”Ik heb veel auto’s verkocht, maar kopen deed ik liever.” Na zeker vijftig jaar verzamelen houdt de tachtigjarige Joop Stolze ermee op. Hij heeft het nooit als werk beschouwd, maar als een ”uit de hand gelopen hobby”.
Verstopt in De Lier, op zo’n vijftien kilometer afstand van Den Haag, bevindt zich de collectie oldtimers van Joop Stolze. Op de deur is een briefje geplakt: ”Wij zijn open, hard tegen de deur duwen.” Bij binnenkomst wacht een felrode Triumph, die achter een groot metalen hek geparkeerd staat. Daarachter nog een tiental andere klassiekers, in het donker en onder een dun laagje stof. Op de bovenverdieping bevindt zich het kantoor van Joop, waar hij vanaf zijn stoel uitkijkt op zijn verzameling auto’s. Nog niet zo lang geleden stonden hier 600 klassieke auto’s, maar omdat Joop gaat stoppen zijn daar nog maar een stuk of tachtig van over.
Het is een halve eeuw geleden dat Joop zijn eerste oldtimer kocht. ”Ik was bloemenkweker. En omdat ik orchideeën had, had ik ’s zomers niks te doen. Daarom ben ik met die auto’s begonnen. Ik dacht: dan heb ik wat te knoeien.” Joops collectie begon met een rode Triumph TR3. ”Ik was in 1958 met mijn vader op de RAI. Toen stond er zo’n Triumph, een TR3. Toen dacht ik, als ik ooit eens geld heb, ga ik dat kopen. En dat is dus echt gebeurd.”
Al gauw kwamen er meer auto’s bij in de kassen van Joop. Autoliefhebbers vanuit heel Nederland bezochten De Lier om Joops auto’s te bezichtigen. ”Achttien jaar geleden, toen ik nog bloemen had, werd in die kassen de afdeling bloemen te klein. Ik had vierhonderd auto’s binnen staan en ik had maar twaalfduizend meter aan kas.” Vanwege ruimtegebrek verplaatste Joop in 2014 zijn gehele collectie naar een nieuwe, grotere locatie.
”Toen ik auto’s ben gaan kopen in Amerika, is de hobby een beetje gegroeid,” vertelt Joop, ”daar heb ik er wel tienduizend gekocht.” Joop verkoos Amerikaanse import simpelweg omdat de verkopers daar eerlijker waren dan in Nederland. “Tegenwoordig is echter niemand meer te vertrouwen”, stelt de voormalig bloemenkweker vast. Hij zag de handel door de jaren heen veranderen en de oprechtheid verdwijnen. Waar hij eerder mensen nog ongevraagd beloonde voor hun tip, werd die gulheid na verloop van tijd misbruikt. ”Ik had ook iemand die veel op het internet keek. En dan stuurde hij mij een e-mail: is dit wat voor je? En als ik die auto dan kocht, gaf ik hem ook tipgeld. En op een gegeven moment vond hij een auto, ik geloof dat hij zei dat die 18.500 kostte, maar ik had zelf de advertentie gezien voor 13.500 dus toen dacht ik: ik stop ermee. Ze moeten me niet besodemieteren.”
Langzamerhand neemt Joop afstand van de hobby die hij ruim vijftig jaar heeft beoefend. Het pand waar eerst 600 oldtimers wiel aan wiel stonden begint nu steeds leger te raken. Joop blikt terug op de bijzonderste auto’s die hij in zijn bezit heeft gehad. ”Maserati’s en Ferrari’s en noem het allemaal maar op. Ik heb heel speciale auto’s gehad. Een Cisitalia, waarvan er drie van gemaakt zijn. En een Boano, waar er maar één van gemaakt is, die heb ik nooit willen verkopen.” Toch heeft Joop zijn hele collectie geveild. Dit alles om ruimte te maken voor zijn nieuwe missie.
Auto’s op leeftijd die plaatsmaken voor mensen op leeftijd, dat was het idee achter het nieuwe project van Joop. Op de plek waar de klassiekers gestald stonden, zouden seniorenappartementen gebouwd moeten worden. ”Dat is verschrikkelijk hard nodig.” Maar de nieuwe geluidsregels in de Omgevingswet gooien roet in het eten. Want grenzend aan de uitgekozen locatie voor de appartementen bevinden zich bedrijven die geluid veroorzaken, waardoor de geluidsnormen voor de nieuwe woningen worden overschreden. Vandaar dat het plan om seniorenappartementen te bouwen niet doorgaat. Dit nieuws viel zwaar voor de 80-jarige autoverzamelaar. ”Daar erger ik mij aan, dat vind ik zó erg.”
Van zijn keuzes heeft Joop geen spijt. ”Achteraf vind ik dat ik het allemaal gedaan heb zoals ik wilde; ik heb er zoveel plezier mee gehad. Ook met mijn Triumph, daar heb ik 300.000 kilometer rally mee gereden. Nou, ik rij als een idioot met dat ding. Ja, echt geweldig. Dat had ik niet graag gemist.”
Cleo van Griensven 
amberschuil