Voetballer en student Jens Schraven: ‘Ik voel mij wel een beetje het buitenbeentje dat er nog iets anders bij heeft’

ZWOLLE – 17 februari 2026

Door Coen Schellevis

Voor Jens Schraven (22) draaide jarenlang alles om voetbal. De Groninger doorliep de jeugdopleidingen van SC Heerenveen en later FC Groningen en had maar één doel: profvoetballer worden. Totdat hij vorig jaar te horen kreeg dat zijn contract bij FC Groningen niet werd verlengd.

“Het was een beetje overleven,” vertelt hij. “Ik kon het eerst niet beseffen. Maar ineens ben je daar echt weg en moet je snel kijken wat de opties zijn. Veel tijd om te rouwen had ik niet.”

Inmiddels speelt Schraven als rechtsbuiten bij HHC Hardenberg in de tweede divisie. Daarnaast is hij gestart met de opleiding Social Work. Een combinatie die soms lastig blijkt.

Alles voor het voetbal

Studeren was lange tijd geen onderdeel van zijn plan. “Mijn hele leven bestond uit voetbal. Ik trainde elke dag, soms twee keer per dag. Sinds dit seizoen heb ik een nieuwe club en daar trainen we minder. We trainen ’s avonds, dus je kunt de hele dag wachten, maar daar schiet je niets mee op. Toen heb ik besloten om er iets naast te gaan doen.”

Toch ziet hij zichzelf in de eerste plaats als voetballer. “Voetbal is mijn hoofddoel. De studie doe ik erbij. Ik heb altijd één plan gehad: profvoetballer worden. Iedereen zei dat ik een plan B moest hebben, maar ik zei altijd dat ik die niet had. Ik moet slagen in het voetbal.”

Zijn ambitie is dan ook niet veranderd. “Mijn doel is om weer het profvoetbal in te gaan. HHC is voor mij een springplank. Ik was blij dat ik daar die kans kreeg.”

Keuze voor Social Work

Dat hij voor Social Work koos, komt mede door zijn thuissituatie. “Mijn moeder werkt in deze sector en ik heb een pleegbroertje dat veel begeleiding nodig heeft. Vroeger werd hij opgehaald door ambulant begeleiders en kreeg hij veel steun. Dat heeft mij aan het denken gezet. Ik vind het mooi dat je als sociaal werker echt iets voor iemand kunt betekenen.”

Na vier jaar zonder school is het wennen om weer in de schoolbanken te zitten. “Ik heb mijn havo afgerond, maar daarna ben ik gestopt om vol voor voetbal te gaan. Dat beviel mij heel goed. Nu moet ik weer leren en toetsen maken.”

Dat gaat niet altijd makkelijk. “Ik stel dingen best vaak uit en ben niet de beste leerling. Maar als ik er echt voor ga zitten, lukt het wel. Dan is het extra balen als je een toets niet haalt.”

Een buitenbeentje

Op school voelt Schraven zich soms anders dan zijn medestudenten. “Ik ben wel een beetje een buitenbeentje. De meeste studenten gaan vol voor hun opleiding en hun toekomstige baan. Ik focus me vooral op voetbal en wil daar het hoogst haalbare uithalen. De studie doe ik erbij.”

Toch ervaart hij begrip. “Mijn mentor zei dat ik vooral voor mezelf moet kiezen. Ook medestudenten begrijpen het.”

Zijn toewijding aan voetbal heeft invloed gehad op zijn sociale leven. Omdat hij altijd in Heerenveen en Groningen naar school ging, heeft hij in zijn eigen dorp weinig vrienden opgebouwd. “Je bent veel alleen en veel thuis. Je ziet anderen feesten en in groepen optrekken. Dat had ik niet echt. Ik heb wel een paar vrienden, maar nooit een vaste vriendengroep gehad. Dat merk je wel.”

Teleurstelling en nieuwe doelen

De grootste teleurstelling in zijn carrière blijft het mislopen van zijn doorbraak bij het eerste elftal van FC Groningen. “Dat ik daar uiteindelijk weg moest, is mijn grootste teleurstelling. Ik heb net niet genoeg kansen gekregen.”

Toch kijkt hij vooruit. Dit seizoen wil hij zich laten zien bij HHC. “Veel minuten maken, betrokken zijn bij doelpunten, fit blijven en goed trainen. Ik hoop op een stap naar de Keuken Kampioen Divisie of de Eredivisie. Misschien zelfs een mooie buitenlandse club.”

Zijn droom om profvoetballer te worden is dus nog altijd hetzelfde. Alleen combineert hij die nu met een studie. En ook al voelt hij zich soms een buitenbeentje, hij blijft alles geven voor zijn doel.