Van het warme Thailand naar de Hollandse nuchterheid

Sumalee Sintop (49) weet als geen ander wat het betekent om je leven in een ander land opnieuw op te bouwen. Wanneer Sumalee terugdenkt aan haar jeugd in Noordoost-Thailand, verschijnt er automatisch een glimlach op haar gezicht. “Thailand is een warm land,” zegt ze. “Niet alleen qua weer, maar ook qua mensen.” Ze groeide op als oudste van drie kinderen in een hechte familie. Buren aten samen, familie woonde dichtbij en iedereen zorgde voor elkaar. Het was een tijd waarin het leven eenvoudiger was en de gemeenschap centraal stond.

Toch had ze nooit gedacht dat haar leven zich duizenden kilometers verderop zou afspelen.

Op haar zesentwintigste kwam Sumalee voor het eerst naar Nederland, voor een vakantie. Haar nicht, getrouwd met een Nederlander, moedigde haar aan om eens buiten Thailand te kijken. Ze sprak nauwelijks Nederlands en had geen plannen om te emigreren.

Maar het leven liep anders.

In een café in Borne ontmoette ze haar toekomstige echtgenoot. In het begin was ze terughoudend. Ze wilde eigenlijk geen Nederlandse man en vond het spannend dat ze elkaar alleen in het Engels konden begrijpen. Toch klikte het. Wat begon als toeval, groeide uit tot een serieuze relatie.

De beslissing om in Nederland te blijven was niet makkelijk. De cultuurverschillen waren groot. In Thailand draait alles om familie en samenleven, terwijl Nederland individualistischer is. Haar ouders steunden haar keuze, al vonden haar broertjes het spannend dat ze zo ver weg zou wonen. Uiteindelijk gaf haar hart de doorslag.

Op 16 mei 2005 arriveerde ze definitief in Nederland.

De eerste maanden waren wennen. Vooral het weer maakte indruk. In oktober 2004 had ze al voor het eerst sneeuw gezien. De kou was een schok voor iemand die was opgegroeid in tropische temperaturen. Toch voelde ze zich welkom. Nederlanders vond ze vriendelijk en hun directheid sprak haar aan. “Ik hou van eerlijkheid.”

In september begon ze aan een intensieve Nederlandse taalcursus bij het ROC in Deventer: zeshonderd uur les in één jaar. Het programma gaf haar structuur en zelfvertrouwen. Anderhalf jaar later ging ze op vakantie naar Thailand, met een nieuwe taal in haar hoofd.

Werk vinden was in het begin moeilijk. Met beperkt Nederlands bleek solliciteren een uitdaging. Toch gaf ze niet op. In november 2005 kreeg ze via een uitzendbureau een oproepcontract bij een fabriek in Borculo. Ze nam een moedige stap en vroeg haar chef of ze elke dag mocht komen werken. Dat initiatief werd beloond: eerst met vaste uren, later met een vast contract. Inmiddels werkt ze er bijna twintig jaar.

Ook discriminatie heeft ze meegemaakt. Jongeren die haar uitscholden. Maar Sumalee bleef niet stil en sprak hen aan. “Ik ben sterker geworden,” zegt ze. “Harder ook.”

Het moederschap bracht nieuwe uitdagingen. In Thailand helpen grootouders vaak mee met de opvoeding. In Nederland moest ze het grotendeels zelf doen. Dat maakte haar zelfstandiger, maar soms miste ze de warmte van haar uitgebreide familie.

Toch voelt Nederland inmiddels als thuis. Wanneer ze na een vakantie terugkomt uit Thailand en het vliegtuig landt, denkt ze: “Ik ben thuis.” Ze denkt en droomt in het Nederlands en voelt zich meer Nederlander dan Thai. Tegelijkertijd blijft ze haar roots koesteren. Ze eet nog steeds Thaise gerechten, viert boeddhistische feestdagen en bezoekt tempels.

In Thailand denken mensen soms dat ze hier als een prinses leeft. De werkelijkheid is anders. “Ik werk hier hard.” Maar ze klaagt niet. Nederland heeft haar kansen gegeven: vrijheid, werk en ruimte om zichzelf te ontwikkelen.

Als ze opnieuw moest kiezen, zou ze weer emigreren. “Je moet sterk zijn in je hart,” zegt ze. “Je kunt het aan.”

Van het warme Thailand naar de Hollandse nuchterheid — het was geen makkelijke reis, maar wel haar verhaal.