Een duel om de bal. Een verkeerde draai. Een knie die naar binnen klapt. In een seconde veranderde alles voor Lieke Dijkhuis (19). Wat begon als een ongelukkige actie in een voetbalwedstrijd, groeide uit tot een langdurig revalidatietraject.
Een seconde die alles verandert
Een van de laatste duels in het voetbalseizoen van 2022 werd het begin van een jaar revalideren voor Lieke Dijkhuis. “Ik stond net verkeerd met mijn been en kreeg een duw,” vertelt ze. “Ik wist niet precies wat er gebeurde. Ik dacht gewoon: ik heb pijn.” Dat het om een zware blessure ging, besefte ze op dat moment nog niet. Maar na een aantal dokters- en fysioafspraken werd het duidelijk: haar voorste kruisband was afgescheurd.
Een gescheurde voorste kruisband is een van de meest gevreesde blessures onder sporters. In de knie zorgen twee kruisbanden, een voorste en een achterste, voor stabiliteit. Ze voorkomen dat het onderbeen te ver naar voren of achteren schuift ten opzichte van het bovenbeen. Vooral bij sporten als voetbal, waar veel wordt gedraaid, gesprint en abrupt gestopt, is de voorste kruisband kwetsbaar. Eén verkeerde landing kan genoeg zijn. En dat was het.
Terugvechten naar het veld
De revalidatie na haar operatie duurde ongeveer een jaar. Van het moment van blessure tot haar terugkeer op het veld werkte ze stap voor stap aan haar herstel. De diagnose werd snel gesteld en het plan was duidelijk. “De eerste weken vond ik het zwaarst,” zegt ze. “Je gaat van alles kunnen naar opnieuw moeten leren lopen. Dat is echt confronterend.” Toch hield ze één helder doel voor ogen: terugkeren naar het voetbalveld. En het lukte. Ze maakte haar rentree.
Tot het een paar jaar later opnieuw misging.
De knak die ze herkende
Een paar jaar later, 2025. Opnieuw een duel. Opnieuw een verkeerde draai. Maar dit keer was er geen twijfel. “Ik voelde echt een duidelijke knak in mijn knie. Toen wist ik meteen dat het mis was.” Wie het eenmaal heeft meegemaakt, vergeet dat typische ‘knak’ gevoel niet snel.
Toch verliep het herstel anders dan de eerste keer. “De eerste keer duurde het iets korter, omdat de diagnose sneller werd gesteld. Toen stond ik na ongeveer een jaar weer op het veld. De tweede keer was er onduidelijkheid, want op de MRI was niets te zien en de dokter zei dat er niks aan de hand was. Pas na een kijkoperatie bleek dat mijn kruisband volledig was afgescheurd,” vertelt Lieke.
De onzichtbare strijd
Rond de vierde maand na haar tweede operatie kon Lieke weer hardlopen. In het dagelijks leven functioneerde ze normaal. Voor de buitenwereld leek ze hersteld. “Mensen dachten dat ik weer alles kon, terwijl ik nog steeds veel last had van mijn knie.” Een logische gedachte, want een kruisbandblessure zie je niet. Er is geen gips, geen rolstoel, geen zichtbaar bewijs. Alleen een knie die soms nog onstabiel voelt. Van buiten leek ze dus fit, maar van binnen voelde haar knie nog steeds kwetsbaar. Na haar eerste blessure was terugkeren vanzelfsprekend. Na de tweede begon de twijfel te groeien. Haar rechterknie, van de eerste operatie, vertrouwt ze inmiddels weer. Haar linkerknie nog niet. “Ik heb het gevoel dat als ik weer begin met voetballen, het weer gebeurt.”
Uiteindelijk nam ze een besluit dat misschien nog moeilijker was dan de revalidatie zelf: ze stopte met voetbal. Niet alleen vanwege haar knie, maar ook omdat er een nieuw hoofdstuk wacht. Volgend jaar begint ze aan een studie in een andere stad. Nieuwe plannen, nieuwe ambities. “Het risico is gewoon te groot.”
Toch kijkt Lieke niet alleen met negativiteit terug. Twee zware revalidaties doorstaan vraagt om discipline en doorzettingsvermogen. “Ik ben er wel trots op dat het me twee keer is gelukt om te herstellen van zo’n ernstige blessure.”
Voor Lieke betekende het fluitsignaal niet het einde, maar het begin van een ander verhaal.
sjuulkoster