MANCHESTER – De stad staat bekend om haar rijke muziekgeschiedenis en brengt al decennialang internationale muziekstromingen voort. Voor Nederlandse muziekliefhebbers klinkt Manchester misschien als het Britse equivalent van Den Haag: een stad die niet de hoofdstad is, maar waar creatief talent al jaren opbloeit. Beide steden kennen grote bands waarvoor het de thuisbasis is. In Nederland denk je hierbij aan Golden Earring, DI-RECT en Son Mieux, in Manchester zijn dit bands als Oasis, The Smiths en Joy Division. Deze bands zijn al jaren op de radar, maar hoe kom je op die radar als beginnend artiest en wat betekent het imago van de stad in dit proces?

Inspiratie

De in Manchester geboren en getogen Akemi Fox is zo’n beginnend artiest. De 27-jarige R&B-zangeres zette in 2018 al haar eerste nummer op Spotify, toch loopt ze vandaag de dag nog tegen van alles aan. Als artiest groter worden is niet makkelijk, vertelt ze: “Ook niet in een zogenoemde muziekstad als Manchester”.

De zangeres past met haar donkere gekrulde haren en tot in detail perfect samengestelde outfits perfect in het plaatje van een echte R&B ster. Met behulp van de inspiratie die ze krijgt van haar grote voorbeelden die ze als kind al had zoals Beyonce, maar ook jazz- en soulzangeres Amy Winehouse haalt ze alles uit de kast om haar plek in de grote muziekstad, maar ook zeker daarbuiten, te bemachtigen. Zo hoopt ze ooit opvolger te worden van haar R&B iconen zoals Aretha Franklin en Erykha Badu.

Jeugd

Akemi was altijd al dol op muziek en ze schreef graag, vooral op de middelbare school. In die periode hield ze dagboeken bij met gedichten en teksten, deze schreef ze met het idee dat ze die misschien op een dag zou gebruiken. “Ik schreef: ‘Op een dag ga ik misschien zingen’, want ik was toen nogal verlegen als het om muziek ging”, vertelt ze, gevolgd door een kort verlegen lachje bij de herinnering aan haarzelf als kind. Voor haar begon het werken met muziek bij het helpen van haar vrienden die muziek maakten. Ze hielp hen met het schrijven van liedjes, puur omdat ze het leuk vond om te doen. Pas in 2018 besloot ze dat ze van muziek maken daadwerkelijk haar werk wilde maken. Als kind droomde ze er wel altijd van om ooit artiest te worden: “Ik wilde eigenlijk een ‘triple threat’ zijn: danseres, actrice en zangeres. Echt alles wat creatief is vond ik geweldig”.

Start

De eerste stappen in haar carrière zette Akemi in haar stad: Manchester. Toch liep ze al snel tegen praktische obstakels aan. Veel belangrijke personen in het groeiproces van een muzikant, zoals producers en managers, zijn gevestigd in Londen. Het is dan gebruikelijk dat de artiest naar hen reist in plaats van andersom. De afstand en de kosten die het vele reizen met zich mee brengt maakte het moeilijk voor de zangeres om alle kansen te grijpen, “Ik ben wel eens voor enkel even koffie drinken met een manager naar Londen gegaan en dan is het nog hopen dat het ergens goed voor was. Het is frustrerend”. Volgens haar groeit de muziekindustrie in Manchester wel, alleen een stuk langzamer. Ook in Nederland zitten de grote platenmaatschappijen veelal in de randstad. Dit zorgt ervoor dat veel artiesten van onze eigen bodem, net als Akemi, veel moeten reizen om kansen te kunnen grijpen.

Akemi heeft het vaak gehad over verhuizen naar Londen, om op die manier veel tijd en geld te besparen op alle korte reizen. Toch weerhoudt iets haar: “In de meeste dingen die ik heb gedaan denk ik dat het feit dat ik uit Manchester kom me toch geholpen heeft om veel kansen te krijgen. Denk hierbij aan samenwerkingen met Manchester United of toen modemerk Chanel hier een modeshow gaf en lokale muzikanten uitnodigde”. Ook al is de industrie in Manchester kleiner, heeft het ook zo zijn  voordelen. “Ik denk dat het met kansen als deze voordeliger is om in Manchester te wonen, omdat het kleiner is en je zo makkelijker gezien wordt dan in de mensenmassa van Londen”.

