Op zijn eigen manier kampioen

26 september 2021. Lando Norris leidt de Formule 1-race in Sochi. Hamilton zit op 2,5 seconden er vlak achter. De lucht betrekt, lichte regen valt en paraplu’s gaan open. De race-engineer van Norris, Will Joseph, vraagt voorzichtig of hij wil wisselen van droogweerbanden naar regenbanden. “Box, box?”

“No!” antwoordt Norris — bijna koppig, bijna wanhopig, maar vooral overtuigd dat hij dit zelf kan afmaken. Hamilton duikt wél de pitstraat in.

De lichte regen verandert in een stortbui. Norris doet er alles aan om de auto op de baan te houden. Het wordt natter en natter, zeiknat zelfs, en niet veel later glijdt de McLaren van Norris van de baan. Hamilton kijkt lachend toe en sleept zijn honderdste overwinning in de Formule 1 binnen.

“Ik besloot buiten te blijven. Dus mijn beslissing, ik dacht dat het de juiste keuze was,” waren de woorden van Norris na de race. Altijd hard voor zichzelf, altijd eerlijk — misschien wel iets té eerlijk. De bijnaam “Lando No-Wins” werd de wereld in geslingerd, een meme die groter leek te worden dan zijn talent. Veel fans dachten dat dit het verhaal van Norris zou worden: de eeuwige ‘net niet’.

Nu, vijf jaar later, is diezelfde altijd lachende en vaak te eerlijke Lando Norris wereldkampioen Formule 1.

Net als in Rusland was ook het seizoen 2025 verre van foutloos: in Saudi-Arabië verloor hij de controle over zijn auto tijdens de kwalificatie en in Canada knalde hij tegen zijn eigen teamgenoot aan. Met die actie reed hij zichzelf uit de wedstrijd — Norris was op de baan zeker niet de meest foutloze coureur. Maar juist dat maakt zijn kampioenschap zo bijzonder. Hij deed het op zijn eigen manier.

Waar de meeste coureurs hun zwaktes en fouten voor zichzelf houden — zoals ware kampioenen als Verstappen en Hamilton — deed Norris dat juist niet. “Ik heb het gevoel dat ik nog nooit eerder in een F1-auto heb gereden. Ik heb het erg moeilijk,” zei hij na een teleurstellende zesde plek in de kwalificatie voor de GP van Bahrein, terwijl zijn teamgenoot op pole stond. Fouten toegeven, je zwaktes openbaar maken: het is ongebruikelijk in de Formule 1, en het voedde de twijfel.

Is Norris mentaal wel klaar voor een titelgevecht? Vroegen veel fans en journalisten zich af, zeker als hij opnieuw de leiding verloor na bocht één of weer naast de baan ging. Norris is nooit de coureur geweest met die ‘killer mentaliteit’. “Ik geloof nog steeds dat ik wereldkampioen kan worden, maar dat doe ik door de goede jongen te zijn,” vertelde hij aan The Guardian in Japan. Norris doorbrak het beeld dat velen hebben van wat een typische wereldkampioen zou moeten zijn. Hij was de eerste die zijn fouten openlijk toegaf, de eerste die zichzelf de schuld gaf wanneer het misging.

“Ik heb geleerd dat het oké is om niet altijd sterk te zijn. Praten helpt. En ik weet nu dat ik niet alleen ben,” vertelde hij aan Formula1.com, nadat hij openlijk sprak over zijn gesprekken met een psycholoog. Norris is ook één van de eersten die zich uitsprak over de struikelblokken waar veel jongeren mee worstelen op het gebied van mentale gezondheid. In de sportwereld is daarover praten niet gebruikelijk, maar Norris deed dat wel. Een opmerkelijk voorbeeld hiervan is toen hij in 2024, op World Mental Health Day, een Instagramvideo plaatste van zichzelf. In die video stelde hij de algemene vraag hoe het met iedereen gaat en stond hij stil bij mentale gezondheid.

Met onder andere dit voorbeeld doorbrak hij die barrière en won hij de rijderstitel op zijn eigen manier: door zichzelf te blijven. Geen spelletjes, geen masker, niets verbergen. Norris bleef Norris: hard op zichzelf, eerlijk naar anderen en altijd met open vizier. En al was Norris naar mijn mening het afgelopen jaar niet de beste coureur, toch is hij een winnaar. Zowel op als buiten de baan.

Nice guys finish last, zo luidt het gezegde.
Maar Norris eindigde als eerste — op zijn eigen manier kampioen.