Je weet niet wat je niet weet: stagediscriminatie raakt mbo-studenten

Het mbo staat beschreven als de ruggengraat van de samenleving. Ziekenhuizen, bouwplaatsen en distributiecentra zouden niet draaien zonder de hulp van deze essentiële groep. Toch ervaart deze groep op stage racisme, terwijl juist zij baat hebben bij een veilige leer- en werkomgeving. Uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) blijkt dat één op de tien mbo-bol-studenten stagediscriminatie ervaart. Opvallend: van de mbo-studenten die discriminatie ervaart doet 42 procent er niks mee. 

Veel studenten praten wel met hun familie, vrienden of stagebegeleider, maar melden het niet officieel. Volgens Floor van Aerde, woordvoerder van de Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB), komt dat vooral door onbekendheid:
“Niet elke student weet waar stagediscriminatie gemeld kan worden en welke stappen mogelijk zijn.”
Daarom ligt volgens haar de eerste verantwoordelijkheid bij de mbo-scholen, die inmiddels allemaal een meldpunt hebben. Zo kunnen leerlingen gemakkelijk hun ervaringen melden. SBB ondersteunt door middel van stagebezoeken, trainingen en het vergroten van bewustwording bij stagebegeleiders.

Mark Timmers, woordvoerder van Stichting Noorderpoort, een groot opleidingscentrum voor mbo ziet de rol van de school ook duidelijk zoals van Aerde dat beschrijft. Hij benadrukt de rol van docenten als eerste route:
“Het is belangrijk dat studenten altijd bij ons terecht kunnen en dat we hen serieus nemen als ze stagediscriminatie ervaren.”
Via dit contact kan de school samen met het leerbedrijf en SBB stappen ondernemen om een passende oplossing te vinden.

Stagediscriminatie raakt studenten diep. Naar stage gaan wordt onplezierig en het kan voelen alsof je er alleen voor staat. Daarom is het belangrijk dat alle studenten – niet alleen op mbo – de stap zetten om discriminatie aan te geven wanneer zij het herkennen. Alleen dan wordt zichtbaar wat er speelt. Want zoals Timmers zegt: “Je weet niet wat je niet weet.”

Het blijft een lastig en gevoelig onderwerp volgens Timmers, maar het is ook een oproep: meld ervaringen, praat erover en zorg dat persoonlijke verhalen gehoord worden. Alleen zo kan verandering echt beginnen.