Mentaal- en fysieke instabiliteit

Tijd voor verandering

Ezra van der Vegt (21) studeerde afgelopen jaar nog bedrijfskunde op de Hanzehogeschool in Groningen, maar voelde zich mentaal en fysiek niet meer zichzelf. Het was tijd voor verandering. Ezra vertrok uit zijn studentenhuis in Groningen en keerde terug naar Zwolle om zichzelf terug te vinden. Nu is hij hard aan het trainen en in de sollicitatieprocedure voor het Korps Mariniers. 

“Na mijn eerste jaar vroeg ik mij in de zomervakantie al vrij snel af: shit is dit wel wat ik wil? Ik wilde alleen ook niet er zomaar mee stoppen; ik had tenslotte al een jaar achter de rug. Ik had het gevoel dat ik daar te diep ervoor in zat. In september was ik begonnen aan het tweede jaar, maar ik blokkeerde een beetje en merkte dat ik het eigenlijk niet wilde. Daardoor ging ik meer op stap en andere dingen doen. 
Ik kreeg er zo veel stress en paniek van dat ik zo’n elf à twaalf keer flauw gevallen ben en kreeg ’s nachts zweetaanvallen. Mentaal en fysiek ging het daardoor echt niet goed met mij. Het idee dat ik bezig was met iets waar ik nul voldoening uit haalde en later ook niet mijn baan van zou willen maken, deed mij totaal niet goed. Ik dacht: krijg allemaal maar wat.”

Toen hij in 2024 ging studeren ging hij vrijwel direct samenwonen met vijf andere jongens. Het zorgde voor een hoop afleiding. “We hadden studentenhuis met een gezamenlijke keuken en woonkamer, dus je komt elkaar al snel tegen. Toen ik er echt geen zin meer in had was het dan ook veel te makkelijk om afleiding te vinden.”

Ezra begon eerst aan de studie rechten, maar schreef zich na een half jaar uit. “Dat was verschrikkelijk. Het lag me niet en er was te weinig ruimte voor interpretatie, dus toen had ik de stekker er uit getrokken. Ik stapte toen over naar bedrijfskunde. Ik had mij niet heel goed ingelezen, maar mijn broers hebben allebei bedrijfskunde gedaan en drie van mijn huisgenoten doen het nu ook, dus dan zal ik bedrijfskunde ook wel prima vinden.”

“Wat ik alleen niet goed had gedaan, is dat ik er met niemand uit mijn omgeving over had gesproken. Ik heb dat heel lang uitgesteld, omdat ik druk voelde. Maar ik had me al uitgeschreven, er was geen weg meer terug. Dus het moment zat er een keer aan te komen. Mijn omgeving was in de eerste instantie vrij verbaasd en geschrokken. Al helemaal omdat het met mijzelf niet goed ging. Ik kreeg ook vaker de reactie: ‘Je had het aan mij kunnen vertellen.’ En het is ook heel fijn dat je dat 20 keer hoort, dat er mensen zijn die naar je willen luisteren, maar op dat punt dacht ik daar niet aan. Iedereen weet er nu vanaf, dus er is een grote last van mijn schouders af. Soms moet je even een grote stap terug nemen om daarna goed vooruit te kunnen.” 

“Nu ben ik begonnen aan het sollicitatieproces voor het Korps Mariniers en door de eerste check gekomen. Ik ben inmiddels hard aan het trainen voor de fysieke toelating. Ik vind het leuk om hier intensief mee bezig te zijn en merk dat ik gemotiveerder ben. Inmiddels doe ik drie tot vier keer per week krachttraining en één of twee keer in de week explosiviteitstraining in de sportschool. Daarnaast loop ik twee keer per week hard, waarvan één keer met een zware rugzak. Later krijg ik nog een vragenlijst toegestuurd en volgt er nog een gesprek met de psycholoog van Defensie.”

“Ik heb de intrinsieke motivatie teruggevonden en ben er achter gekomen dat dit echt mijn doel is. Ik merk dat ik er meer energie uithaal dan ik erin stop. Ik ben ook niet van plan om mij zomaar gewonnen te geven.”“De stap om te wisselen van opleiding heeft mij een gevoel van voldoening gebracht en een stip aan de horizon om naartoe te werken. Mijn mentale gezondheid is de afgelopen twee maanden vertienvoudigd en dat is het belangrijkste. Iedereen wil namelijk onderaan de streep gelukkig zijn.”