Silke verloor haar vriendin aan acute leukemie: “Ik leef nog meer door haar.”

Door: Antina Bakker

Silke Tiedema krijgt in augustus afgelopen jaar het bericht dat haar goede vriendin Elisa ziek is, acute leukemie is de diagnose. Elisa, de meest levenslustige, enthousiaste en positieve persoon die ze kent, is plots ernstig ziek. “Zij was de laatste persoon die ik ziek voor me kon zien”, vertelt Silke.

Silke vertelt haar verhaal op een rustig plekje in het X-gebouw van Hogeschool Windesheim in Zwolle. Sinds september studeert ze hier Journalistiek, maar ze woont in Baard, een klein Fries dorp.  

In datzelfde dorp begon Silkes vriendschap met Elisa. Ze leerden elkaar kennen op de basisschool en al vroeg waren er duidelijke verschillen tussen beide. Dat kon soms tot strijd leiden, maar ze hadden ook veel lol samen. Silke ging als enige van groep 8 naar de middelbare school in Sneek, de rest ging naar Leeuwarden. Hierdoor verwaterde het contact een beetje, met zowel Elisa als met de anderen.

De groep kwam weer met elkaar in contact nadat iedereen ongeveer tegelijk geslaagd was. Die zomer spraken ze veel met elkaar af en werden er leuke dingen ondernomen, zoals varen en kampvuuravonden. Die zomer is nu 4 jaar geleden en de groep is inmiddels hechter dan ooit.

Binnen de vriendengroep was Elisa altijd de verbindende factor en vaak degene die iedereen optrommelde voor feestjes. “Elisa pakte eigenlijk elk feestje mee waar ze kon,” vertelt Silke, “ook de meest random feesten gingen niet aan haar voorbij, dat wij dachten: wat moeten we hier nu weer?”.

“Elisa pakte eigenlijk elk feestje mee waar ze kon, dat wij dachten: wat moeten we hier nu weer?”

De extraverte, sociale buitenkant, ging gepaard met een heel zorgzame, lieve binnenkant. Elisa had altijd oog voor iedereen. “Echt een bikkel.”

Haar doorzettingsvermogen werd flink op de proef gesteld afgelopen zomer, toen het vreselijke nieuws Elisa en iedereen om haar heen trof. 6 weken lang mochten alleen de naaste familie, Elisa’s vriend Wiebe Siemen en beste vriendin Aaltsje, op bezoek komen. Ze zat in quarantaine en dealde naast de leukemie ook met allerlei andere kwalen. “Eigenlijk had ze alle kaarten tegen”, vertelt Silke.

Ondanks alles bleef Elisa veel contact houden met Silke en alle anderen uit de groep. Terwijl iedereen met elkaar op zomervakantie was, stond Elisa’s leven compleet stil en was ze al die weken aan haar bed gekluisterd met weinig vooruitgang. Haar nieuwsgierigheid bleef echter onverminderd en ze hield alles bij via de telefoon.

In de zesde week kwam er een bericht dat alle kankercellen weg waren. Niemand wilde te vroeg juichen, maar het was het eerste positieve bericht in al die weken daarvoor. Er was misschien toch licht aan het einde van de tunnel.

Alle hoop bleek twee dagen later toch tevergeefs. De chemo had dan wel de kankercellen weg kunnen halen, maar Elisa’s lichaam was op. Silke heeft geen afscheid meer kunnen nemen, haar familie en naasten gelukkig wel. Op de dag van haar overlijden, 13 september, wist Elisa zelf ook dat ze morgen niet meer zou redden.

In het begin van Elisa’s ziek zijn, was Silke erg positief en keek ze vooral naar de toekomst. Naast het bezoeken van de vele feestjes, was Elisa altijd actief voetbalster en trainster geweest. “Over een paar jaar staat ze weer op het voetbalveld, dat komt wel goed”, dacht Silke.

De week na het overlijdensbericht, bleven Silke en haar vriendengroep dag en nacht bij elkaar. “Je weet niet zo goed hoe je verder moet die eerste dagen, maar we wisten wel dat er iets moest gebeuren.” Iets werd een boek, met alle mooiste herinneringen aan Elisa.

“Over een paar jaar staat ze weer op het voetbalveld, dat komt wel goed”

“We deden simpele dingen als samen eten en bier drinken, eigenlijk zoals we altijd gedaan hebben”, vertelt Silke. Niemand hoefde alleen te zitten met zijn of haar verdriet: “Ik denk dat niemand het anders had gewild of gekund.”

“Een keer was het even wat stiller in de groep, maar toen besloten we meteen dat we elkaar op moesten blijven zoeken. We doen het samen.”

In de weken daarop ontstond er bij Elisa’s zusje, haar vriend, en nog drie beste vrienden, het idee om mee te doen aan Tour For Life, een fietstocht door Italië om geld op te halen voor kankeronderzoek. Ook was er een collecte tijdens Sint-Maarten, een oliebollenactie met oud en nieuw, en een benefietfeest afgelopen maand.

De waarde van het hebben van foto’s en filmpjes met Elisa, is nu extra waardevol geworden voor Silke. Terugkijkend op al die herinneringen, realiseert Silke haar weer hoeveel Elisa voor haar en iedereen heeft betekent.

Daarnaast heeft Silke van Elisa geleerd om ‘het maar gewoon te doen’. “Wie niets probeert, maakt nooit iets mee”, is de lijfspreuk die vooral is bijgebleven. “Ik leef nog meer door haar.”

Elisa is 19 jaar geworden.

Het jaarlijkse aantal nieuwe kankerdiagnoses neemt nog flink toe tot 2032, is gebleken uit een rapport van Integraal Kankercentrum Nederland. Vergrijzing en bevolkingsgroei zijn hierbij belangrijke oorzaken, maar ook veranderingen in leefstijlfactoren, zoals roken en alcoholgebruik, maar ook overgewicht en blootstelling aan uv-straling.