De Venezolaanse president Nicolas Maduro is afgelopen zaterdag 3 januari gevangengenomen door de Amerikaanse president Donald Trump. Volgens de NOS wordt hij ervan beschuldigt samen met de drugsbende, Tren de Aragua, drugs in de Verenigde Staten binnen te smokkelen.
De ontvoering van Maduro wekt niet alleen zorgen op in Venezuela, maar ook heeft Trump uitspraken gedaan over Colombia, Groenland, Mexico en Cuba. Hij zegt dat Mexico iets moet doen aan hun migratiebeleid, hij wil Groenland om verschillende redenen graag in handen krijgen en hij beschuldigt de Colombiaanse president van drugshandel in de VS. Trump maakt zich het minst zorgen om Cuba, “wij hoeven niets te doen, het land valt vanzelf om.” Aldus Donald Trump. Maar hoe zit het met de bevolking van Cuba?
“Mensen zijn bang dat Trump Cuba gaat binnenvallen. Ik weet niet in hoeverre dat realistisch is, want wij hebben zelf geen olie.” vertelt Lia, die haar hele leven al samen met haar familie op Cuba woont. De bevestiging door Havana dat Cubaanse militairen actief waren als onderdeel van de veiligheid van Nicolás Maduro is Volgens Maria Gabriela Palacio Ludeña, universitair docent Ontwikkelingsstudies aan het instituut voor geschiedenis, veelzeggend. “Omdat hiermee expliciet wordt dat Cuba niet alleen een politieke bondgenoot is, maar ook een actieve veiligheidsactor.” Daarnaast moet de huidige situatie naar zeggen van Ludeña minder gezien worden als een binnenlandse Venezolaanse crisis en meer als een regionale crisis met directe gevolgen voor het Caraïbisch gebied. Lia zelf denkt niet dat Trump zich zo gemakkelijk zal wagen aan Cuba, dit omdat zij politiek verbonden zijn met Rusland.
Maar moet de bevolking van Cuba zich zorgen maken voor de directe gevolgen van deze situatie? Lia, geeft aan zich wel zorgen te maken. Cuba is erg afhankelijk van Venezuela, het land die hen voor meer dan twee decennia voorzag van olie. De laatste levering in december is stopgezet door Trump. “In mijn stad leeft nu sterk de angst. We weten niet hoe we het straks nog moeten redden” geeft Lia aan. In Cuba zijn de leveringen van olie cruciaal voor de economie. Cuba wordt gezien als een land dat terrorisme zou steunen, het heeft al minder toegang tot geld, handel en verzekeringen. Dit draagt bij aan energie- tekorten, economische krimp en toenemende migratie. Als er dan ook nog minder olie uit Venezuela komt, merken gewone Cubanen dat meteen in hun dagelijks leven. Vertelt Ludeña. De landen omvatten ook langdurige samenwerking op gebied van zorg en welzijn, zoals recente vaccinzendingen. Naast veiligheidsafspraken kan je dus zeggen dat er wederzijdse afhankelijkheid bestaat door de levering van publieke en sociale goederen.
Uiteindelijk betreft de meeste urgente kwestie de burgerbevolking, benadrukken beiden. “Ik maak me vooral zorgen over wat er met de bevolking van mijn land zal gebeuren.” Aldus Lia. De grootse gevolgen worden gedragen door gewone burgers, niet door politici.
emmastoof 
Anton Bruslik