Tussen licht en donker

Voor Yannick is muziek geen hobby, maar een manier om zichzelf te begrijpen. De 23-jarige artiest gebruikt klank om te verwoorden wat hij moeilijk in woorden kan vatten: identiteit, afkomst en de innerlijke strijd tussen licht en donker. Onder twee verschillende namen bouwt hij aan een muzikaal verhaal dat zowel persoonlijk als cultureel geworteld is.

In het voormalige biologisch centrum van de Rijksuniversiteit Groningen in Haren – inmiddels omgebouwd tot een plek voor wonen, werken en creëren – werkt de 23-jarige Yannick aan nieuwe muziek. In wat ooit een klaslokaal was, heeft hij nu een studio en woonruimte in één: een creatieve werkplek met geïsoleerde muren, instrumenten en een computer vol muzieksoftware. Hier bouwt hij aan zijn nieuwste album voor Kallah én aan een muzikaal universum waarin identiteit, cultuur en innerlijke strijd samenkomen.

Zijn Molukse roots vormen daarbij een belangrijk uitgangspunt. De geschiedenis van Molukkers in Nederland wordt vaak teruggebracht tot de treinkapingen, terwijl het lijden van de eerste generatie onderbelicht blijft. Yannick wil dat bredere verhaal juist wél laten doorklinken. “De eerste generatie heeft enorm geleden en dat is nauwelijks bekend,” vertelt hij. “Verschillende families onderhielden jarenlang KNIL-graven zonder ondersteuning van de overheid.” Zijn muziek weerspiegelt deze geschiedenis. Hij combineert zijn Nederlandse en Molukse achtergrond en onderzoekt via klank wat zijn cultuur was vóór de kolonisatie.

Zijn muzikale project ontstond vanuit een persoonlijke crisis. Tijdens een depressieve periode merkte hij dat hij vooral muziek luisterde die het donkere benadrukte. “Wat mij toen in die negatieve spiraal hield, was dat ik naar artiesten luisterde die alleen de schaduwkant lieten zien. Ik miste iemand die ook hoop en schoonheid liet horen.” Daaruit ontstond Kallah: een innerlijke antagonist die de makkelijke, vaak verkeerde weg vertegenwoordigt. Kallah is de stem die zegt: “Dat kun je niet.”

De tegenpool is Isles – wie Yannick werd nadat hij uit zijn depressie kwam. “Isles verwijst naar ‘eilander’, een knipoog naar mijn Molukse afkomst.” De zintuigelijke herinneringen neemt hij mij in zijn muziek. “De zee, de geluiden van de nacht op de eilanden, en het feit dat elk Moluks eiland zijn eigen ritme heeft — dat neem ik allemaal mee in de muziek die ik maak voor Isles.” De twee projecten bestaan los van elkaar: iemand kan volledig opgaan in Kallah zonder Isles leuk te vinden, en andersom. Waar Kallah zich beweegt in donkere elektronische soundscapes met zware bassen, straalt Isles rust uit en brengen de nummers in majeur hoop. Het contrast laat zien hoe licht en donker elkaar aanvullen en hoe balans essentieel is. “Te veel negativiteit leidt tot zelfhaat, maar een overdosis positiviteit kan echte emoties onderdrukken.”

Muziek is voor Yannick meer dan alleen een creatief middel; het is een uitlaatklep voor emoties die hij vroeger geen plek kon geven. Waar hij gevoelens eerder onderdrukte, kan hij ze nu verwerken via improvisatie en klank. Muziek fungeert daarbij als een taal zonder woorden. “Wat ik niet kan verwoorden, kan ik wel spelen. Improvisatie helpt me om emoties te laten ontstaan zonder dat ik ze eerst hoef te begrijpen. Een foute noot spelen bestaat niet, zolang je de volgende noot maar goed speelt. Zo kijk ik ook naar het leven.”

Met zijn achtergrond in Media Vormgeving wil hij zijn muzikale verhaal niet alleen hoorbaar, maar ook zichtbaar maken. Momenteel werkt hij aan een shortfilm die als teaser dient voor het eerste elektronische album van Kallah. In die film probeert hij de innerlijke strijd tastbaar te maken: de aantrekkingskracht van de donkere kant tegenover het zoeken naar balans en controle. Beeld en geluid moeten daarin samen een ervaring vormen die laat zien wat er van binnen gebeurt.

Het leven als beginnend artiest vraagt veel. Yannick werkt parttime bij KPN om in zijn inkomen te voorzien, maar vrijwel al zijn overige tijd gaat naar muziek. Wat voor buitenstaanders een passie lijkt, voelt voor hem als een levensnoodzaak. “Zonder muziek zou ik niet volledig zijn. Het zit diep in mij, doorgegeven van mijn voorouders.” Zijn doel is dat mensen zich in zijn muziek herkennen, er rust in vinden en ruimte voelen om hun eigen emoties toe te laten en te uiten.