Handvaten

Een organisatie die al vrij vroeg op Akemi haar pad kwam was Brighter Sound, een instituut die muzikanten helpt aan het begin van hun carrière. Ze geven workshops en bieden steun op allerlei verschillende manieren. Akemi heeft vaker met hen samengewerkt en heeft onder andere een songwritingworkshop gegeven aan beginnende muzikanten, waarbij zij ook haar ervaringen deelde. “Ze hebben mij een platform gegeven om anderen te helpen en om te praten over mijn ervaringen en te luisteren naar die van anderen. Ik vond het super leuk om met hen samen te werken”, vertelt ze. De organisatie was voor haar een handvat naar verdere groei.

Dat Akemi zo over de organisatie te spreken is vindt Rebecca Horn van Brighter Sound fijn om te horen: “We willen gewoon een positieve impact hebben op de muziekwereld en als organisaties zoals de onze niet bestaan krijgen we de toekomst van de muziek niet. Dan zullen we geen nieuwe generatie echt spannende, creatieve muzikanten voortbrengen”. Ze is blij dat artiesten zoals Akemi zich in blijven zetten om de organisatie groot te houden. Juist artiesten zoals zij zijn de geschikte mensen voor workshops als deze als het aan Rebecca ligt: “Akemi is zelf een opkomend artiest en dat ze dan een workshop leidt voor mensen die ook nog aan het begin van hun muzikale pad zitten is mooi, denk ik, omdat ze een goed rolmodel is voor jongere mensen”.

 “Het is zo moeilijk om in de muziekwereld terecht te komen en er zijn zoveel financiële drempels. We willen muziek gewoon toegankelijker maken, zodat iedereen die er van droomt er een carrière van kan maken”, zegt Horn, zichtbaar trots op wat de organisatie neerzet.

Mijlpaal

Ruim een jaar geleden speelde Akemi voor haar een belangrijke show in haar ‘hometown’. Ze speelde in The Deaf Institute, een zaal die bekend staat om de opkomende acts die ze een podium geven en hebben gegeven. Artiesten als Kate Tempest en The 1975 betraden dat podium al voor haar. We lopen samen naar de zaal toe, omringt door studenten steken we de drukke straat over. De concertzaal bevindt zich midden in het universiteitsgebied van de stad. Het was haar eerste show als een zogenoemde ‘independent’ artiest, dus zonder manager. “Het voelde als een grote prestatie om zonder groot team te kunnen laten zien dat het wél mogelijk is om vette shows te spelen”, vertelt Akemi.

Toch ging aan die avond ook twijfel vooraf. De financiële druk, het idee dat elke show een investering is waarvan je niet weet of hij loont. Akemi vertelt dat ze een paar weken voor de show nog maar een paar tickets had verkocht, dat maakte haar erg onzeker. “Het geld dat je verdient als artiest is vrij inconsistent”, zegt ze, waar haar trotse glimlach toch iets wegtrekt: “Het kan goed lonen, maar dat kan ook eenmalig zijn, waarna je weer lang moet wachten op een nieuw project”.

Alle onzekerheid bleek het waard. Op de dag van de show waren alle kaartjes uitverkocht. “Allemaal mensen belden me met de vraag of ik nog kaartjes voor ze had. Het voelde heel cool om te zeggen: ‘Volgende keer moet je eerder je kaartjes kopen!’”, zegt ze op een stoere toon, waarna ze hard moet lachen.

Moeilijkheden

Buiten de creatieve en praktische uitdagingen waar elke beginnende artiest mee te maken krijgt, vertelt Akemi dat ook haar positie als vrouw in de muziekwereld soms lastig is. Ze merkt dat het wel eens intimiderend kan voelen in studio’s of op podia die vaak door mannen worden gedomineerd. “Soms ga je naar iemands studio toe, soms is dat in hun huis, terwijl je diegene niet per se heel goed kent. Daar kan ik me dan best wel zorgen over maken”, zegt ze. Gelukkig werkt ze nu al een hele tijd nauw samen met haar producer Teo, waardoor ze niet alleen naar sessies hoeft te gaan.

Daarnaast blijft haar zelfvertrouwen op de achtergrond toch een uitdaging. Vooral live optreden was lange tijd een struikelblok: “Ik was nogal verlegen en hoe ik op het podium stond was daardoor niet het beste wat ik in me had. Ik heb geprobeerd daaraan te werken door wat meer contact te maken met het publiek, nu zitten bepaalde praatjes wat meer in mijn routine. Ik vind het nog steeds wel moeilijk, maar je moet jezelf er gewoon aan herinneren: ‘You are that girl!’”, roept ze vrolijk.

