De meest waardevolste nutteloze ontdekking ooit

Foto: Hannah Hulswit

Door: Hannah Hulswit

Een aantal jaar geleden heb ik mijn liefde voor wegwerpcamera’s ontdekt. Ik heb er inmiddels zoveel versleten. Het maken van een foto en niet kunnen zien hoe hij eruitziet, voelt heel vrij op een of andere manier. En ieder keer als je weer een rolletje laat ontwikkelen en de foto’s een week later op kan halen, is het net alsof je een cadeautje openmaakt.

Ik merk dat wegwerpcamera’s heel erg populair zijn onder leeftijdsgenoten. “Het ontwikkelen van foto’s houdt het spannend om herinneringen vast te leggen. Iedereen heeft tegenwoordig een camera op zak. Een wegwerpcamera maakt een foto uniek en speciaal”, vertelt  medestudent Jantine van Ijsselmuiden.

Zoals ik al zei, ben ik zelf ook helemaal fan van de wegwerpcamera, maar wil ik eigenlijk overstappen naar een echte analoge camera. Nadat mijn vorige wegwerpcamera foto’s mislukt waren, besloot ik actief op zoek te gaan naar een goede camera.

In een gesprek met mijn moeder kwam ter sprake dat ik een analoge camera wilde kopen. Ze vertelde dat we misschien wel een camera hadden van mijn grootouders. Na lang zoeken hadden we hem gevonden. Mijn opa en oma zijn al overleden en daarom vond ik het zo bijzonder dat we de camera vonden.

Na een tijdje de camera geïnspecteerd te hebben, ontdekte we dat er nog een rolletje in zat. Mijn moeder en ik waren helemaal wild en konden niet wachten om het aan mijn vader te vertellen, omdat de camera van zijn vader en moeder is.

Die avond hebben wij het hele verhaal aan mijn vader verteld. Hij vond het zo leuk dat wij die camera hadden gevonden. Wel had hij het klepje waar het rolletje achter zat al een keer geopend. Dit is echt een no go met fotorolletjes, omdat de laatst gemaakte foto door het zonlicht mislukt.

Ik heb de camera de volgende dag meegenomen naar de camerawinkel en moest een week wachten tot de foto’s klaar waren. Met het hele gezin waren we aan speculeren over wat voor foto’s op het fotorolletje zouden staan.

De dag dat ik m’n foto’s kon ophalen was aangebroken. De envelop waar de foto’s in zaten voelde behoorlijk licht aan. Eenmaal thuis aangekomen kon ik niet langer wachten en heb ik de envelop in de schuur al opengemaakt.

Toen ik de envelop openmaakte had ik een kleine hardstilstand. Er zaten helemaal geen foto’s in. Alleen de negatieven zaten erin. Eerst dacht ik dat het een misverstand was met de fotowinkel, maar dat bleek niet het geval. Daarna besloot ik eens goed naar de negatieven te kijken. Op het rolletje bleek maar een foto te staan en die foto is niet afgedrukt, omdat mijn vader al eerder het klepje van de camera had opengemaakt.

Teleurgesteld liep ik ons huis binnen om het hele verhaal te vertellen. Na een paar minuten te zitten simpen zei mijn moeder: “Nou Hannah, een positieve wending aan dit verhaal is dat jij in ieder geval een analoge camera hebt om te gebruiken. Opa en om zouden het vast heel leuk vinden dat jij hun camera gebruikt”. En dat is ook zo. Nu ben ik druk bezig met fotograferen en ik hoop dat mijn foto’s wel mooi gelukt zijn.

Add Comment

Required fields are marked *. Your email address will not be published.