Daria (26) groeit op tussen twee culturen in Mexico-Stad, haar moeder, een Nederlander, en haar vader, een Mexicaan. In 2019 verhuisde ze naar Nederland voor haar studie. In Mexico houdt ze zich bezig met activisme, iets dat ze in Nederland voort wil zetten. Maar waar in Mexico niet raar opgekeken wordt naar activisme en burgerlijke ongehoorzaamheid, is dat in Nederland wel anders. “Als je in Mexico iets doet wat niet mag, trekken mensen hun schouders op en denken: wat een gekkie. In Nederland word je erop aangesproken.”
Van jongs af aan houdt Daria zich al bezig met de staat van de wereld en maakt ze zich hard tegen onrecht. Zo vertelt haar moeder dat ze op de middelbare school meedeed aan allerlei projecten. Ze verzamelde leermaterialen voor scholen die dat nodig hadden, was actief bij natuurvereniging Naturalia en schreef liederen over maatschappelijke thema’s. Daarnaast hielp ze in Mexico-Stad bij het opzetten van Fridays for Future. Momenteel werkt ze bij het COA, waar ze jongeren die net als zij tussen twee culturen leven, begeleidt.
In Mexico kwam Daria veel in aanraking met demonstraties en protestacties. Zo vertelt ze dat er regelmatig wegen werden afgesloten door activistische groepen. ”Dat was normaal, dat hoort daar gewoon bij de samenleving.” Toen Daria naar Nederland verhuisde, wou ze graag onderdeel zijn van iets groters dan zichzelf. “Ik ben toen gaan protesteren; dat vond ik mooi en ontroerend, dus dat wou ik vaker doen. Alleen was dat in Nederland minimaal. Ik dacht: hoezo zijn de mensen hier zo passief?”
Om in Nederland haar activisme door te zetten, helpt Daria in 2019 bij het opzetten van Fridays for Future in Leeuwarden, een activistische jongerenbeweging die klimaatstakingen organiseert. Iets waar ze niet altijd positieve reacties op kreeg: mensen filmen haar, bespotten haar en reageren soms zelfs agressief. “In Nederland hebben de mensen het gevoel dat alles al af is; ze voelen de urgentie niet om te demonstreren. Mensen pikken het hier niet als je tegen de regels ingaat. De reactie is in mijn beleving heel fel, alsof mensen denken: hoe durf jij onze systemen te ondermijnen? Maar dat het hier over het algemeen goed gaat, betekent niet dat het niet beter kan.” De voorliefde die Nederlanders voor regels hebben, werd Daria pas echt duidelijk toen ze ergens skeelerde waar dit eigenlijk niet mocht, en hier direct op werd aangesproken.
In Mexico is er volgens de activist een lange tijd niet naar de mensen omgekeken. De mensen hebben daar veel meer redenen om de straat op te gaan. Dit heeft de inwoners van Mexico veel zelfredzamer gemaakt, aldus Daria. “Ik vind het niet leuk om over de negatieve kanten van Mexico te spreken, maar er is daar decennialang corruptie geweest; dat kan je niet zomaar weghalen. Dit heeft er wel voor gezorgd dat mensen voor zichzelf op durven komen en durven vechten voor hetgeen waar ze voor staan.”
Naast actievoeren werkt Daria ook bij het COA, waar ze minderjarige jongeren die in Nederland asiel aanvragen begeleidt. Collega Kajal ziet hoe bevlogen en empathisch ze met de jongeren omgaat: “De jongeren voelen zich fijn bij haar, dat merk je. Ik denk dat ze de jongeren gewoon echt ziet; ze vragen dan ook vaak naar haar.” Daria zelf geeft aan veel voldoening te halen uit het begeleiden van de jongeren. “Ik vind het fijn als ik iemand kan helpen met simpele dingen, het voeren van een gesprekje of samen een spelletje spelen.” Echter, haar werk bestaat niet alleen uit luchtige gesprekken; ook de slecht-nieuwsgesprekken vallen onder haar verantwoordelijkheid. “Het zijn pubers, en als ik iemand moet vertellen dat hij hier niet mag blijven, maar terug moet, doet dat pijn. Het komt ook vaak voor dat de jongere in zo’n situatie zijn best doet om mij geen slecht gevoel te geven. Ze zeggen dan: ‘Het is oké, mevrouw, maak je maar geen zorgen, ik red me wel!’ Het breekt mijn hart dat ze op zo’n moment mijn gevoel proberen te sparen.”
Net als Daria leven de jongeren waar ze mee werkt tussen twee culturen; deze herkenning schept een band. Ze weet hoe het is om op te groeien in een niet-westers land, een land waar voornamelijk de negatieve kanten van belicht worden. Daria geeft aan te herkennen dat er veel niet mooi is aan haar thuisland, maar het is voor haar ook belangrijk om de mooie dingen te blijven zien. “Ik had een gesprek met een Syrische jongen en we spraken over het land waar hij vandaan komt, Syrië, Damascus denk ik. Hij zei dat het een prachtige stad was en dat er nu niks meer van over is. Maar het was er zo mooi; mensen weten niet half hoe mooi het was.” Allebei vonden ze het jammer dat ze in Nederland alleen de negatieve verhalen over hun land van herkomst tegenkomen. “Het is lastig dat het positieve niet belicht wordt, dat het positieve en negatieve niet naast elkaar kan bestaan. Of het nou de hartelijke cultuur of het eten is of wat dan ook. En dat hij dat kon begrijpen en ik dat kon begrijpen, vond ik zo mooi en bijzonder. En tuurlijk, het is maar een heel klein gedeelte van wat ze meemaken, maar dat soort dingen begrijp ik beter dan de meesten.”