Door: Juliette Droin 

Wat doe je als je hoort dat je leven een houdbaarheidsdatum heeft, en die veel sneller komt dan je ooit had gehoopt? Hoe ga je om met al die vragen, emoties en angsten? Het overkomt de 18-jarige Antonie Bax uit Deventer; hij krijgt in zijn examenjaar de diagnose hersenstamkanker. Antonie vertelt openhartig over dit afgelopen halfjaar uit zijn leven. 

Antonie had een half jaar last van tintelingen en gevoelloosheid, wat begon bij zijn vingertoppen en doortrok tot zijn hand, arm, rechtervoet en linkerkant van zijn gezicht. “Mijn moeder is neuroloog geweest en suggereerde naar de huisarts te gaan.” De huisarts kon niet achterhalen waar het precies vandaan kwam en verwees hem door naar het ziekenhuis. Daar kreeg hij op kerstavond een MRI-scan. “Ik vond het wel vet dat ik een MRI kreeg,” zegt hij glimlachend. Maar toen hij zijn vader met tranen in de ogen zag staan, wist hij direct dat er wat mis was. “Ik had dit natuurlijk nooit verwacht. Ik zei nog tegen mijn vader: ‘Het is vast geen kanker.’” 

Het bleek wél kanker. “Toen de arts het zei, voelde ik me heel leeg,” vertelt Antonie met zijn ogen naar de grond gericht. “Mijn moeder ging medische vragen stellen, maar ik wilde gewoon naar huis.” “De eerste paar dagen kwam het besef ook niet binnen” Hersenstamkanker is een kwaadaardige hersentumor die meestal voorkomt bij kinderen. Het is dus opmerkelijk dat een 18-jarige het krijgt.  

Ondanks deze vreselijke realiteit staat het leven van Antonie niet stil. “Ik gun iedereen een maandje kanker”, zegt Antonie met een klein lachje. “Puur om de vrijheid te ervaren.” Hij heeft geen verplichtingen. Een vrijheid die de meeste mensen pas na hun pensioen ervaren. Aangezien hij zich momenteel fysiek nog prima voelt, kan hij veel dingen doen. Antonie oogt enthousiast als hij dit vertelt, zijn stem klinkt levendig en opgewekt. Die levenslust ziet Mila, zijn beste vriendin, dagelijks: “Hij heeft soms meer energie en zin in dingen dan ik. Hij grijpt alles aan: nieuwe vrienden maken, iets nieuws proberen. Dat bewonder ik enorm.” 

Hij zit op kamers in Nijmegen en woont samen met Mila. Hij zit bij een theatervereniging en volgt 1 vak van de studie politicologie. “Het zou niet mijn eerste keus geweest zijn, maar ik vind het fijn dat ik het kan doen. Ik heb er een hele nieuwe vriendengroep aan overgehouden.” Nieuwe mensen ontmoeten is voor Antonie een kracht. “Soms verbaast het me gewoon hoe lief en puur hij is. Het maakt niet uit wie je bent, hij lacht altijd terug,” vertelt Mila met een liefdevolle blik in haar ogen. 

Zijn vrienden organiseren acties voor Kika; ze hebben al 16 duizend euro opgehaald. “Ze zijn geweldig. Ik voel me zó geliefd,” zegt hij, zichtbaar geraakt. Het idee voor die acties kwam van Mila. “Ik voelde me machteloos en wilde iets doen. Met vrienden organiseerden we acties, en dat het bedrag zo snel opliep voelt echt onwerkelijk,” vertelt ze trots. 

Antonie zit in de fase waar het fysiek het beste is, ondanks de chemo. Tijdens die lange ziekenhuisdagen is Mila vaak bij hem. “Een chemo duurt zes uur. Supersaai. Dus ik neem spelletjes mee, of we gamen en kletsen. Mijn doel is dat hij achteraf zegt: ‘Het ging snel voorbij.’” Mila is een constante steun. “Ze begrijpt me zonder dat ik iets hoef uit te leggen. Dat is heel bijzonder.”   

Ook zijn nichtje speelt een belangrijke rol. Met haar kan hij even weg van de ziekte. “Voor mij voelt hij meer als een beste vriend dan alleen een neef,” vertelt Mijntje met een glimlach. Terwijl ze met haar ringen begint te spelen, vertelt Mijntje over het moment dat ze de diagnose te horen kreeg. “We waren met de hele familie op vakantie in de kerstvakantie. Ik stond gewoon op de piste met mijn ski’s aan toen ik het appje kreeg: ‘ik heb nog een jaar’. Ik dacht echt: dit kan niet waar zijn!” 

Aan deze steun en liefde zit jammer genoeg ook een bitter randje. Bij de vraag of hij zich soms schuldig voelt tegenover de mensen om hem heen, valt er even een stilte. “Ja, af en toe wel ja,” zegt Antonie zacht, terwijl het liedje Sparks van Coldplay in de verte afgespeeld wordt. “Ik voel me schuldig dat anderen zoveel zorgen om mij hebben, dat ze zich aanpassen of dingen opgeven voor mij. Maar aan de andere kant weet ik dat ze dat doen omdat ze van me houden, en dat helpt me juist om door te gaan. Het is zwaar, maar het laat me ook zien hoe bijzonder de mensen om me heen zijn.” 

Twee maanden na zijn diagnose onderging hij een operatie waarbij een klein stukje tumorweefsel uit zijn hoofd werd gehaald voor onderzoek. Daarop volgde bestraling, wat een enorme tol van zijn lichaam eiste. “Ik voelde me toen zo slecht dat ik dacht: als dit zo blijft, hoeft het voor mij niet meer. Ik wil leven zolang ik kan genieten. Als dat ophoudt, trek ik de stekker eruit,” vertelt hij serieus.

Voor de dood is hij niet bang, “Denk aan de tijd voor je geboorte, dat was niet leuk, dat was niet eng, het was gewoon niks. Dat is voor mij een geruststellende gedachte.” 

Mijntje houdt haar emoties bij zichzelf “Ik praat er niet echt veel over met mensen. Ik stop het gewoon weg,” vertelt ze wat nerveus. “Als ik later aan hem terugdenk, is het aan de anekdotes en grapjes in de familie. Dat gaat niet weg. Hij is sociaal en meelevend. Hij is er voor iedereen, maakt niet uit hoe goed je hem kent.” 

“Ik ben erachter gekomen hoe leuk ik het vind om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik zie nu hoe mooi mensen zijn. Mensen zijn echt mooi,” vertelt Antonie met een glinstering in zijn ogen. De kanker is deel van Antonie, hij probeert er zo open mogelijk over te zijn en het beste van zijn leven te maken. De kanker hoort bij zijn leven, maar hij laat het niet bepalen wie hij is. “Ik ben gewoon Antonie en ik heb kanker”