In haar kamer bij KanZ zet Danielle (17) haar waterkoker aan. De ruimte is simpel, maar van haar: een bed, foto’s boven haar bureau en een planning op de deur. “Hier leer ik het zelf te doen,” zegt ze. “Dat is spannend, maar ook goed.”
De centrale vraag is: kan jeugdzorg jongeren echt helpen opnieuw te beginnen? In Danielle’s verhaal lijkt het antwoord voorzichtig maar duidelijk: ja.
Danielle woont sinds een paar maanden bij KanZ, een zelfstandigheidstraining van Trias Jeugdhulp voor jongeren vanaf 16,5 jaar. Het doel is om praktische en sociaal-emotionele vaardigheden te leren, zodat jongeren zo zelfstandig mogelijk kunnen functioneren. Iedere jongere heeft een eigen kamer en deelt voorzieningen met maximaal twee anderen. Er is dag en nacht begeleiding aanwezig.
Toch is haar ervaring met jeugdzorg niet alleen positief. “De ene keer gaat het supergoed, en het andere moment heb je problemen met een heel team,” vertelt ze. “Soms halen ze er te veel mensen bij voor een klein ding.” Ze glimlacht. “Het voelt soms alsof iedereen iets van je moet vinden.”
Volgens Danielle is jeugdzorg niet perfect, maar wel noodzakelijk. “Toen ik hoorde wat er zou gebeuren als ik bij mijn ouders was gebleven, wist ik dat ingrijpen nodig was. Dan was er niet veel van mij over geweest. Ik ben blij dat ze hebben geholpen.” Tegelijk vindt ze dat jongeren ook zelf keuzes moeten leren maken. “Tenzij het echt niet anders kan.”
Bij KanZ leert ze koken, plannen en omgaan met geld. Misschien nog belangrijker: omgaan met emoties. “Je krijgt hier ruimte om te oefenen met zelfstandig wonen, maar je staat er niet alleen voor.” De begeleiding geeft haar rust.
Danielle wil vooral dat mensen meer begrip hebben. “We hebben geen keuze waar we terechtkomen. We zijn geen probleemkinderen.” Ze wil niet gezien worden als ‘dat meisje uit de jeugdzorg’, maar als iemand die werkt aan haar toekomst.
Haar coach Manon benadrukt dat vertrouwen de basis is. “Je moet naast jongeren staan, niet boven hen. Ze moeten zich veilig voelen en fouten mogen maken.” Volgens haar draait jeugdzorg niet alleen om problemen, maar om perspectief.
Aan het einde van het gesprek kijkt Danielle rond in haar kamer. “Ik ben hier niet omdat ik een probleem ben,” zegt ze. “Ik ben hier omdat ik een toekomst wil.”
Misschien is dat de kern van jeugdzorg: niet het repareren van een moeilijke jeugd, maar het mogelijk maken van een nieuw begin.
Elize Vedder 
bentevogel 
Sibrecht Bouma