Creatieve producties zoals foto’s en visuals blijven uitdagend door de kosten, waardoor ze zoekt naar betaalbare oplossingen. Zo maakt ze samen met haar producer analoge foto’s met haar eigen camera om kosten te besparen.

Hoewel Akemi ontzettend blij is dat ze zichzelf independent artiest kan noemen brengt ook dat moeilijkheden met zich mee: “Hoewel het een absolute zegen is omdat ik zelf kan bepalen wat ik wel of niet wil, is het ook erg stressvol”, geeft ze toe. Een management kan helpen met je merk bouwen, boekingen krijgen die je in je eentje niet waren gelukt en je in contact brengen met grotere partijen. “Soms vind ik het moeilijk mijn hoofd boven water te houden. Er is best wat druk: als ik me mentaal wat slechter voel en even geen liedje schrijf of actief blijf op sociale media, gebeurt er ook niks”, vertelt Akemi. Toch probeert ze daar vrede mee te vinden: “Dat hoort nu eenmaal bij het zijn van een onafhankelijke artiest”.

Toekomstplannen

Een belangrijk inzicht in haar carrière kwam voort uit praktisch advies binnen de Manchester-scene: “Je hebt geen manager nodig: je hebt alleen een e-mail nodig met ‘management’ aan het einde”. Volgens haar verandert dat direct hoe mensen je benaderen.

Als Akemi over de toekomst praat, klinkt haar ambitie groots. “Ik wil gewoon een wereldtournee doen. Dan bedoel ik echt overal: Europa, Australië, Brazilië, Amerika”, zegt ze, glimlachend bij het idee van dagen op pad in tourbussen en eindeloze optredens. Zelfs als support act zou ze gaan. Grappend zegt ze: “Iemand, neem me alsjeblieft mee!”. Ook mode hoort bij haar dromen: “Ik ben een modemeisje. Ik zou het geweldig vinden om een samenwerking te doen met bijvoorbeeld een high-end merk of het gezicht zijn van een parfum of zoiets. Hoeveel ik ook van muziek houd, ik hou ook minstens net zoveel van de styling die erbij hoort”.

Voor nu focust ze zich even op muziek. Begin november heeft ze een EP uitgebracht genaamd ‘On My Way’, het vangt de sfeer van haar huidige levensfase: vriendschappen, plezier en het jonge gevoel van altijd uitgaan. Voor volgend jaar werkt ze aan een groter project met een serieuzere, somberdere toon. “Ik hou van contrasterende projecten! Binnen dat project ben ik heel open en eerlijk over mijn gevoelens en dat maakt me wel nerveus, want ik vind het een gek idee dat iedereen alles over me weet”, vertelt ze over de nieuwe songs, gevolgd door een ongemakkelijk lachje.

Tastbaar

Iets wat verder nog erg hoog op Akemi haar bucketlist staat is het fysiek uitbrengen van haar muziek: “Het voelt waardevoller. Je hebt het gevoel dat als je er meer naar luistert, het op een bepaalde manier echter aanvoelt. Het is tastbaar”. Ze ziet het uitbrengen van vinyl als de volgende stap voor haar, ook omdat het uiteindelijk misschien meer oplevert. “Het is een mooie manier om artiesten direct te steunen”, zegt ze.

Matt Ward van Piccadilly Records legt uit waarom dat voor veel lokale artiesten lastig is: “We zouden het absoluut in de winkel willen verkopen als ze het op vinyl of cd uitbrengen. Het is alleen dat de kosten vooraf veel mensen tegenhouden. £1.000 betalen voor 300 platen is veel en je moet de helft verkopen om quitte te spelen. Maar als ze het zouden doen, zouden we het meteen in handen krijgen van mensen”. Volgens hem ontbreekt het fysieke circuit voor opkomende artiesten vaak aan toegankelijkheid: “We houden van muziek in verschillende genres en vooral van lokale muziek, het is alleen jammer dat de fysieke markt niet toegankelijker is voor opkomende artiesten”. Ook geeft hij aan dat veel lokale artiesten hun focus toch meer leggen op Spotify, YouTube en Bandcamp, waardoor een fysieke druk helaas vaak links blijft liggen.

Akemi blijft ambitieus: wereldtours, headline shows, modeprojecten en nieuwe EP’s. Ze pakt alles beet wat haar dromen kan waarmaken en laat zien dat zelfs als je het zonder al te veel handvaten moet doen, passie en doorzettingsvermogen een carrière kunnen bouwen.