Al jaren ervaren Groningers veel leed van aardbevingen die ontstaan door het boren naar gas. Eén van die gedupeerde Groningers is Sander Kalsbeek. Hij is trots huisbezitter in het Groningse Loppersum, één van de hardst geraakte gebieden door aardbevingsschade.

Inmiddels is het al meer dan tien jaar geleden dat de eerste scheuren ontstonden in het huis van Sander. “Op het moment dat we dit huis kochten in 2002 waren aardbevingen eigenlijk nog geen begrip in de regio, er waren al wel wat kleine aardbevingen geweest maar dat was toen nog niks om je zorgen om te maken.”

Tien jaar lang heeft Sander zorgeloos in zijn huis kunnen wonen, totdat in 2012 Groningen werd opgeschrikt door de zwaarste aardbeving die de provincie tot op de dag van vandaag heeft meegemaakt. Onder het dorp Huizinge werd een aardbeving van 3,6 op de schaal van Richter gemeten.

“Na de aardbeving bij Huizinge in 2012 begonnen de eerste scheuren te ontstaan in ons huis. Vervolgens kwam in de media dat de kracht van de aardbevingen nog verder konden oplopen tot 4,5 op de schaal van Richter. Ons huis is ontzettend oud en er zit geen fundering onder dus dat was wel echt het moment dat wij ons zorgen begonnen te maken of dat dan wel goed zou komen, zeker omdat onze kinderen toen ook nog erg jong waren.”

Toen bleek dat de aardbevingen nog veel zwaarder konden worden, vond Sander dat er iets moest veranderen. Dit was het moment waarop het oneindige proces van procedure na procedure begon om zijn huis te laten verstevigen door de NAM.

“Tijdens de beginperiode toen de aardbevingen heviger werden maar ons huis nog niet verstevigd was kregen we tekeningen wat er zou gebeuren met ons huis op het moment dat er een aardbeving met een kracht 4,0 zou plaatsvinden, op die tekeningen zagen we dat er niet veel meer zou overblijven van het huis, dat was echt wel heel beangstigend voor ons. Dat was ook wel een moment dat ik ’s nachts als ik een aardbeving voelde dat ik echt niet meer kon slapen omdat de adrenaline gewoon door mijn lichaam gierde.”

Op het moment dat de aardbevingen op hun hoogtepunt waren en het huis nog niet verstevigd was, konden Sander en zijn gezin ook eigenlijk niet meer verhuizen omdat niemand meer huizen in de omgeving van Loppersum wilde kopen. Het aardbevingsgebied in Groningen was inmiddels de enige plek in Nederland waar de gemiddelde huiswaarden omlaag gingen. “Wij maakten toen wel grapjes op het schoolplein met andere ouders dat we elkaar in het bejaardentehuis nog zouden zien omdat we hier nooit meer weg kunnen komen.”

De eerdergenoemde tekeningen maakten voor Sander pijnlijk duidelijk dat het IMG, de organisatie die de aardbevingsschade afhandelt, er niet voor zijn belang is, maar voor dat van de NAM. “Nadat duidelijk werd dat er echt wat moest veranderen was er ineens meer dan een jaar complete radiostilte vanuit het IMG, het voelde voor ons heel erg alsof we het maar allemaal zelf moesten uitzoeken, en dat zij er alleen maar waren om te zorgen dat ik zo min mogelijk geld kreeg.”

Na ontelbare inspecties en andere procedures was het in 2018 (zes jaar na de zware beving bij Huizinge) eindelijk zover dat hun huis definitief verstevigd zou worden. Tijdens de grote verbouwing konden Sander en zijn gezin niet in hun huis verblijven, ze moesten een dik halfjaar wonen in een zogenaamde ‘wisselwoning’. Dit kregen ze pas drie weken van tevoren te horen. Maar hoe heeft Sander die periode ervaren? “Ik vond het verschrikkelijk, ik heb elke steen van dit huis zelf al een keer verbouwd en dan moet je ineens uit dat huis terwijl andere mensen dat huis grondig aanpakken. Ik moest van mezelf wel per se van alles afweten wat ze precies aan het doen waren.”

Daarnaast geeft Sander ook aan dat het door zijn kinderen als best ingrijpend werd ervaren. “Mijn zoontje was op het moment van de verbouwing elf en was bang dat zijn vriendjes waarmee hij altijd op straat speelde hem niet meer zouden vinden als hij in die wisselwoning woonde.”

Sinds een paar jaar worden mensen die zwaar getroffen zijn door de aardbevingen ook gecompenseerd voor de immateriële schade die ze hebben opgelopen. Dat is een erg ingewikkeld proces omdat het bijna onmogelijk is om een geldbedrag te plakken aan immateriële schade. Sander en zijn gezin zijn ook maximaal gecompenseerd hierop, toch vond hij dat dit hem totaal niet heeft geholpen.

“Ik heb me geen moment serieus genomen gevoeld dankzij de immateriële schadevergoeding, uiteindelijk ging het mij helemaal niet om het geld. Ik wou gewoon dat ze goed met mij mee zouden denken en me goed zouden helpen om mijn huis weer veilig te maken, daar hebben ze gewoon in mijn ogen ontzettend in gefaald. Het voelde gewoon dat bij alles wat ik deed ik mezelf moest verdedigen ten opzichte van het IMG, dat was ontzettend vermoeiend.”

Jaren later komen er bij het huis van Sander nog steeds nieuwe scheuren bij en het lijkt er dus niet op dat hij de komende jaren van het IMG verlost zal zijn. Inmiddels heeft hij iemand in dienst die namens hem de procedures van het IMG uitvoert, maar lekker slapen doet hij ondanks zijn verstevigde huis nog steeds niet. “Ik lig nog steeds wakker als er een aardbeving is geweest ondanks dat het huis in principe voldoende is verstevigd.”