Studeren, nieuwe vrienden maken en ontdekken wie je bent: voor veel jongeren hoort dat bij de studententijd. Voor Willemijn liep die periode anders, kort voordat ze begon aan haar studie journalistiek verloor ze haar vader door zelfdoding. Haar rouwproces begon tijdens haar studententijd en ze zocht steun bij school. <\/p>\n\n\n\n
Het moment dat alles veranderde<\/strong><\/p>\n\n\n\n In 2022 was Willemijn negentien jaar oud en net klaar met haar mbo-opleiding mediaredactie toen haar moeder haar midden in de nacht ophaalde bij haar vriendje. Haar moeder had haar geappt dat er iets gebeurd was. Maar wat precies, dat kon ze niet zeggen. \u201cMijn moeder haalde me bij mijn vriend op en ik stapte bij haar in de auto.\u201d Op dat moment zei mijn moeder tegen me: \u201cJe vader is vannacht overleden.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201cIk dacht van nou, dat pakken we wel een keertje op als ik volwassen ben, maar dat kon dus niet meer\u201d<\/p>\n\n\n\n De ouders van Willemijn waren al gescheiden sinds haar derde en ze had haar vader al acht jaar niet meer gezien. Toch kwam het nieuws hard binnen. Niet alleen omdat hij overleden was, maar vooral door de manier waarop. \u201cHet was niet eens het gemis van hem, want hij was eigenlijk al jaren weg. Maar het feit dat hij er zelf voor had gekozen om dood te willen\u2026 dat heeft me heel lang achtervolgd. Ik dacht van nou, dat pakken we wel een keertje op als ik volwassen ben, maar dat kon dus niet meer.\u201d<\/p>\n\n\n\n De situatie rondom het afscheid was erg pijnlijk. De vriendin van haar vader had geen goed contact met Willemijn en haar zus en wilde niets met hen te maken hebben. Ze mochten niet naar de begrafenis en stonden niet op de rouwkaart. Ze werden zelfs onterfd. Wel kon ze afscheid nemen bij de kist, iets wat nog goed op haar netvlies staat. \u201cDaar heb ik echt een trauma aan overgehouden\u201d, zegt ze. Ook kleine details rondom zijn overlijden kunnen haar nog raken: de plek waar hij overleed, de manier waarop hij het deed en zelfs het woord \u2018zelfmoord\u2019 waren lange tijd moeilijk voor haar.<\/p>\n\n\n\n Rouw tijdens de studententijd<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201cIk kende mezelf als iemand die uit kleine dingen heel veel geluk kon halen, maar dat kende ik niet meer in mezelf\u201d<\/p>\n\n\n\n Toen Willemijn begon aan de opleiding journalistiek merkte ze al snel dat haar rouw invloed had op haar dagelijks leven. Ze sliep slecht, had angstbeelden en voelde zich vaak moe en somber. \u201cIk kende mezelf als iemand die uit kleine dingen heel veel geluk kon halen, maar dat kende ik niet meer in mezelf.\u201d\u00a0<\/p>\n\n\n\n Waar veel medestudenten nieuwe contacten maakten en zich aansloten bij een studentenvereniging, trok Willemijn zich juist terug. \u201cIk had heel vaak de gedachte: ik wil naar huis. Ik wil hier weg. Ik had nergens zin in, ik wilde heel graag dat studentenleven meemaken maar het werkte gewoon niet voor mij\u201d, zegt ze. Toch bleef ze doorgaan met haar studie. Ondanks herkansingen en vertraging haalde ze haar propedeuse. \u201cDe studie verliep eigenlijk verrassend goed, terwijl ik me helemaal niet goed voelde.\u201d<\/p>\n\n\n\n De steun vanuit school<\/strong><\/p>\n\n\n\n Ondanks alles voelde Willemijn zich op school grotendeels gesteund. Vooral het begrip van docenten hielp haar enorm. \u201cSommige docenten hoefden niet eens met mij te praten. Ze wisten het gewoon en toonden begrip.\u201d Ze sprak regelmatig met studiebegeleiders en een vertrouwenspersoon binnen de opleiding. Samen met haar studiebegeleider maakten ze een email voor alle docenten om uit te leggen waarom Willemijn soms minder aanwezig was of deadlines niet haalde. \u201cDat vond ik heel fijn. Dan hoefde ik niet steeds opnieuw mijn verhaal te vertellen.\u201d Ook praktische ruimte hielp haar. <\/p>\n\n\n\n \u201cHet moeilijkste vond ik dat ik het heel leuk wilde vinden, maar het niet meer leuk vond\u201d<\/p>\n\n\n\n Toen het in het tweede jaar echt niet meer ging, mocht ze een halfjaar vertraging nemen. \u201cAlles werd me te veel. Ik had zoveel stress dat ik uiteindelijk helemaal niks meer deed. Het moeilijkste vond ik dat ik het heel leuk wilde vinden, maar het niet meer leuk vond\u201d, vertelt Willemijn. Ze kijkt over het algemeen positief terug op de steun vanuit school. \u201cWat de school kon bieden, vond ik eigenlijk wel heel fijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n Schrijven als uitlaatklep<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201cMijn vrienden, mijn moeder en mijn zus hebben me er echt doorheen geholpen\u201d<\/p>\n\n\n\n Naast professionele hulp vond Willemijn ook steun in schrijven. Ze schreef brieven over haar vader, haar gevoelens en alles wat ze meemaakte. \u201cIk heb in mijn telefoon een mapje met allemaal brieven. Dat hielp me om het een plek te geven.\u201d Schrijven werd niet alleen een manier om emoties kwijt te kunnen, maar ook een herinnering aan waarom ze ooit journalistiek koos. \u201cSchrijven vind ik nog steeds het leukste onderdeel van de opleiding.\u201d De studententijd van Willemijn zag er anders uit dan ze ooit had verwacht. Toch bleef ze doorgaan, mede dankzij de steun van mensen om haar heen. \u201cMijn vrienden, mijn moeder en mijn zus hebben me er echt doorheen geholpen.\u201d <\/p>\n\n\n\n Haar verhaal laat zien hoe ingrijpend rouw kan zijn tijdens een periode waarin jongeren zichzelf proberen te ontwikkelen. Tegelijk laat het ook zien hoe belangrijk begrip en begeleiding vanuit school kunnen zijn. Soms zit steun niet in grote oplossingen, maar juist in kleine gebaren en iemand die luistert.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Studeren, nieuwe vrienden maken en ontdekken wie je bent: voor veel jongeren hoort dat bij de studententijd. Voor Willemijn liep die periode anders, kort voordat ze begon aan haar studie journalistiek verloor ze haar vader door zelfdoding. Haar rouwproces begon tijdens haar studententijd en ze zocht steun bij school. Het moment dat alles veranderde In […]<\/p>\n","protected":false},"author":1790,"featured_media":1489,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1485","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-content\/uploads\/sites\/266\/2026\/05\/IMG_7257-scaled.jpeg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1485","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1790"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1485"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1485\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1550,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1485\/revisions\/1550"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1489"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1485"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1485"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1485"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}