Het leven van Ineke Lamberink (71) was zo’n twaalf jaar geleden druk. Ze leefde voor de mensen om haar heen. Daarnaast werkte ze als administratief medewerker bij een bouwbedrijf. “Ik was een druk, bezig bijtje.”
In augustus 2014 voelde Ineke plotseling een bult onder het sleutelbeen. Het bleek dat het een uitgezaaide tumor was.
Kan je vertellen hoe dat nieuws voor je was?
“Ik weet nog dat ik het woord uitzaaiing niet kon uitspreken. Ik zei letterlijk: ‘Dus ik heb een ongenode gast aan boord die al op reis is in mijn lichaam?’ Achteraf denk ik dat ik mezelf een beetje probeerde te beschermen om niet in paniek te raken.”
Daarna kwamen de behandelingen. Hoe beleefde je die periode?
“Het was een hele zware en spannende periode. Maar toch voelde ik – onverwachts – rust in het christelijk geloof. Voordat ik ziek werd geloofde ik wel, maar oppervlakkig. Toen ik kanker kreeg, voelde ik plotseling dat ik het allemaal niet alleen hoefde te doen: God was bij me.”
Aan het einde van het jaar werkte de chemotherapie niet meer en volgde een operatie. Helaas was de ziekte te erg verspreid om volledig weg te halen en was genezing niet meer mogelijk. “Toen vroeg ik: ‘hoelang heb ik nog?’ Daarop werd geantwoord: ‘We denken niet meer in jaren, maar in maanden. Maar dat kunnen ook weken zijn.’”
Hoe was dat voor jou?
“Het was heel lastig, maar ik kon het niet veranderen. Ik moest er mee dealen. Omdat ik wist dat God bij mij was en mij zou helpen, kon ik me overgeven. Die rust was het grootste cadeau dat ik ooit mocht ontvangen.”
En hoe beleefde je die periode van afwachting?
“Gek genoeg was het de mooiste tijd van mijn leven. Ik voelde me gigantisch gedragen door de liefde van de mensen om mijn heen. Ik had een geweldig gezin. We konden overal over praten, wat heel kostbaar was. Ze voelden zó dichtbij; een warme muur om me heen. Ik had veel moeite om hen achter te laten en geen deel meer van hun leven uit te maken. Later werd dat gevoel vervangen door de gedachte dat je verder leeft in de herinneringen van de mensen om je heen. Zo bleef ik toch bij hen.”
Was je destijds bang om te overlijden?
“Ik was mijn leven lang bang voor de dood. Maar door mijn ziek zijn kwam ik er gaandeweg achter dat ik misschien geen toekomst had op deze wereld, maar wel in de hemel. En, stel, de hemel is een sprookje: voor de geboorte was het toch ook goed? Waarom na de dood dan niet?”
Ineke leefde met de dag en wist dat de ziekte op een keer terug zou komen. Maar gek genoeg gebeurde dat niet. In maart 2024 vroeg ze aan de dokter of ze dan misschien tóch genezen was. Voorzichtig zei de dokter dat ze na tien jaar misschien wel mochten stellen dat Ineke beter was. “Ik zie het tot aan de dag van vandaag als een Godswonder. Zelfs voor de dokters blijft dit een raadsel.”
Hoe is je leven veranderd?
“Ik zal nooit meer dezelfde worden. Gelukkig niet, want ik mag nu rust blijven ervaren bij de gedachte dat ik ouder word en dus dichter bij het einde van mijn leven kom. Wat me vroeger met angst vervulde, kan ik nu rustig onder ogen zien. Ik heb totaal geen angst meer voor de dood en kan daarom voluit genieten van het leven. Mijn leven is ondanks alles alleen maar mooier geworden.”
Wat zou je willen zeggen tegen mensen die in hetzelfde schuitje zitten?
“Probeer het te accepteren en geef je eraan over, want dit is het. De keuze is aan jou hoe je ermee omgaat. Je moet zoeken naar handvaten. Als dit het leven nu is, dan toch maar proberen dit leven zo fijn mogelijk te maken. Blijf open staan voor wat wel fijn is. En humor is ook belangrijk. Ook foute humor; jezelf een beetje op de hak nemen. Dat is heel bevrijdend, ook voor je omgeving. Wij hebben naast diepe gesprekken ook enorm veel kunnen lachen. En weet ook dat de dingen die je het meest dierbaar zijn je er in zo’n periode doorheen helpen. Voel en onthoud dat je gedragen wordt door liefde.”
Kanker in Nederland
Kanker is vandaag de dag nog steeds een veel voorkomende ziekte. Uit onderzoek van het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) bleek onlangs dat zo’n 135.000 Nederlanders in 2025 de kankerdiagnose kregen. Dit is ongeveer evenveel als het jaar ervoor.
Jenine Kompanje 
Alisha Frauenfelder