{"id":1592,"date":"2026-05-19T11:44:41","date_gmt":"2026-05-19T11:44:41","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/?p=1592"},"modified":"2026-05-19T21:21:11","modified_gmt":"2026-05-19T21:21:11","slug":"veiligheid-is-niet-alles-wanneer-voel-je-je-nog-thuis-in-een-land-dat-in-oorlog-is","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/2026\/05\/19\/veiligheid-is-niet-alles-wanneer-voel-je-je-nog-thuis-in-een-land-dat-in-oorlog-is\/","title":{"rendered":"\u2018Veiligheid is niet alles\u2019: wanneer voel je je nog thuis in een land dat in oorlog is?"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Charlotte (33) woonde vijf jaar in Tel Aviv, totdat de oorlog haar kijk op thuis, veiligheid en verbondenheid veranderde. Vanwege de gevoeligheid van het onderwerp vertelt ze haar verhaal anoniem. \u2018Charlotte\u2019 is daarom niet haar echte naam.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Waarom besloot je naar Isra\u00ebl te verhuizen?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk leerde mijn vriend Boaz kennen toen hij in Nederland op vakantie was. We kregen een langeafstandsrelatie en reisden steeds heen en weer. Hij kon niet naar Nederland komen vanwege zijn studie, dus besloot ik in 2020 naar Tel Aviv te verhuizen. Ik dacht: ik wil met hem samenwonen en het lijkt me bijzonder om in het buitenland te wonen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Voelde Tel Aviv snel als thuis?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHet eerste halfjaar vond ik pittig. Door corona kon mijn familie niet langskomen en kon ik ook niet terug naar Nederland. Ik had veel heimwee. Maar juist daardoor werd de band met Boaz, zijn familie en mijn nieuwe vrienden heel hecht. Na ongeveer een halfjaar voelde Tel Aviv echt als thuis.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Wat maakte het leven daar zo bijzonder?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cTel Aviv is heel anders dan de rest van Isra\u00ebl. Het voelt als een bubbel vol jonge mensen. Door het warme weer leeft iedereen buiten, op terrassen, aan het strand. Mensen zijn warm, luid en temperamentvol. Soms chaotisch, maar ook heel echt. Het voelde alsof iedereen onderdeel was van een grote familie.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Wanneer veranderde die sfeer?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOp 7 oktober 2023. Daarvoor had ik wel eens luchtalarmen meegemaakt, maar dat was altijd kort en ergens verwacht. Deze keer voelde het meteen anders. Het luchtalarm stopte niet meer en op het nieuws hoorde je direct over ontvoeringen en doden. Toen dacht ik echt: dit is foute boel.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Hoe beleefde je die dag?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMijn moeder was toevallig op bezoek in Isra\u00ebl. Mijn eerste gedachte was: zij moet hier weg. Boaz en ik hadden geen safe room in ons huis, dus gingen we naar vrienden. Ondertussen kwamen we erachter dat twee vrienden van ons vermist waren van het festival waar de aanval plaatsvond. Later hoorden we dat ze waren overleden. Ik denk dat ik vooral in shock was. Je doet alleen wat nodig is om veilig te blijven.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Hoe ging je om met die angst en onzekerheid?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEigenlijk niet echt. Ik zat in een soort overlevingsmodus. Het luchtalarm ging dag en nacht af en ik sliep bijna niet meer. Ik merkte dat ik steeds slechter ging slapen en bang werd dat er nog meer zou gebeuren. Ik trok me terug en ging veel malen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Na een week vertrok je naar Nederland. Waarom?<br><\/strong>\u201cIk voelde me heel slecht en mijn familie maakte zich enorme zorgen. Ik dacht: Boaz is bij zijn familie, misschien moet ik ook bij mijn familie zijn. Maar toen ik eenmaal in Nederland was, voelde ik me juist ontheemd. Het leven ging hier gewoon door, terwijl iedereen in Isra\u00ebl bezig was met verlies en trauma. Ik voelde me daar emotioneel veiliger, omdat iedereen hetzelfde meemaakte.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Voelde Isra\u00ebl ondanks de oorlog nog steeds als thuis?<\/strong><br>\u201cJa, gek genoeg wel. Misschien zelfs meer dan daarvoor. Juist omdat ik me in Nederland minder verbonden voelde. In Isra\u00ebl hoefde ik niet uit te leggen hoe ik me voelde. Iedereen begreep het. Tegelijkertijd voelde het land ook zwaarder. Die voortdurende spanning en angst dat er opnieuw iets ergs zou gebeuren, bleef aanwezig. Het werd een plek waar ik heel veel van hield, maar ook die veel verdriet veroorzaakte.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Heeft deze ervaring je kijk op \u2018thuis\u2019 veranderd?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa. Ik dacht vroeger dat thuis vooral een plek was. Nu denk ik dat thuis de plek is waar de mensen zijn van wie je houdt. Veiligheid is belangrijk, maar niet alles. Je hart blijft verbonden aan een plek, zelfs als die plek ingewikkeld of pijnlijk wordt.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ondanks alles mist Charlotte het leven in Tel Aviv nog regelmatig. Niet de luchtalarmen of de constante spanning, maar de warmte van de mensen, de spontaniteit en het gevoel van verbondenheid. Toch weet ze inmiddels dat haar toekomst in Nederland ligt. \u201cJe gunt niemand een leven waarin oorlog normaal wordt,\u201d zegt ze. \u201cMaar een plek waar je zoveel hebt meegemaakt, blijft altijd een deel van je.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Charlotte (33) woonde vijf jaar in Tel Aviv, totdat de oorlog haar kijk op thuis, veiligheid en verbondenheid veranderde. Vanwege de gevoeligheid van het onderwerp vertelt ze haar verhaal anoniem. \u2018Charlotte\u2019 is daarom niet haar echte naam. Waarom besloot je naar Isra\u00ebl te verhuizen? \u201cIk leerde mijn vriend Boaz kennen toen hij in Nederland op [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1835,"featured_media":1594,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-1592","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-human-interest"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-content\/uploads\/sites\/266\/2026\/05\/IMG_1884.jpeg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1592","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1835"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1592"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1592\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1625,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1592\/revisions\/1625"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1594"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1592"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1592"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiekwindesheim.nl\/nwsnow25-26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1592"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}