Multiple Sclerosis (MS) is een auto-immuunziekte waarvan de symptomen moeilijk te voorspellen zijn. De onderzoekers van het Italiaanse MS-fonds sloegen de handen ineen met de universiteiten van Genova en Turijn, om daar verandering in aan te brengen. Zij testten een AI-model dat het symptoomverloop bij MS-patiënten moet voorspellen.
“Ik had net mijn zoon naar school gebracht. Op de terugweg werd mijn zicht wazig. De horizon leek te trillen”, zo vertelt Martijn Snijder. Hij kreeg in 2007 plots een MS-aanval. “Toen ik thuiskwam, was het beeldscherm van m’n partners computer wazig. Je moet achter die computer weg, zei ik tegen haar. Het beeld is niet scherp. Schat, het beeld is wel scherp, antwoordde ze.” De man uit Midwolda had als kind een oogoperatie gehad. Hij redeneerde dat daarom z’n zicht zo slecht werd. Maar na een paar uur geslapen te hebben werd zijn zicht maar niet beter. De huisarts adviseerde om naar het ziekenhuis te gaan. “Ik ben morgenochtend vrij dus, dan ga ik dan wel”, had Martijn gezegd. “Nee, meneer Snijder, u moet nú naar het ziekenhuis”, reageerde de dokter.
MS is een chronische auto-immuunziekte die het zenuwstelsel aantast. Patiënten krijgen ontstekingen in de zenuwbanen in de ruggengraat. Vaak herstellen patiënten van hun eerste symptomen, die opgevolgd worden door steeds verergerende problemen.
Na een MRI-scan werd duidelijk wat er mis was. “De scan liet witte stippen zien op mijn hersenstam. Deze littekens zijn kenmerkend voor MS”, legt Martijn uit. Hij lag drie dagen aan een infuus “met een of ander paardenmiddel”. De aanval moest versneld worden. “Zo kon het herstel sneller beginnen”, verklaart Martijn. De neuroloog vertelde dat voor een officiële MS-diagnose, er herhaling moet optreden. “Maar wanneer ik nog een aanval zou krijgen, konden ze me niet vertellen.”
“Ik heb in het herstel veel gehad aan mijn partner”, memoreert Martijn. “In het begin kon ik moeilijk zelfstandig staan, laat staan lopen.” Toch probeerde Martijn veel te lopen met zijn partner. Stukje bij beetje werd het makkelijker. “Ik had geen pijn. Voor mijn gevoel had ik niks. M’n lichaam werkte ondanks dat, niet mee.”, omschrijft de Groninger.
Na zes maanden herstel thuis, begon Martijn mondjesmaat weer te werken. Na nog een half jaar langzaam opbouwen, werkte hij weer evenveel als voor de MS-aanval. “Voor zo’n aanval staat over het algemeen een jaar herstel.” Martijn schudt zijn hoofd. “Ik ben nog tot 3 jaar na dato nachtblind geweest.”
Tijdens het herstel was voldoende bewegen een uitdaging voor Martijn. Om de gezondheid op peil te krijgen ging hij hardlopen. “De neuroloog had gezegd dat ik best een marathon zou kunnen lopen, het zou gewoon wat langer duren.” Tien jaar, drie marathons en een ultra-trail later, kwam Martijn deze neuroloog tegen in de duikschool waar hij lesgeeft. “Dat is niet wat ik bedoelde, meneer Snijder”, had de neuroloog lachend gezegd.
Volgens Martijn is er veel mogelijk met MS zolang je maar “goed slaapt, gezond eet, en stress vermijdt”. Hij houdt zich liever bezig met wat wél kan, dan met wat niet kan. Wat wél kan is volgens Martijn “per persoon verschillend”. “Voor mij was het een kwestie van ontdekken, schrikken, ombuigen, en weer doorgaan”, legt Martijn uit met een lach. “Dat het vandaag niet lukt, wil niet zeggen dat, morgen het ook zo is.”
Wordt mijn leven beter, door het te weten?
Op de vraag of hij baat heeft bij een AI-model dat zijn symptoomverloop zou kunnen voorspellen, zegt Martijn volmondig “nee”. “Wat heb ik eraan? Het verandert niks aan mijn symptomen”, redeneert de Groninger nuchter. “Wordt mijn kwaliteit van leven beter, door het te weten? Ik denk het niet.” Als advies aan andere MS-patiënten zegt Martijn “Ga het avontuur aan. Als je iets wil, dan is daar een weg naartoe. Je wordt zo’n negatief mens, als je alleen kijkt naar wat niet kan.”
joahmaas 
Tim Hasselerharm 
Erica Fuchs