Toen Rudie van den Heuvel in 2009 opeens slecht begon te lopen, dacht hij daar in eerste instantie niet te veel van. \u201cEerst dacht ik dat het stress was,\u201d vertelt hij. \u201cWe hadden jonge kinderen thuis en ik was net teamleider geworden op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN).\u201d Tot hij op een dag een wandeling aan het maken was met zijn kinderen. Plotseling kwamen er honden op zijn kinderen af rennen. Instinctief probeerde hij de honden weg te jagen, maar toen begon zijn lichaam ineens hevig te trillen. \u201cDat was wel het moment dat ik dacht: \u2018hier is wat aan de hand\u2019.\u201d Toch duurde het daarna nog zes jaar voordat artsen ontdekten wat er werkelijk speelde: Parkinson.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
De ziekte van Parkinson is de snelst groeiende hersenziekte wereldwijd. Volgens de hersenstichting zal het aantal mensen met Parkinson in Nederland de komende jaren sterk toenemen: van ongeveer 53.000 pati\u00ebnten nu naar 82.600 pati\u00ebnten in 2040. De ziekte veroorzaakt allerlei klachten, moeite met bewegen, trillen van je ledematen, stijve spieren, maar ook mentale problemen.<\/p>\n\n\n\n
Bij Rudie duurde het lang voordat de juiste diagnose werd gesteld. Artsen zagen eerder geen duidelijke aanwijzingen voor Parkinson. Bovendien zijn de meeste Parkinsonpati\u00ebnten tussen de 50 en 60 jaar oud wanneer de ziekte wordt vastgesteld, terwijl Rudie pas 42 was. Op een gegeven moment leek zelfs ALS waarschijnlijker, doordat een reflex in zijn voet afwijkend reageerde. Daardoor werd Parkinson lange tijd uitgesloten. \u201cAchteraf gezien had ik al die jaren betere medicatie kunnen krijgen.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Toen er na veel uitgebreide testen toch de diagnose Parkinson werd vastgesteld, voelde dat vreemd genoeg als een opluchting. \u201cJe lichaam doet allemaal dingen die je niet begrijpt. Dan is het fijn als je eindelijk weet wat het is en je het kunt benoemen.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Die behoefte om te begrijpen wat er in zijn lichaam gebeurt, groeide uit tot iets groters. Rudie is docent-onderzoeker en industrieel productontwerper aan de HAN. Daar leidt hij een projectgroep waarin studenten, onderzoekers en zorginstellingen samenwerken aan technologische hulpmiddelen voor mensen met Parkinson. Niet vanuit theorie alleen, maar vanuit dagelijkse ervaringen van pati\u00ebnten, waaronder ook die van Rudie.<\/p>\n\n\n\n
Rudie schakelt zo voortdurend tussen twee rollen: pati\u00ebnt \u00e9n ontwikkelaar. Hij test nieuwe idee\u00ebn vaak uit. Zo draagt hij bijvoorbeeld een horloge dat dag en nacht gegevens verzamelt over zijn bewegingen, slaap en medicatiegebruik. \u201cVoor onderzoek zijn die gegevens ontzettend waardevol,\u201d zegt hij. \u201cZo ben je wel continu met je ziekte bezig, maar dat vind ik niet erg, omdat ik het zelf ook heel erg interessant vind.\u201d <\/p>\n\n\n\n
Dat horloge is maar \u00e9\u00e9n voorbeeld van de technologische hulpmiddelen waar Rudie mee werkt. Samen met zijn projectgroep zet Rudie ritme in om zogeheten \u2018freezes\u2019 te verminderen: momenten waarop het lichaam plots stopt met bewegen. \u201cDan willen je hersenen wel lopen, maar je lichaam reageert niet meer.\u201d Muziek blijkt daarbij verrassend effectief. Door een duidelijk ritme worden andere hersengebieden geactiveerd, waardoor pati\u00ebnten weer in beweging komen. Daarvoor is er nu een apparaatje dat ritmische trillingen geeft via het been. Het idee: het beschadigde deel van je hersenen omzeilen.<\/p>\n\n\n\n
Zo ontwikkelde zijn projectgroep ook een systeem waarbij het horloge een zachte trilling geeft vlak voordat medicatie uitgewerkt raakt. Parkinsonpati\u00ebnten moeten namelijk ook \u2019s nachts pillen nemen. Als ze te laat zijn, kunnen spieren verstijven en wordt zelfs een simpel doosje openmaken of pillen slikken moeilijk. \u201cHet idee is dat je n\u00e9t op tijd wakker wordt, voordat je in zo\u2019n pijnlijke en onrustige toestand terechtkomt,\u201d legt Rudie uit.<\/p>\n\n\n\n
Zijn eigen ervaringen spelen daarin een grote rol. Rudie weet precies hoe het voelt als je hersenen wel willen bewegen, maar je lichaam daar niet meer juist op reageert. Daar heeft hij verschillende handige trucjes voor. \u201cAls ik moeilijk loop, kan het helpen om te doen alsof ik een ballon vasthoud,\u201d zegt hij. \u201cDan gaat het ineens beter.\u201d Ook met een been in de goot lopen of denken aan koorddansen kan helpen. \u201cHet is eigenlijk cognitieve afleiding zodat je brein een andere ingang vindt om je beweging weer op gang te brengen.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dus juist doordat hij zelf Parkinson heeft, weet Rudie vaak snel welke oplossingen in de praktijk echt werken. Zo zoekt Rudie naar oplossingen die het dagelijks leven makkelijker maken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor duizenden anderen die met dezelfde ziekte leven.<\/p>\n\n\n\n
Maar naast Parkinsonpati\u00ebnt is Rudie ook vader van drie kinderen, speelt hij in een band en geniet hij volop van alles wat het leven te bieden heeft. Leven met Parkinson is niet makkelijk. Niet alleen voor hemzelf, maar ook voor de mensen om hem heen brengt de ziekte moeilijke momenten met zich mee. Toch probeert Rudie er niet in te blijven hangen. Juist door te begrijpen wat er in zijn lichaam gebeurt, leert hij beter omgaan met de ziekte. Parkinson bepaalt misschien een deel van zijn leven, maar niet wie hij is. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Toen Rudie van den Heuvel in 2009 opeens slecht begon te lopen, dacht hij daar in eerste instantie niet te veel van. \u201cEerst dacht ik dat het stress was,\u201d vertelt hij. \u201cWe hadden jonge kinderen thuis en ik was net teamleider geworden op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN).\u201d Tot hij op een dag […]<\/p>\n","protected":false},"author":1817,"featured_media":1555,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1530","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-content\/uploads\/sites\/266\/2026\/05\/de-echte-foto-die-ik-heb-gemaakt-scaled.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1530","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1817"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1530"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1530\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1554,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1530\/revisions\/1554"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1555"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1530"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1530"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1530"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}