Ik was bang dat niks ooit bij mij zou passen, dus dan kan ik beter maar deze afmaken”. De studie afmaken was dus het hoofddoel geworden, een papiertje halen en klaar. Totdat naar school gaan steeds lastiger werd, ze merkt dat ze zich vaker ziekmeld dan dat ze aanwezig is. “Ik besloot toch maar een punt te zetten achter deze opleiding, liever geen HBO dan dit vier jaar lang volhouden”. Die keuze bracht een flinke mentale klap. “Ik voelde mij heel nutteloos en echt alsof ik had gefaald”. Haar ouders reageerden goed op haar keuze, maar toch vonden ze het ergens een beetje jammer.
“In dat half jaar zonder school ben ik mijzelf tegengekomen, school is zo’n groot deel van mijn leven dat een tijdje zonder school mij heel erg heeft veranderd”. In de eerste fase was het wel echt een depressie vertelt Nicole, uit bed komen was lastig en naar buiten gaan voelde als een mega taak. “Na 3 maanden ging het beter met mij, ik realiseerde me dat mijn schoolcarrière niks zegt over mij als persoon”. Dat was het grote probleem, de angst dat als het niet goed gaat op school, er vast wel iets mis met je moet zijn. Het besef dat dat niet waar is veranderd heel veel vertelt Nicole.
“Toen het tijd was om mij weer in te schrijven was ik erg nerveus, ik was heel bang de foute keuze opnieuw te maken”. Ze wou de creatievere kant op, verder wist ze niks. De keuze landde op creative business in Enschede. “Ik was extreem nerveus voor mijn eerste dag, maar ik was naar de kennismaking geweest en de mensen zagen er gezellig uit”. Vanaf dat moment ging het bergopwaarts. Op dit moment is ze nu net over het eerste half jaar van de studie heen en gaat ze elke dag met veel plezier naar school toe. “Ik heb motivatie en zin om naar school te gaan, dit heb ik nog nooit meegemaakt”.
pienlalleman 
Elize Vedder 
Sibrecht Bouma